ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 438 เพื่อนจอมปลอม ข้าไม่สนใจหรอก

บทที่ 438 เพื่อนจอมปลอม ข้าไม่สนใจหรอก

แต่อู่เชียนเชียนที่เพิ่งนั่งลงยังคงมุ่ยปาก พูดเหน็บแนมออกมา “เฮอะ เสแสร้งชัด ๆ พอได้รู้ตัวตนของซื่อโม่วก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ นี่ถ้าหากไม่รู้ คงจะดูถูกพวกเราต่อไปกระมัง”

“เชียนเชียน เบาเสียงหน่อย” ฉูซื่อโม่วดึงมืออู่เชียนเชียนไว้

หากแต่อู่เชียนเชียนไม่สนใจ เมื่อเห็นซ่างกวนจิ่งหงที่เดินมาข้าง ๆ แล้วนั่งลง ก็จงใจกล่าวออกมาเสียงดัง “คนบางคนก็เป็นเช่นนี้ แล้วจะไม่ให้ข้าพูดความจริงได้อย่างไร”

ซ่างกวนจิ่งหงดูอึดอัดใจ แต่กลับไม่ได้กล่าวอันใด

ในใจของเขา นึกย้อนเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เขาถึงได้บอกกันว่ายามท่องยุทธภพ จะบอกกล่าวอันใดต้องเว้นระยะห่าง ไม่อย่างนั้นจะกระอักกระอ่วน

ซ่งชิงหลันเห็นว่าบรรยากาศในตอนนี้ดูน่าอึดอัดเล็กน้อย จึงได้ดึงมือของอู่เชียนเชียนไว้แล้วกล่าวเสียงเบา “เอาเถิด พอแล้ว มีเพื่อนเพิ่มก็ดีกว่ามีศัตรูเพิ่มนะ”

อู่เชียนเชียนพยายามเก็บอาการไว้ไม่น้อย พร้อมพึมพำเบา ๆ “เพื่อนจอมปลอมเช่นนี้ ข้าไม่สนใจหรอก”

ในตอนนั้น ทั้งสี่คนที่ถูกคัดออกโดนคนรับใช้พาออกไปจากสวนกลางทะเลสาบ

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

จื่อเยียนเดินมาตรงหน้าของทั้งสองคนแล้วเอ่ยพร้อมกับยิ้ม “คุณชายซ่างกวน คุณชายซ่ง การประลองด่านสุดท้ายจะเป็นคุณหนูของพวกข้าตั้งโจทย์ด้วยตนเองเจ้าค่ะ เชิญท่านทั้งสองตามข้าไปที่หอประชุมติ่งเฟิงด้วยเจ้าค่ะ”

หอประชุมติ่งเฟิงตั้งอยู่ ณ จุดสูงสุดของเกาะดอกเหมย เมื่อยืนอยู่ตรงนี้จะสามารถเห็นทิวทัศน์ทั่วทั้งเกาะดอกเหมยที่งดงามเกินกว่าจะบรรยาย

พวกซ่งชิงเป่ยและซ่างกวนจิ่งหงเดินเข้าไปในหอประชุม

เพียงเข้าไปในห้อง ก็มีกลิ่นหอมลอยเข้ามาติดจมูก ทำให้รู้สึกสดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันใด

“คุณชายทั้งสองเชิญนั่งเจ้าค่ะ” จื่อเยียนชี้ไปที่เก้าอี้สองตัวในห้อง

ส่วนพวกซ่งชิงหลันนั่งอยู่ด้านหลัง

ตรงหน้ามีผ้าม่านที่กั้นด้านในห้องเอาไว้

จื่อเยียนยืนอยู่ตรงหน้าผ้าม่าน กล่าวอย่างนอบน้อมกับคนที่อยู่ด้านใน “คุณหนูเจ้าคะ คุณชายทั้งสองมาแล้วเจ้าค่ะ”

