ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 443 ฝังไว้ในทะเล

บทที่ 443 ฝังไว้ในทะเล

ซ่งชิงหลันหันหน้ามองนาง “โชคดีที่เจ้าให้เหล่าซุนมา ไม่อย่างนั้นพวกเราก็คงต้องถูกฝังไว้ในทะเลเสียแล้ว”

เพียงนึกถึงพายุฝนครั้งนั้น ตอนนี้นางยังคงมีแผลใจอยู่เลย

อู่เชียนเชียนเอ่ยถามอย่างสงสัยอีกครั้ง “ไหนว่าสองคนอย่างไรเล่า อีกคนหนึ่งคือผู้ใดหรือ”

ซ่งชิงหนานเอ่ยออกมาเบา ๆ “จื่อเยียน”

“ว่าอย่างไรนะ เป็นนางเองหรือนี่” อู่เชียนเชียนตะลึงไปชั่วครู่

คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนที่อยู่ข้างกายพวกเขาตลอดเวลา นางไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

ซุนอิงหนิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ถึงว่า ทันทีที่พวกเราขึ้นมาบนเกาะ แม่นางจื่อเยียนก็ดูแลพวกเราเป็นพิเศษ ที่แท้เป็นการจัดการของเจ้าโดยเฉพาะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว” กู่เยียนหรานยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ข้าพักอาศัยอยู่ที่จวนแม่ทัพของท่านพี่ชิงหนานอยู่นาน ได้รับการดูแลอย่างดี ตอนนี้พวกท่านมาที่บ้านของข้าทั้งที ข้าก็ย่อมต้องดูแลอย่างดีเจ้าค่ะ”

“อ้อ! ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าเข้าใจแล้ว!” อู่เชียนเชียนตะโกนอย่างตื่นเต้น “ไม่แปลกเลยที่เรือนนี้จะมีลั่วเยว่ฉินที่อิงหนิงชอบ พู่กัน กระดาษ และหินหมึกที่ซื่อโม่วชอบ อีกทั้งการตกแต่งจัดวางในเรือน ทั้งหมดล้วนจัดวางตามความคุ้นชินของพวกเราทุกคนด้วย!”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ฉูซื่อโม่วรู้สึกว่าท่าทางที่เพิ่งเข้าใจอันใดในภายหลังของนางนี้น่ารักมาก จึงอดไม่ได้ที่จะดึงมือนางมา “เชียนเชียน เจ้าเพิ่งจะรู้ตัวหรือ”

อู่เชียนเชียนขมวดคิ้ว มองคนที่อยู่รอบ ๆ เห็นเพียงว่าทุกคนล้วนรู้และเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว และมองนางพลางพยายามกลั้นหัวเราะ

นางจึงอดไม่ได้ที่จะมุ่ยปาก “ก็ข้ามันหัวช้า ข้าผิดหรือ”

ทุกคนหัวเราะตัวงอในทันที บรรยากาศแห่งความสุขเช่นนี้ ราวกับว่าได้กลับไปสู่วันคืนที่เมืองหลวงชั่วขณะ

จากนั้นอู่เชียนเชียนจับมือซ่งชิงหลัน เอ่ยถามอย่างอดรนทนไม่ไหว “พี่ชิงหลัน เช่นนั้นท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไรหรือว่าคุณหนูเยียนหรานคือต้าหู่เจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันและไป๋เย่หานมองสบตากันแล้วยิ้ม

จากนั้นนางจึงค่อย ๆ กล่าว “หนึ่งคืนก่อนงานคัดเลือกบุตรเขย ไป๋เย่หานพาข้าเข้าไปที่เรือนด้านในของเรือนพักร้อนวั่งเหมย ที่นั่นมีสวนดอกเหมยอยู่ และพวกข้ายังได้เห็นคนผู้หนึ่งกำลังฝึกเพลงกระบี่อยู่ในนั้น”

ทันใดนั้น ไป๋เย่หานแทรกมาประโยคหนึ่ง “เป็นเพลงกระบี่ที่คุ้นตามาก”

