ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 446 เจ้าจะต้องปกป้องนางให้ดี

บทที่ 446 เจ้าจะต้องปกป้องนางให้ดี

ซ่งชิงเป่ยและกู่เยียนหรานยืนอยู่ที่โถงหน้าของเรือนพักร้อนวั่งเหมย ไหว้ฟ้าดินต่อหน้าทุกคนที่เป็นสักขีพยาน

กู่ฉางซานมองทั้งสอง ถึงแม้ในใจจะมีความไม่พอใจกับการที่บุตรสาวแต่งงานอยู่บ้าง แต่เขาก็มีความสุขกับคู่บ่าวสาวคู่นี้

เขายกจอกสุรา พร้อมกล่าวกับทุกคนในงาน “ขอบคุณยอดฝีมือทุกท่านที่มาร่วมงานคัดเลือกบุตรเขยของเรือนพักร้อนวั่งเหมย วันนี้เป็นวันมงคลของบุตรสาวข้า ต้องขอบคุณทุกท่านที่มาแสดงความยินดี! แต่นี้ต่อไป ซ่งชิงเป่ยคือบุตรเขยของข้า กู่ฉางซานผู้นี้!”

กล่าวจบ เขาก็ตบไหล่ของซ่งชิงเป่ย และกล่าวฝากฝัง “ชิงเป่ย ต่อไปต้องฝากเยียนหรานไว้กับเจ้าแล้ว เจ้าจะต้องปกป้องนางให้ดีเล่า”

ซ่งชิงเป่ยมองกู่เยียนหรานที่อยู่ข้างกายอย่างลึกซึ้ง จากนั้นพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง และกล่าวตอบ “นายท่านกู่โปรดวางใจขอรับ ข้าจะดูแลเยียนหรานอย่างดี”

“เจ้าเด็กโง่นี่” ในตอนนี้ เฉินชิงสุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะออกมา “เหตุใดเจ้ายังเรียกพ่อตาเจ้าว่านายท่านกู่อยู่อีกเล่า”

ซ่งชิงเป่ยอายขึ้นมาชั่วขณะ

เขามองกู่ฉางซานแล้วกล่าว “ข้าจะทะนุถนอมและปกป้องเยียนหรานอย่างดี ท่านพ่อตาโปรดวางใจขอรับ”

“ดี! วันนี้เจ้าพูดออกมาเช่นนี้ จะผิดคำสัญญาไม่ได้เด็ดขาด ถ้าหากต่อไปเจ้าทำให้เยียนหรานต้องเป็นทุกข์แม้เพียงนิดเดียว ข้าจะทำให้เจ้าต้องรับผิดชอบ!” กู่ฉางซานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

กู่เยียนหรานรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาทันที

ขณะเดียวกันนางก็เขินอายขึ้นมาเล็กน้อย นางมองกู่ฉางซานแล้วกล่าวอย่างแผ่วเบา “ท่านพ่อ ข้าไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะเจ้าคะ อีกอย่าง ฝีมือต่อสู้ของชิงเป่ยไม่ได้ดีเท่าข้าสักหน่อย ข้าไม่รังแกเขาก็ดีมากแล้ว เขาจะมารังแกข้าได้อย่างไรเล่า”

“นายท่านกู่ ท่านโปรดวางใจเจ้าค่ะ” ในตอนนี้ ซ่งชิงหลันเองก็เดินหน้ามา “ถึงแม้ชิงเป่ยจะเป็นน้องชายแท้ ๆ ของข้า แต่ข้าและเยียนหรานเองก็เป็นเหมือนพี่น้องกัน ใจข้าเองย่อมเข้าข้างนางเจ้าค่ะ”

“มีข้าด้วย! มีข้าด้วยอีกคนเจ้าค่ะ!” อู่เชียนเชียนบอก ยิ้มออกมาอย่างเริงร่า “ข้าเองก็เป็นพี่น้องกับเยียนหราน ผู้หญิงย่อมต้องช่วยผู้หญิงด้วยกันเจ้าค่ะ! นายท่านกู่ ท่านวางใจฝากเยียนหรานไว้กับพวกข้าเถิดเจ้าค่ะ!”

