ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 434 คงจะทำให้ท่านไม่พอใจ

บทที่ 434 คงจะทำให้ท่านไม่พอใจ

อู่เชียนเชียนรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาจริง ๆ

นางมุ่ยปาก มองจื่อเยียนแล้วกล่าว “แม่นางจื่อเยียน ท่านหน้าตาสะสวยเพียงนี้ เหตุใดยามพูดจาและกระทำสิ่งใดล้วนอยู่ในกรอบไปเสียหมด เช่นนี้ไม่ดีเลย”

สีหน้าของจื่อเยียนยังคงไม่เปลี่ยน “ข้าคงจะทำให้ท่านไม่พอใจ แม่นางอู่โปรดอภัยด้วย”

“นี่… ท่าน… เหตุใดท่านนี่พูดไม่รู้เรื่องเลย”

“เชียนเชียน…” ในที่สุดซ่งชิงหลันก็อดไม่ไหวเดินหน้าไปดึงมืออู่เชียนเชียนแล้วกล่าว “เจ้าอย่าไปทำแม่นางจื่อเยียนลำบากใจสิ”

แววตาของจื่อเยียนเผยความซาบซึ้งออกมา มองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “ขอบคุณแม่นางซ่งมากที่เข้าใจเจ้าค่ะ”

“เอาเถิด ข้าต้องฝึกฝนวรยุทธ์ก็พอสินะ” กล่าวจบ อู่เชียนเชียนก็เดินหน้าไปดูเคล็ดวรยุทธ์ในภาพวาด

นางดูไปพลางเอ่ยถามซ่งชิงหนาน “ศิษย์น้อง เจ้าวางแผนจะฝึกวิชาใดหรือ”

“ข้าไม่สนใจเคล็ดวรยุทธ์เหล่านี้”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

“เหตุใดล่ะ วรยุทธ์เหล่านี้ล้วนเป็นวรยุทธ์ที่มีเอกลักษณ์ ท่านพ่อพูดมาตลอดว่าเจ้ามีพรสวรรค์เก่งกาจ เจ้าจะต้องฝึกสำเร็จแน่ หากฝึกจนสำเร็จแล้ว เจ้าก็จะติดอันดับในยุทธภพเลยนะ!”

กล่าวจบ อู่เชียนเชียนมองดูต่อไปอย่างมีความสุข และชี้ไปที่ภาพภาพหนึ่งแล้วกล่าว “เอาเถิด ข้าจะฝึกวิชานี้”

กล่าวจบ นางเริ่มฝึกฝนตามวรยุทธ์ภายในและเคล็ดวิชา

ตอนนั้นเองไป๋เย่หานก็เดินมาตรงหน้าภาพวาด

ซ่งชิงหลันเดินไปข้างกายเขา มองชายหนุ่มที่ขมวดคิ้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอย่างสงสัย “เหตุใดหรือ มีอันใดที่ผิดปกติหรือไม่”

ไป๋เย่หานหรี่ตาเล็กน้อย ทำหน้าเคร่งขรึม แล้วกล่าวเสียงต่ำ “เคล็ดวรยุทธ์เหล่านี้…”

ขณะกล่าว รูม่านตาของเขาก็ขยายขึ้น แล้วกล่าวเสียงเย็น “ฝึกไม่ได้!”

ขณะเดียวกัน ฝ่ามือวายุของไป๋เย่หานก็ซัดเข้าใส่อู่เชียนเชียน ขัดขวางไม่ให้นางฝึกฝนต่อ

“โอ๊ย!” อู่เชียนเชียนร้องออกมาอย่างเจ็บปวด และล้มลงไปกับพื้น

“เชียนเชียน! เชียนเชียน!”