กล่าวจบเขาก็หันมองกู่เยียนหราน

“ที่สำคัญที่สุดก็คือ…” ซ่งชิงหลันหยิบเอาถุงหอมออกมา “ข้าเก็บสิ่งนี้ได้”

อู่เชียนเชียนโน้มตัวไปใกล้อย่างสนอกสนใจ หยิบเอาถุงหอมในมือซ่งชิงหลันมาดู ชี้ไปที่คำว่า ‘หู่’ ที่ปักอยู่บนถุงหอม “นี่คือถุงหอมที่ท่านให้พี่ซิ่วซิ่วปักให้ต้าหู่หรือ”

“ถูกต้อง ถุงหอมนี้มีใบเดียวบนโลก และเช่นนั้นเอง ข้าจึงได้มั่นใจถึงตัวตนของเยียนหราน”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันมองไปยังกู่เยียนหราน

กู่เยียนหรานยิ้ม “คืนนั้นข้านอนไม่หลับ เป็นกังวลว่าชิงเป่ยจะตกรอบไปเสียก่อน จึงได้ลุกออกมาฝึกกระบี่ คิดไม่ถึงว่าจะถูกพวกท่านพบเข้า”

ซ่งชิงเป่ยตอบสนองขึ้นมา เขามองไปยังซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “ท่านพี่ เช่นนั้นแล้ว ตั้งแต่เริ่มการประลอง ท่านก็รู้อยู่แล้วหรือว่าต้าหู่คือคุณหนูเยียนหราน”

ซ่งชิงหลันยิ้มแต่ไม่กล่าวอันใด เพียงพยักหน้า

ในที่สุดตอนนี้ซ่งชิงเป่ยก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดยามที่เขามีความคิดอยากจะล้มเลิก ซ่งชิงหลันจึงได้พูดเช่นนั้นกับเขา

หากไม่มีท่านพี่ เขาคงจะต้องพลัดพรากจากคนที่รักไปจริง ๆ

ซ่งชิงเป่ยอดไม่ได้ที่จะถามคำถามที่สงสัยอยู่ในใจ “ต้าหู่… เอ่อ ไม่สิ เยียนหราน เช่นนั้นเรื่องเจ้ากับซ่างกวนจิ่งหงมันอย่างไรกันแน่”

“นั่นสิ! นั่นสิ! รีบพูดมาเลยนะ” อู่เชียนเชียนซักไซ้อย่างสอดรู้

นางชอบฟังเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เช่นนี้ที่สุด

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ด้วยกัน กู่เยียนหรานไม่อยากให้ซ่งชิงเป่ยมีความคับข้องในใจ

ว่ากันตามตรง ระหว่างนางกับซ่างกวนจิ่งหงมันไม่มีอันใดทั้งนั้น

นางจึงกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย “ตระกูลของเราทั้งคู่สนิทสนมกัน ข้ากับซ่างกวนโตมาด้วยกัน ตอนที่เขาเก้าขวบกลับป่วยเป็นโรคประหลาด ท่านอาซ่างกวนจึงได้พาเขามาที่เรือนพักร้อนวั่งเหมย ให้หมอเทวดาเซวียรักษาโรคให้เขา ดังนั้นเขาจึงได้อาศัยอยู่ที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยอยู่หลายปี”

“เช่นนั้น! เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนจึงเป็นคู่หมั้นคู่หมายกันตั้งแต่เด็ก เป็นคู่รักวัยเด็กที่รักใคร่กันมาเนิ่นนานอย่างนั้นหรือ” อู่เชียนเชียนมุ่นคิ้ว และกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

คำพูดนี้เป็นการเติมเชื้อไฟชัด ๆ

กู่เยียนหรานมองซ่งชิงเป่ยโดยไม่รู้ตัว และรีบกล่าวอธิบาย “เปล่าเสียหน่อย ข้ามองซ่างกวนเป็นพี่ชายมาโดยตลอด”

อู่เชียนเชียนหัวเราะฮิ ๆ “แต่ดูเหมือนคุณชายซ่างกวนจะไม่ได้คิดเช่นนั้นนะ”