กู่ฉางซานมองเหล่าคนตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะซาบซึ้งขึ้นมา “เยียนหรานได้รู้จักเพื่อนอย่างพวกเจ้า ช่างเป็นโชคดีจริง ๆ!”

“เช่นกันเจ้าค่ะ ได้รู้จักเยียนหราน พวกเราก็ดีใจมากเช่นกัน!” ซ่งชิงหลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จากนั้น นางยกจอกสุราในมือ มองกู่ฉางซานอย่างสุภาพ “นายท่านกู่ สุราจอกนี้ข้าขอดื่มคารวะท่านแทนตระกูลซ่ง ขอบคุณที่ท่านยกบุตรสาวที่ดีเลิศเช่นนี้ให้แต่งงานกับน้องชายข้าเจ้าค่ะ”

“ดี!” แววตาของกู่ฉางซานฉายแววชื่นชม จากนั้นดื่มสุราในจอกจนหมด

เฉินชิงสุ่ยเห็นเช่นนั้นก็รีบกล่าว “ต่อไปพวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่ต้องพูดเหมือนเป็นคนละครอบครัวหรอก”

จากนั้น กู่ฉางซานก็ดึงซ่งชิงเป่ยเข้ามาแล้วกล่าว “ไปกัน ข้าจะพาเจ้าไปรู้จักพี่น้องของเรือนพักร้อนเสียหน่อย”

วันนี้เป็นวันมงคลยิ่งของบุตรสาวคนเดียวของนายท่านแห่งเรือนพักร้อนวั่งเหมย เหล่าศิษย์ของเรือนพักร้อนวั่งเหมยก็ล้วนมาแสดงความยินดี

ในตอนนี้ ทั่วทั้งเรือนพักร้อนวั่งเหมยมียอดฝีมือกว่าครึ่งจากยุทธภพมารวมตัวกัน พวกเขาแต่ละคนล้วนเป็นผู้มีชื่อเสียงเลื่องชื่อลือชา

กู่ฉางซานพาซ่งชิงเป่ยเดินไปรอบหนึ่ง จากนั้นพบว่าที่แท้คนส่วนใหญ่นั้นซ่งชิงเป่ยล้วนรู้จักหมดแล้ว

คนของเรือนพักร้อนวั่งเหมยท่องไปทั่วยุทธภพ มีบางกลุ่มที่จงใจปกปิดตัวตนของตนเอง ไม่ทำตัวเป็นที่สะดุดตา

และทุกคนล้วนคิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ ที่แท้เหล่าคนที่เก่งกาจโดดเด่นที่ซ่งชิงเป่ยทำความรู้จักไปทั่วนั้นล้วนมาจากเรือนพักร้อนวั่งเหมยนี่เอง

โชคชะตานี้ช่างลึกล้ำเกินบรรยาย

งานเลี้ยงหมั้นหมายครั้งนี้ มีทั้งคนที่มีความสุขและไม่มีความสุข

ยามที่ซ่างกวนจิ่งหงเห็นซ่งชิงเป่ยจูงมือกู่เยียนหรานเดินออกมาปรากฏต่อหน้าทุกคน ในใจเขาก็เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นพัก ๆ โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มีความสุขเต็มที่บนใบหน้าของพวกเขา เขาก็ยิ่งรู้สึกขัดตา

กู่เยียนหรานไม่เคยยิ้มให้เขาเช่นนี้มาก่อนเลย…

ความเจ็บปวดของการรักข้างเดียวเช่นนี้ จะมีผู้ใดเข้าใจได้เล่า

ด้วยความจนปัญญา เขาทำได้เพียงนั่งอยู่ตรงมุมคนเดียว ดื่มสุราด้วยความเจ็บปวดจอกแล้วจอกเล่า กล่าวกับตนเอง “กิ่งทองใบหยก… เฮอะ… สองคนนั้นช่างเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ ราวสวรรค์สรรสร้างจริง ๆ…”

“โธ่เว้ย! คู่รักสมบูรณ์แบบกับผีน่ะสิ! สวรรค์สรรสร้างบ้าบออันใดกัน! บัดซบทั้งหมด!”

