ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 430 มีวิธีแก้หรือไม่

บทที่ 430 มีวิธีแก้หรือไม่

“เฮอะ! ข้าไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก ข้าอยากจะรู้ซะจริงว่าป่าดอกเหมยนี้จะเก่งกาจสักเพียงใด”

“นั่นน่ะสิ! การที่พวกเรามัวยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่ช่วยอันใด เข้าไปคงดีเสียกว่า”

“ถูกต้อง หากพยายามก็อาจพอเป็นไปได้ หากไม่พยายาม อย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ ข้าเองจะเข้าไปเช่นกัน”

ในตอนนี้มีเหล่าผู้กล้าหาญหมายจะบุกเข้าไปอีกด้านของป่าดอกเหมย

ไม่ใช่เพียงหนึ่งแต่มีหลายคน แต่เพียงเข้าไป ก็ราวกับว่าตนอยู่ในเขาวงกตของป่าดอกเหมย ต้นดอกเหมยระลอกแล้วระลอกเล่ามุ่งหน้าเข้ามาหาพวกเขา จนหลงทิศทางไป ไม่รู้ว่าควรเดินไปทางไหนดี

ในระหว่างนั้น ทั่วทั้งป่าดอกเหมยเต็มไปด้วยเสียงต่อสู้ เสียงกรีดร้อง เสียงตะโกนตกใจ… ครึกครื้นเป็นอย่างมาก

ตอนนี้ พวกซ่งชิงหลันยังยืนอยู่ด้านนอกป่า

อู่เชียนเชียนกล่าวอย่างกังวลเล็กน้อย “ป่าดอกเหมยนี้ดูแล้วอันตรายมากเลย พวกเราควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

ซ่งชิงเป่ยมองต้นดอกเหมยที่ขยับไปมาไม่หยุด และกล่าวเบา ๆ “ป่าดอกเหมยนี้ถูกคนวางกลไกไว้ พวกเราต้องหาวิธีแก้ค่ายกลจึงจะเข้าไปได้ ไม่อย่างนั้นหากเข้าไปด้วยความประมาท คงเสียแรงเปล่า”

“ซ่งเสี่ยวเป่ย เจ้าช่างฉลาดเสียจริง!” ในตอนนั้น อันชิงชิงก็กระโดดมาตรงหน้าซ่งชิงเป่ย มองเขาด้วยสีหน้าชื่นชม

ทำให้ซ่งชิงเป่ยตกใจเสียจนขนลุกไปทั้งร่าง

เขาฉีกมุมปากแล้วหัวเราะแห้ง ๆ “ฮะ ๆ ความจริงข้าเองก็พูดไปอย่างนั้น”

พวกอันต้าเต๋อคอยมองอยู่ด้านนอกมาโดยตลอด เพราะไม่กล้าทำอันใดโดยประมาทเช่นกัน

อันอาหนิวเห็นท่าทางของอันชิงชิงที่มองแต่ซ่งชิงเป่ย รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก โดยเฉพาะยามที่ได้ยินนางชื่นชมซ่งชิงเป่ยว่าเก่งกาจ เขาแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาในทันใด

เขาหัวเราะเสียงเย็นพร้อมส่งสายตายั่วยุให้ซ่งชิงเป่ย “เจ้าพูดจามีเหตุผล เช่นนั้นเจ้าคิดวิธีแก้กลไกได้แล้วหรือ”

ซ่งชิงเป่ยยักไหล่ และกล่าวอย่างซื่อตรง “ตอนนี้ยังคิดไม่ออก”

“เฮอะ!” อันอาหนิวส่งเสียงฮึดฮัด “กว่าเจ้าจะคิดออก ข้าว่าฟ้าคงมืดเสียแล้ว ข้าใช้วิธีของตัวเองเข้าไปดีกว่า”