ไม่เพียงแต่อู่เชียนเชียนที่คิดเช่นนั้น ทุกคนล้วนดูออก ซ่างกวนจิ่งหงนั้นหลงใหลในตัวกู่เยียนหรานอย่างเปิดเผย

กู่เยียนหรานขมวดคิ้ว “ข้ารู้ ก่อนหน้านี้ท่านอาซ่างกวนและซ่างกวนมาเยี่ยมท่านพ่อที่เรือนพักร้อน ข้าแอบได้ยินพวกเขาคุยเรื่องการแต่งงานของข้า ข้าโกรธ จึงได้แอบหนีออกจากเรือนพักร้อนวั่งเหมย จากนั้นจึงได้ไปพบพวกท่านที่เมืองเปี้ยนเจียง”

พูดจบ นางมองซ่งชิงหลัน

ครั้งแรกที่ซ่งชิงหลันได้เห็นกู่เยียนหรานที่เป็นหญิงแต่งชาย ก็คิดว่านางนั้นไม่ธรรมดา คิดไม่ถึงว่าจะเป็นถึงคุณหนูของเรือนพักร้อนวั่งเหมย

กู่เยียนหรานกล่าวอธิบายต่อ “ครั้งนี้ท่านพ่อข้าจัดงานคัดเลือกบุตรเขยก็เพื่อจะตามข้ากลับมา เขารู้ หากข้าได้ยินข่าวนี้ในยุทธภพจะต้องรีบกลับมาที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยเป็นแน่”

“แต่ว่าที่นายท่านกู่ทำเช่นนี้ ก็ถือว่าเป็นการปฏิเสธคำสู่ขอของตระกูลซ่างกวนอย่างมีมารยาท ให้เจ้าได้ตัดสินใจเลือกเองนะ” ซ่งชิงหลันพูดถึงความตั้งใจของกู่ฉางซาน และมองกู่เยียนหรานอย่างลึกซึ้ง

กู่เยียนหรานพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่จากไปตั้งนานแล้ว ท่านพ่อของข้าเองก็แต่งงานใหม่เร็วมาก ดังนั้นหลายปีมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขาจึงมีปัญหามาโดยตลอด จนกระทั่งครั้งนี้ ข้าจึงได้เข้าใจการทำใจผ่านความยากลำบากของเขาอย่างแท้จริง เหมือนกับที่ท่านบอกข้า…”

นางหันหน้าไปมองซ่งชิงเป่ยข้าง ๆ กาย “บนโลกใบนี้ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่รักลูกของตน”

ยามท้องฟ้ามืดค่ำ กู่เยียนหรานเองก็ต้องลุกกลับไปที่เรือนของตนเองเสียแล้ว

ซ่งชิงเป่ยไปส่งนาง ทั้งสองคนเดินไปเงียบ ๆ อย่างเชื่องช้า ราวกับคู่รักหนุ่มสาวที่ไม่อาจทำใจแยกจากกัน

เมื่อมาถึงประตู กู่เยียนหรานหันหน้ามามองซ่งชิงเป่ยอย่างเขินอาย “ข้าไปก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้”

ซ่งชิงเป่ยขมวดคิ้ว เพราะไม่อยากห่างจากนางแม้เพียงนิด “ข้าอยากจะมองดูเจ้าไปตลอด ข้าเอาแต่รู้สึกเหมือนตอนนี้ไม่ใช่ความจริง เหมือนกับเป็นความฝันอย่างไรอย่างนั้น”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

เพียะ!

ทันใดนั้น กู่เยียนหรานก็ตบหน้าของซ่งชิงเป่ยหนึ่งฉาด

ซ่งชิงเป่ยมองนางด้วยสีหน้างุนงงในทันที “นี่เจ้าตบข้าเหตุใดกัน”

“เจ็บหรือไม่”

“แน่นอนสิ!”

กู่เยียนหรานหัวเราะ “เช่นนั้น นี่ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเจ้าไม่ได้ฝัน”