ฉูซื่อโม่วเห็นเช่นนั้นก็วิ่งเข้าไปทันที และจะพยุงนางขึ้นมา แต่เมื่อสัมผัสที่แขนของอู่เชียนเชียน ฉูซื่อโม่วกลับถูกพลังปราณที่แข็งแกร่งในร่างของนางผลักกระเด็นออกมา

โชคดีที่ซ่งชิงเป่ยเดินหน้ามาทันเวลาและพยุงเขาไว้ “ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

“ข้าไม่เป็นไร” ฉูซื่อโม่วส่ายหน้า มองอู่เชียนเชียนด้วยใบหน้าเป็นกังวล “แต่ว่าเชียนเชียนนาง…”

ตอนนี้สายตาของไป๋เย่หานเย็นยะเยือก “นางน่าจะฝึกฝนเคล็ดวิชาเหล่านั้น แล้วกำลังภายในร่างกายไหลเวียนย้อนกลับ จึงได้เป็นเช่นนี้”

อู่เชียนเชียนนั่งอย่างมั่นคงทันที พยายามควบคุมพลังปราณที่ไหลเวียนในร่าง

แต่ไร้ประโยชน์

บนร่างของนางมีพลังปราณไหลเวียนอยู่ทั่วใต้ผิวหนัง น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ฉูซื่อโม่วกระวนกระวายในทันที “ท่านอ๋อง จะทำอย่างไรดี ท่านมีวิธีช่วยเชียนเชียนหรือไม่ขอรับ”

ซ่งชิงหลันเองเป็นกังวลตามไปด้วย นางจับมือของไป๋เย่หาน “ไป๋เย่หาน รีบช่วยเชียนเชียนเถิด”

“ใช่แล้ว! ท่านพ่อ ท่านรีบช่วยท่านน้าเชียนเชียนเถิดเจ้าค่ะ” ซ่งซิงเยว่มองดูท่าทางเจ็บปวดของอู่เชียนเชียนจนแทบจะร้องไห้ตาม

ซ่งชิงหนานสีหน้ากระวนกระวาย มองไปทางไป๋เย่หาน “พี่เขย…”

“ดูท่า คงทำได้เพียงวิธีนั้นแล้ว” แววตาของไป๋เย่หานหนักแน่นเล็กน้อย แล้วกล่าวออกไปเช่นนั้น

เขาเหลือบสายตาขึ้นมองซ่งชิงหนานแวบหนึ่ง “ชิงหนาน”

เพียงเหลือบมอง และการเรียกครั้งเดียว ซ่งชิงหนานก็เข้าใจความหมายที่ไป๋เย่หานจะสื่อได้ในทันที

เขาจึงพยักหน้า ทั้งสองเหาะไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง คนหนึ่งซ้าย คนหนึ่งขวา ดึงอู่เชียนเชียนขึ้นมาพร้อมกัน

ต่อจากนั้นใช้กำลังภายในของตนผ่านฝ่ามือเข้าไปสู่ร่างของอู่เชียนเชียนพร้อม ๆ กันจากทั้งสองข้าง

กำลังภายในที่พวกเขาถ่ายทอดเข้าไปปะทะเข้ากับกำลังภายในในร่างของอู่เชียนเชียน จนหน้าผากของอู่เชียนเชียนมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาเป็นชั้น ๆ ในทันที

สุดท้าย อู่เชียนเชียนก็ขมวดคิ้วแล้วกระอักเลือดออกมา

ไป๋เย่หานและซ่งชิงหนานแยกออกซ้ายขวาพร้อมกัน จากนั้นอู่เชียนเชียนก็ล้มลงไปด้านหลัง

ฉูซื่อโม่วที่ซ้อนอยู่ด้านหลังนางนานแล้ว พยุงนางเอาไว้อย่างมั่นคงในทันที

เขาช่วยเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้นางอย่างเจ็บปวดใจ เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน “เชียนเชียน เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง เจ็บปวดหรือไม่”

“ไม่… ไม่เป็นไร” อู่เชียนเชียนส่ายหน้า พยายามยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง “ไม่ต้องห่วง ข้าเพียงแค่เหนื่อยเท่านั้น”

ซ่งชิงหลันเดินหน้าไปทันที หยิบเอายาเม็ดหนึ่งออกมาจากขวดยาที่พกติดตัวใส่เข้าไปในปากของอู่เชียนเชียน “กินยานี่เสีย”

หลังจากอู่เชียนเชียนกลืนยาลงไป นางก็ค่อย ๆ ใช้กำลังภายในเพื่อให้สงบลง จนกระทั่งนางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าก็ดีขึ้นมาก

“เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้รู้สึกอย่างไรขอรับ” ซ่งชิงหนานเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

อู่เชียนเชียนพยักหน้า “ดีขึ้นมากแล้ว”

กล่าวจบ นางมองเคล็ดวรยุทธ์ในภาพวาด พลางขมวดคิ้วแล้วกล่าว “ดูท่าเคล็ดวรยุทธ์เหล่านี้เป็นสิ่งที่พิศวงอย่างลึกล้ำ ข้ายังฝึกไม่ผ่านแม้แต่ขั้นพื้นฐานยังกลายเป็นเช่นนี้ แปลกเหลือเกิน ทั้งที่เห็นชัด ๆ ว่าข้าฝึกฝนตามเคล็ดวิชาที่อยู่ในนั้น แต่กลับรู้สึกผิดปกติไป”

ความรู้สึกเช่นนี้นางเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร

“นั่นก็เพราะวิชาภายในเหล่านี้ผิดน่ะสิ” ไป๋เย่หานกล่าวออกมาอย่างเย็นชา

“ผิดหรือ ผิดหรอกหรือเจ้าคะ” อู่เชียนเชียนเบิกตากว้าง ทำสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ไป๋เย่หานชี้ไปยังวรยุทธ์ภายในนั้น พลางวิเคราะห์อย่างสงบนิ่ง “หากข้าเดาไม่ผิด ข้อความเกี่ยวกับวรยุทธ์ภายในเหล่านี้ล้วนเป็นของจริง เพียงแต่ลำดับขั้นตอนของวิชาภายในกลับยุ่งเหยิงไปหมด หากฝึกฝนตามวิชาภายในนี้จริง ๆ จะต้องเกิดเรื่องเป็นแน่”

“ไม่แปลกเลย ข้าเพิ่งจะฝึกฝนไปได้ไม่เท่าไร ก็ไม่อาจควบคุมกำลังภายในร่างกายได้แล้ว หากฝึกต่อไปตามวิชานี้ เช่นนั้นคงจะ…”

“เส้นเอ็นทั่วทั้งร่างจะขาด” ซ่งชิงหนานกล่าวเสียงเย็น

ฟังถึงตรงนี้ ซุนอิงหนิงที่อยู่ข้าง ๆ ไม่อาจควบคุมสีหน้าตื่นตระหนกไว้ได้ “สวรรค์ การฝึกวรยุทธ์น่ากลัวเพียงนี้เชียวหรือเจ้าคะ เช่นนั้นเหล่าคนก่อนหน้านี้จะต้องบาดเจ็บหรือล้มตายเพราะสิ่งนี้หรือไม่”

ซ่งชิงหนานกล่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “พวกเขาอาจจะดูออกว่ามีปัญหาเช่นกัน เพียงแต่สำหรับบางคน แรงดึงดูดของวรยุทธ์อันเป็นเอกลักษณ์นั้นมันมีมากเกินไป”

สำหรับจอมยุทธ์ในยุทธภพบางคนแล้ว ทั่วทั้งชีวิตของพวกเขาก็ล้วนแต่ตามหาวรยุทธ์ที่ไร้เทียมทาน และครอบครองยุทธภพ

อู่เชียนเชียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ไม่แปลกเลย แม่นางจื่อเยียนเอาแต่พูดว่าบอกไม่ได้ ๆ ที่แท้ก็หมายความเช่นนี้ นี่ จริงสิ แม่นางจื่อเยียนเล่า”

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าจื่อเยียนนั้นหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ซุนอิงหนิงเอ่ยถามอย่างสงสัย “เอ๋ นางไปตั้งแต่เมื่อใดกัน”

ซ่งซิงเยว่กะพริบตาอย่างน่าเอ็นดู “ข้าเห็นเจ้าค่ะ ตอนที่ท่านน้าเชียนเชียนเริ่มฝึกวิชา นางก็ไปแล้ว อีกทั้งตอนนางจากไปยังยิ้มอีกด้วย”

ซ่งชิงหลันกล่าว “เช่นนั้นแล้ว ท่านอ๋องก็คงคาดเดาไม่ผิด เคล็ดวิชาเหล่านี้มีปัญหาจริง ๆ”