เพียงกล่าวเช่นนั้น หญิงสาวรูปร่างสง่างามเดินออกมาจากด้านข้าง นั่งลงบนเก้าอี้ยาวด้านหลังผ้าม่าน

จากนั้นมีเสียงเย็นอันเสนาะหูดังมาจากด้านหลังผ้าม่านนั้น “เริ่มได้”

อู่เชียนเชียนที่นั่งอยู่ด้านหลังตื่นเต้นขึ้นมาทันใด “สวรรค์ คุณหนูเยียนหรานผู้นี้เป็นยอดหญิงงามจริง ๆ ด้วย”

ฉูซื่อโม่วขมวดคิ้วอย่างสงสัย “เชียนเชียน มีผ้าม่านกั้นอยู่ เราเห็นเพียงแค่รูปร่าง เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคุณหนูเยียนหรานเป็นยอดหญิงงาม”

“เจ้านี่โง่เสียจริง! ดีนะที่เจ้ายังเป็นผู้เชี่ยวชาญในการวาดคนน่ะ!” อู่เชียนเชียนกลอกตาใส่เขา และส่ายหัวอย่างหมดคำจะกล่าว

ซุนอิงหนิงที่อยู่ด้านข้างรีบกล่าวอธิบาย “น่าจะเป็นสัญชาตญาณผู้หญิงด้วยกันกระมัง ดูจากท่าทางการเดิน รูปร่าง ทั้งยังเสียงของคุณหนูเยียนหรานแล้ว ข้าเองก็คิดว่านางคงเป็นหญิงงามผู้หนึ่งเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหนานส่ายหน้า เพราะตนไม่อาจเข้าใจได้

ส่วนไป๋เย่หานนั้นไร้อารมณ์ สำหรับเขาแล้ว เขาไม่ได้สนใจคุณหนูเยียนหรานผู้นี้เลย

ส่วนเด็กน้อยอย่างซ่งซิงเยว่ที่นั่งอยู่ในอ้อมแขน ขมวดคิ้วอย่างจริงจัง พร้อมพึมพำเบา ๆ ประโยคหนึ่ง “รูปร่างเช่นนี้มองดูแล้วคุ้นตานักเจ้าค่ะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

ยามนั้นเอง จื่อเยียนเริ่มประกาศวิธีการประลองในรอบนี้ “คุณชายซ่างกวน คุณชายซ่ง การประลองรอบนี้เรียบง่ายมากเจ้าค่ะ พวกท่านเพียงแค่ต้องเขียนถึงวันคืนที่ยากจะลืมเลือนมากที่สุดของพวกท่านลงบนกระดาษ คุณหนูเองก็จะเขียนเช่นเดียวกัน สุดท้าย ความทรงจำของผู้ใดที่ใกล้เคียงกับของคุณหนูมากที่สุด ผู้นั้นจะเป็นผู้ชนะในรอบสุดท้ายเจ้าค่ะ”

เพียงกล่าวเช่นนั้น ทุกคนล้วนตะลึงงัน

อู่เชียนเชียนถึงกับนั่งไม่ติด เบิกตากว้าง และเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่… นี่มันเป็นการประลองอันใดกัน”

ซุนอิงหนิงเองก็สงสัย “การประลองนี้คือประลองด้วยโชคหรือ”

“โชคเชิคอันใดกัน! เห็นอยู่ว่านี่เป็นโจทย์ที่เตรียมไว้ให้ซ่างกวนจิ่งหง!” อู่เชียนเชียนกล่าวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

หากแต่ฉูซื่อโม่วดึงนางเอาไว้ “เชียนเชียน เจ้าเบาเสียงหน่อย เหตุใดเจ้าจึงเอาแต่พุ่งเป้าไปที่คุณชายซ่างกวนเล่า”

