ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 439 เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

บทที่ 439 เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

หลังจากจื่อเยียนกล่าวจบ นางค่อย ๆ พลิกกระดาษเปิดเผยต่อหน้าทุกคน

ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นกำลังจะมาถึง

ทุกคนล้วนกลั้นหายใจจ้องมองอย่างจดจ่อ อู่เชียนเชียนถึงขนาดกลืนน้ำลาย ดวงตาคู่โตจับจ้องที่มือของจื่อเยียนเขม็ง

การเคลื่อนไหวที่ควรจะจบลงในพริบตานี้ ในสายตาของพวกเขาแล้ว กลับยาวนานเป็นศตวรรษ

ยามที่เห็นความทรงจำบนกระดาษในมือของจื่อเยียน ซ่างกวนจิ่งหงและซ่งชิงเป่ยล้วนตกตะลึงไปพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

สีหน้ามั่นอกมั่นใจของซ่างกวนจิ่งหงมลายหายไปสิ้นในพริบตา ยามนี้ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ กล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง “เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร”

ซ่งชิงเป่ยเองก็ตะลึงเช่นกัน อดไม่ได้ที่จะพลั้งปากออกมา “เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร”

แม้จะเป็นคำพูดเดียวกัน แต่กลับเป็นอารมณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

จื่อเยียนส่งสายตาให้คนรับใช้ที่อยู่สองข้างอย่างเฉยเมย ซึ่งพวกเขาเข้าใจในทันที เดินขึ้นไป จากนั้นต่างคนก็นำกระดาษที่เขียนความทรงจำของซ่างกวนจิ่งหงและซ่งชิงเป่ยออกมาเปิดเผยอย่างยุติธรรม

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

สิ่งที่ซ่างกวนจิ่งหงเขียนนั้นเป็นวันครบรอบวันตายของมารดากู่เยียนหราน เขารู้ดีว่ามารดาของกู่เยียนหรานนั้นจากไปนานแล้ว คนที่นางเป็นห่วงมากที่สุดก็คือมารดา เขาจึงมั่นใจอย่างมากถึงเขียนความทรงจำนี้ลงไป

แต่ความทรงจำของกู่เยียนหรานในตอนนี้กลับไม่ใช่วันครบรอบวันตายของมารดา และตัวเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นวันอันใดกันแน่

ในตอนที่กำลังงุนงง ที่ด้านหลังมีเสียงเริงร่าของอู่เชียนเชียนดังขึ้น “สวรรค์! ความทรงจำที่คุณหนูเยียนหรานเขียนเหมือนกับของชิงเป่ยทุกอย่างเลย! ชิงเป่ยของเราก็ชนะแล้วหรือ ใช่หรือไม่!”

ฟังถึงตรงนี้ ซ่างกวนจิ่งหงรีบดูว่าซ่งชิงเป่ยเขียนอันใด

แต่ก็ต้องตกตะลึง

คิดไม่ถึงเลยว่าความทรงจำที่ซ่งชิงเป่ยเขียนจะเหมือนกับที่กู่เยียนหรานเขียนทุกกระเบียดนิ้ว

“เหตุใด… เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้” ซ่างกวนจิ่งหงยืนขึ้นด้วยความสับสน

เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร

ซ่งชิงเป่ยเองก็งุนงงเช่นกัน

เพราะความทรงจำอันยากจะลืมเลือนที่เขาเขียน คือวันที่เขาดื่มจนเมาแล้วสารภาพรักกับกู่ต้าหู่

หรือว่าในโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญอยู่จริง

ซ่างกวนจิ่งหงไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ เขาสับสน ชายหนุ่มหันมองซ่งชิงเป่ยและกล่าว “เหตุใดเจ้าจึงเขียนความทรงจำที่เหมือนกันกับเยียนหรานได้”

ซ่งชิงเป่ยเองก็งุนงงเช่นกัน เขายักไหล่แล้วเอ่ยตอบ “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นเหมือนกัน!”