กล่าวจบ เขาหยิบเอามีดเล่มใหญ่ออกมา ทำท่าตั้งมั่น เตรียมพร้อมที่จะบุกเข้าไป

อันต้าเต๋อมองความคิดชายหนุ่มออก รีบยื่นมือไปรั้งอีกฝ่ายไว้แล้วส่ายหน้า “อาหนิว อย่าใจร้อนไป พวกเรามาช่วยน้องชิงเป่ยคิดหาวิธีแก้กลไกจะดีกว่า”

เพียงได้ยินว่าจะพึ่งพาซ่งชิงเป่ย ไฟความโกรธของอันอาหนิวก็ยิ่งลุกโชนมากขึ้น

ในตอนนั้นเองกลับมีเสียงตะโกนดังมาจากทิศทางของเรือนพักร้อนวั่งเหมยตรงหน้าที่อยู่ไกล ๆ “ฮ่า ๆ ๆ… ข้าทำสำเร็จแล้ว! ข้าทำสำเร็จแล้ว!”

ที่แท้ก็มีคนที่พึ่งกำลังฟันฝ่าป่าดอกเหมยไปได้จริง ๆ

แต่ราคาที่พวกเขาต้องจ่ายนั้นมีไม่น้อย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้แรงไปมาก จนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องยินดี อันอาหนิวยิ่งฮึกเหิม

เขาไม่สนใจการตักเตือนของอันต้าเต๋อ และบุกเข้าไปในป่าดอกเหมยทันที “อาจารย์ ท่านรอฟังข่าวดีจากข้าได้เลย”

“อาหนิว…”

อันอาหนิวถือมีดเล่มใหญ่และวิ่งบุกทะลวงเข้าไปในป่า

และเป็นอย่างที่คาด ไม่นานนัก เขาก็ถูกล้อมเอาไว้ในป่าดอกเหมย

อันต้าเต๋อมองจากข้างนอกอย่างเป็นกังวล จากนั้นตามเข้าไปเพราะความเป็นห่วง “อาหนิว เจ้าอยู่ตรงนั้นอย่าขยับนะ ข้าจะเข้าไปช่วยเจ้าเอง”

“ไม่! ไม่ต้อง! ท่านอาจารย์อย่าเข้ามา!”

เมื่อเห็นว่าอันต้าเต๋อจะตามเข้าไป อันชิงชิงก็ไม่วางใจ ตามเข้าไปในป่าดอกเหมยด้วยอีกคน

สุดท้ายเหล่าคนจากกลุ่มอินทรีย์ดำเองก็ตามเข้าไปด้วย

ผลสุดท้ายกลุ่มอินทรีย์ดำก็ถูกกำจัดไปทั้งกองทัพ

อู่เชียนเชียนที่อยู่ด้านนอกมองดูอย่างสะใจ แต่ก็เป็นกังวลอย่างมาก นางมองซ่งชิงเป่ยแวบหนึ่งแล้วกล่าว “ชิงเป่ย เจ้าจะไปหรือไม่ อย่างนั้น…”

ไม่รอให้นางกล่าวจบ กลับมีเสียงขลุ่ยดังมาจากที่ใดไม่รู้

ซุนอิงหนิงมองไปรอบตัวอย่างสงสัย “แปลกจริง ผู้ใดกำลังเป่าขลุ่ยในช่วงเวลาเช่นนี้กัน”

อู่เชียนเชียนชี้ไปทางเรือนพักร้อนวั่งเหมยที่ไกลออกไป “ดูเหมือนจะดังมาจากเรือนพักร้อนวั่งเหมย”

“ไม่กระมัง เรือนพักร้อนวั่งเหมยอยู่ห่างจากที่นี่มาก เหตุใดเสียงขลุ่ยจึงดังมาไกลเพียงนี้ได้” ซุนอิงหนิงมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ซ่งชิงหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย และกล่าวเบา ๆ “ขอเพียงคนที่เป่าขลุ่ยผู้นี้มีพลังลึกล้ำ ก็สามารถทำให้เสียงขลุ่ยดังมาไกลเพียงนี้ได้”

เช่นนั้นแล้ว คนที่กำลังเป่าขลุ่ยอยู่ที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยในตอนนี้จะต้องเป็นยอดฝีมือแน่นอน