“ข้าไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เขา พวกเจ้าลองคิดดูสิ ซ่างกวนจิ่งหงผู้นี้เป็นคู่หมั้นของคุณหนูเยียนหรานตั้งแต่เด็ก เขาคงคุ้นเคยกับคุณหนูเยียนหรานมากที่สุด สำหรับความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนของคุณหนูเยียนหราน ซ่างกวนจิ่งหงจะต้องรู้เป็นแน่ ข้าจึงคิดว่าการประลองครั้งนี้ เอื้อให้กับซ่างกวนจิ่งหงอย่างไรเล่า”

ยิ่งอู่เชียนเชียนกล่าวก็ยิ่งโกรธมาก

ซ่งชิงหลันกลับยิ้มบาง ๆ อย่างลึกซึ้งแล้วกล่าวอย่างแผ่วเบา “เชียนเชียน เจ้าอย่าได้ตื่นเต้นไปเลย ความทรงจำที่สำคัญนั้นมีมากมาย ความหมายของคำว่ายากจะลืมของทุกคนนั้นไม่เหมือนกัน บางทีสิ่งที่คุณชายซ่างกวนคิดว่ายากจะลืมเลือน คุณหนูเยียนหรานอาจจะไม่คิดเช่นนั้นก็เป็นได้ ไม่แน่ว่าคุณชายซ่างกวนจะเดาถูกสักหน่อย”

“พี่ชิงหลัน ท่านคิดได้ปรุโปร่งเสียจริงเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันมองแผ่นหลังของซ่งชิงเป่ย ก็ยิ้มบาง “พวกเราคอยดูก็พอ”

หากแต่ซ่างกวนจิ่งหงในตอนนี้กลับมั่นอกมั่นใจอย่างมาก เขาเอียงใบหน้ามามองซ่งชิงเป่ยแล้วเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ช่างง่ายดายเสียจริง คุณชายซ่ง เช่นนั้นข้าขอเขียนก่อนแล้วกัน”

ซ่งชิงเป่ยเผยรอยยิ้มสุภาพ “เชิญคุณชายซ่างกวนเลย”

ซ่างกวนจิ่งหงเริ่มเขียนข้อความลงไปในกระดาษ

หลังจากเขียนเสร็จ เขามองจื่อเยียนแล้วยกยิ้ม “แม่นางจื่อเยียน ของข้าเขียนเสร็จแล้ว”

“เจ้าค่ะ” จื่อเยียนพยักหน้า จากนั้นหันมามองซ่งชิงเป่ย “คุณชายซ่ง ของท่านเล่าเจ้าคะ”

ซ่งชิงเป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

สำหรับเขาแล้ว ความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนที่สุดนั้น…

เขาย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์นั้น ในหัวกลับมีแสงวาบภาพในคืนนั้นขึ้นมา

เขายิ้ม และหยิบเอาพู่กันขึ้นมาเขียนความทรงจำลงบนกระดาษอย่างช้า ๆ

สุดท้ายเงยหน้ามองจื่อเยียน “ของข้าเขียนเสร็จแล้ว”

จื่อเยียนพยักหน้า จากนั้นหมุนกายไปหาคนที่อยู่ด้านในผ้าม่าน

“คุณหนู”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ในตอนนี้ มือขาวงดงามหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นออกมาจากผ้าม่าน จื่อเยียนรีบใช้สองมือรับกระดาษแผ่นนั้นมา

และไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด ยามที่เห็นมือข้างนั้น ซ่งชิงเป่ยพลันใจเต้นดัง ‘ตึกตัก!’

ความรู้สึกคุ้นเคยที่ยากจะอธิบายพลุ่งพล่านขึ้นมา

จื่อเยียนอ่านความทรงจำที่เขียนบนกระดาษ จากนั้นเหลือบสายตาขึ้นมองซ่งชิงเป่ยและซ่างกวนจิ่งหง “คุณชายซ่ง คุณชายซ่างกวน ความทรงจำของคุณหนูอยู่ในมือข้าแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าจะประกาศผล…”