ใบหน้าของซ่างกวนจิ่งหงฉายแววเจ็บปวดจาง ๆ ดวงตาสองข้างมองไปยังร่างงดงามที่อยู่หลังผ้าม่านด้วยความรักใคร่ พร้อมทั้งกล่าวเสียงเบา “เยียนหราน เจ้าจงใจทำข้าโกรธหรือ จึงได้เขียนความทรงจำมั่วซั่วเช่นนั้น หรือว่าเจ้าไม่อยากจะแต่งงานกับข้า”

พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน เป็นคู่รักสมัยเด็ก ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลได้หมั้นหมายพวกเขาเอาไว้ ถึงแม้จะเป็นคู่หมั้นยามเด็ก แต่เขาเองก็ปักใจไปแล้ว และมองนางว่าเป็นว่าที่ภรรยามาโดยตลอด

“ข้าไม่ได้เขียนความทรงจำนี้ขึ้นมามั่วซั่ว” เสียงเย็นดังขึ้นจากด้านใน

เสียงของกู่เยียนหรานมีความอาลัยของความทรงจำ นางกล่าวต่อว่า “เพราะคืนนั้น มีชายคนหนึ่งดื่มสุราจนเมามายแล้วสารภาพรักกับข้า และข้าเองก็แอบมีใจให้เขาเช่นกัน”

ทุกคนก็ล้วนตกตะลึงเมื่อนางกล่าวเช่นนั้น

ซ่างกวนจิ่งหงไม่อาจรับได้ เขากล่าวอย่างบ้าคลั่ง “เจ้ามีชายในใจแล้วอย่างนั้นหรือ ตั้งแต่เมื่อใดกัน เหตุใดข้าจึงไม่รู้มาก่อน”

ซ่งชิงเป่ยไม่อาจสงบลงได้ เขายืนขึ้นกล่าวกับคนที่อยู่หลังม่าน “คุณหนูเยียนหราน แสดงตนให้พบได้หรือไม่ ข้ามีบางอย่างอยากจะถามท่าน”

กู่เยียนหรานหัวเราะออกมาทันใด “อย่าใจร้อนไป ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”

เสียงหัวเราะนี้กระแทกเข้าใส่หัวใจของซ่งชิงเป่ยในทันที

เป็นเสียงของกู่ต้าหู่!

ซ่งชิงเป่ยตื่นเต้นเสียจนเสียงสั่น “คุณหนูเยียนหราน ท่านเป็นผู้ใดกันแน่”

กู่เยียนหรานที่อยู่หลังม่านยืนขึ้น เตรียมลุกแล้วจากไป

“คุณหนูเยียนหราน ท่านอย่าเพิ่งไปได้หรือไม่” ซ่งชิงเป่ยใจร้อนจนไม่สนใจสิ่งใด เขาใช้ฝ่ามือวายุพัดเข้าไปด้านใน ทำให้ผ้าม่านถูกเปิดออก เขาจะต้องดูให้ได้ว่านางเป็นผู้ใดกันแน่!

จื่อเยียนเห็นเช่นนั้นจึงไปขวางไว้ จากนั้นใช้กำลังที่มีทั้งหมดดึงผ้าม่านลงมา

ซ่งชิงเป่ยจึงได้เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างของกู่เยียนหราน…

หากแต่ใบหน้าด้านข้างของนางนั้นกลับคล้ายคลึงกับคนที่เขาคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน!