อู่เชียนเชียนยู่ปาก “คนผู้นั้นช่างมีเวลาว่างเหลือเกิน คิดเป่าขลุ่ยนี้เพื่อให้พวกเราสนุกสนานหรือไร”

“ข้าคิดว่าเสียงขลุ่ยนี้อาจจะเป็นคำใบ้ก็ได้” ซ่งชิงหลันเอ่ยปาก “ข้าคิดว่าการจะผ่านป่าดอกเหมยไปได้ ต้องทำอย่างที่ซ่งชิงเป่ยกล่าว หาวิธีแก้กลไก”

ซ่งชิงเป่ยกล่าวต่อ “ช่างมันเถิดขอรับ พวกเราดูคนอื่น ๆ แข่งขันกันอย่างครึกครื้นเป็นใช้ได้แล้ว”

อู่เชียนเชียนฟาดเขาในทันที จ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “ชิงเป่ย เหตุใดเจ้าไม่ใส่ใจกับการแข่งขันเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้เป็นเช่นนี้นี่ หากเจ้าถอนตัวยามมีปัญหา ก็ไม่ต่างจากคนขี้ขลาด ส่วนข้าอู่เชียนเชียนจะดูถูกเจ้าไปตลอดชีวิต!”

พูดไป อู่เชียนเชียนก็เบิกตากว้าง ชี้ไปทางร่างสูงโปร่งสีฟ้า “นี่ ๆ ๆ ๆ พวกท่านรีบดู รีบดูสิ ดูเหมือนนายน้อยซ่างกวนจะพบวิธีเข้าไปแล้ว”

เพียงกล่าวออกไปเช่นนั้น ทุกคนก็มองไปอย่างอยากรู้ทันที

พวกเขาเห็นเพียงซ่างกวนจิ่งหงลังเลอยู่ตรงหน้าประตูเข้าป่าดอกเหมยครู่หนึ่ง แต่อยู่ ๆ ก็ยื่นมือออกไปฟาดฝ่ามือวายุใส่ต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าหนึ่งครั้ง จากนั้นก็มีใบไม้ปลิวลงมา

เขายืดนิ้วคีบใบไม้ใบหนึ่งไว้

จากนั้นเขาก็นำใบไม้วางไว้ที่ริมฝีปากแล้วเป่า

ในตอนนั้นเอง กลับเกิดเรื่องพิศวงขึ้น

ป่าดอกเหมยที่เดิมทีขวางไว้ไม่ให้ผู้ใดเข้าไป ราวกับถูกซ่างกวนจิ่งหงควบคุมไว้ แยกออกเป็นสองทาง

ส่วนซ่างกวนจิ่งหงก็เดินเข้าไปราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น

คนอื่น ๆ ที่ดูอยู่ข้างนอกเมื่อเห็นภาพนี้ ก็อยากจะตามหลังซ่างกวนจิ่งหงเข้าไป

เพียงแต่หลังจากที่ซ่างกวนจิ่งหงเข้าไปแล้ว ป่าดอกเหมยนั้นก็เริ่มขยับอีกครั้ง ขวางทางของคนอื่น ๆ เอาไว้

การกระทำของซ่างกวนจิ่งหงนั้นเพียงเพื่อตนเองเท่านั้น เขาเดินหน้าไปอย่างสบาย ๆ ไร้สิ่งกีดขวาง ส่วนคนอื่นไม่

อู่เชียนเชียนเห็นเช่นนั้นก็เริ่มพูดแขวะขึ้นมาอีกครั้ง “พวกท่านดูสิ ข้าบอกแล้วว่านายน้อยซ่างกวนผู้นั้นขี้โกง ไม่อย่างนั้นคนอื่น ๆ จะเข้าไปไม่ได้แต่เขากลับเข้าไปได้ได้อย่างไร เห็นชัด ๆ เลยว่ามีลับลมคมในบางอย่าง”

“นั่นก็เพราะเขาเป่าใบไม้” ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วกล่าว “ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด วิธีการแก้กลไกก็คือเสียงเพลง”