บนโลกใบนี้มีคนที่คล้ายคลึงกันถึงเพียงนี้เลยหรือ

เพียงแต่เขายังไม่เข้าใจ เห็น ๆ อยู่ว่ากู่ต้าหู่เป็นบุรุษ แล้วกู่เยียนหรานตรงหน้านี้คือผู้ใดกันแน่

ชายหนุ่มอยากจะรู้ให้แน่ชัด

คิดถึงตรงนี้ ซ่งชิงเป่ยหมายจะออกไปตามกู่เยียนหราน

หากแต่จื่อเยียนออกมาขวางไว้ และเอ่ยว่า “คุณชายซ่ง วันนี้คุณหนูไม่อาจพบท่านได้เจ้าค่ะ ขอให้ท่านสำรวมด้วย”

ซ่งชิงเป่ยหรี่ตาอย่างสงสัย และกล่าวกระวนกระวาย “ข้าชนะแล้วไม่ใช่หรือ เช่นนั้นข้าก็เป็นว่าที่สามีของคุณหนูเยียนหราน เหตุใดข้ากลับไม่สามารถแม้แต่จะเห็นหน้าของนาง”

สิ้นเสียง กลับมีเสียงทุ้มทรงพลังดังขึ้น “ดูท่า ผลคงจะออกมาแล้วสินะ”

ทุกคนมองไปตามเสียง ก่อนเห็นกู่ฉางซานรูปงามเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

ร่างของเขานั้นมีรัศมีที่โดดเด่น เพียงเดินผ่านก็ราวกับมีลมพัด ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

เมื่อซ่างกวนจิ่งหงเห็นกู่ฉางซานราวกับมองเห็นผู้ยิ่งใหญ่

เขายิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น รีบเดินไปกล่าว “ท่านลุงกู่ ท่านมาพอดีเลยขอรับ เยียนหรานจงใจทำเช่นนี้เพราะไม่พอใจการแต่งงานของตนไม่ได้นะขอรับ ข้า…”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“จิ่งหง…” ไม่รอให้ชายหนุ่มพูดจบ กู่ฉางซานเอ่ยปากขัดจังหวะ “การคัดเลือกบุตรเขยในครั้งนี้ จัดเพื่อให้เยียนหรานเลือกสามีที่นางพึงใจ ขั้นตอนการประลองจัดอย่างยุติธรรม ในเมื่อเจ้าเป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วม ก็ควรจะเข้าใจจึงจะถูก”

“แต่เยียนหรานนาง…”

“เยียนหรานโตแล้ว งานแต่งของนางเป็นเรื่องใหญ่ เราควรให้นางเป็นผู้ตัดสินเอง” กล่าวจบ กู่ฉางซานมีสีหน้าเคร่งขรึมในทันใด มองอีกฝ่ายแล้วกล่าวอย่างจริงใจ “ข้ามีเยียนหรานเป็นบุตรสาวคนเดียว ในฐานะบิดา ข้าหวังให้ลูกมีความสุข ก่อนที่ข้าจะตัดสินใจคัดเลือกบุตรเขย ก็ได้เอาความคิดนี้ไปพูดคุยกับบิดาเจ้าแล้ว ในเมื่อเจ้าตกลงจะเข้าร่วม เช่นนั้นก็ควรจะกระทำการอย่างที่ลูกผู้ชายพึงกระทำ”

ซ่างกวนจิ่งหงอ้าปากคิดจะเถียงต่อ

แต่ด้วยรัศมีน่าเกรงขามของกู่ฉางซาน ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงกลืนคำพูดลงไป พยักหน้าแล้วกล่าวตอบ “ท่านลุงกู่พูดถูกต้องขอรับ เป็นข้าที่ไม่สำรวมเองขอรับ”

แต่เขายังคงไม่เต็มใจนัก “ข้าเพียงเป็นกังวลว่าคนที่เยียนหรานเลือกจะไม่ใช่คนดี”

พวกเขาสองตระกูลนั้นสนิทสนมกันมานาน ล้วนรู้จักกันดี การคลุมถุงชนสิถึงจะเหมาะสมที่สุด

กู่ฉางซานยิ้มราบเรียบ “ดีหรือไม่ ล้วนเป็นการเลือกของเยียนหรานเอง นางต้องรับผลจากการเลือกของตน แต่จากที่ข้าเห็น คุณชายซ่งผู้นี้เป็นคนดีคนหนึ่งเลยล่ะ”

หลังจากกล่าวจบ เขามองซ่งชิงเป่ยด้วยสายตาลึกซึ้ง