ในตอนนั้น ด้านหลังของซ่างกวนจิ่งหงก็มีเสียงก่นด่าพึมพำ ดังขึ้น

เขาขมวดคิ้ว ก่อนหมุนตัวกลับไปมองอย่างสงสัย และเห็นอันชิงชิงที่ ‘หัวอกเดียวกัน’ กับตน นั่งดื่มอยู่คนเดียวเช่นกัน

อันชิงชิงรับเรื่องที่ซ่งชิงเป่ยและกู่เยียนหรานรักกันไม่ได้ ยามนี้ฤทธิ์สุราเข้าครอบงำ หากเจอผู้ใดนางก็ด่าได้ทั้งนั้น!

อันชิงชิงที่เมามายเสียจนตาเยิ้ม เห็นว่าคนตรงหน้าหันหน้ามามองตนเอง ก็รู้สึกเหมือนกับเห็นหน้าหมูตัวหนึ่ง นางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ยื่นมือออกไปชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วก่นด่า “มองอันใด ไอ้เจ้าหมูเอ๊ย หากยังมองอีก ข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมาเสีย!”

ซ่างกวนจิ่งหงขมวดคิ้วส่ายหน้าแล้วกล่าว “เจ้าเป็นสาวเป็นแส้ เหตุใดคำพูดและท่าทางจึงหยาบคายเช่นนี้”

น้ำเสียงของเขาอบอุ่นน่าฟัง อันชิงชิงจึงได้สร่างขึ้นมาชั่วขณะ

“เอ๋ เหตุใดเสียงเจ้าหัวหมูจึงน่าฟังนัก…” กล่าวจบ อันชิงชิงส่ายหัวทำให้ตนเองได้สติขึ้นมา จึงได้เห็นอย่างชัดเจนว่าคนตรงหน้าก็คือซ่างกวนจิ่งหง

“ฮ่า ๆ ๆ… ที่แท้ก็เป็นคุณชายซ่างกวนนี่เอง!” อันชิงชิงหัวเราะ หน้าของนางแดงเพราะความเมา ส่วนดวงตาหวานเยิ้ม ดูยั่วยวนไม่น้อย

ซ่างกวนจิ่งหงขมวดคิ้วอย่างสงสัย “เจ้ารู้จักข้าหรือ”

“ต้องรู้จักสิ! ท่านคือคู่หมั้นวัยเด็กของกู่เยียนหรานไม่ใช่หรือไร” กล่าวจบ อันชิงชิงยกไหสุราขึ้นมาแล้วนั่งลงข้างกายของซ่างกวนจิ่งหงทันที

นางชี้หน้าซ่างกวนจิ่งหงแล้วก่นด่าออกมา “เพราะท่านนั่นแหละ! ท่านหมั้นหมายกับกู่เยียนหรานแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดท่านถึงไม่แต่งกับนาง หากท่านแต่งกับนาง เสี่ยวเป่ยจะได้เป็นอิสระ! ไม่ต้องแต่งงาน แล้วจะได้มาแต่งกับข้าและกลับไปที่กลุ่มอินทรีย์ดำของเรา!”

ที่แท้ก็เป็นคนจากกลุ่มอินทรีย์ดำ

ซ่างกวนจิ่งหงลอบครุ่นคิดในใจ

ซ่างกวนจิ่งหงมองนางแวบหนึ่ง จากนั้นยกสุราขึ้นมาจอกหนึ่ง พร้อมกล่าวกับตนเอง “เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากแต่งกับเยียนหรานหรือ แม้แต่ตอนฝันข้ายังฝันถึงงานแต่งของเราเลย”

“เช่นนั้นเหตุใดท่านไม่แต่งเล่า”

“ในใจนางไม่มีข้าอยู่ ในใจของนางมีเพียงไอ้คนบ้าซ่งชิงเป่ยผู้นั้น พวกเขารักใคร่ชอบพอกันมาตั้งนานแล้ว!”

“ท่านอย่ามาพูดถึงเสี่ยวเป่ยของข้าเช่นนี้นะ!” เพียงอันชิงชิงได้ยินคำว่าไอ้คนบ้าก็พาลไม่พอใจขึ้นมา

ซ่างกวนจิ่งหงยกยิ้มมุมปากบาง ๆ เยาะเย้ยตนเอง “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะยังคงปกป้องเขาเช่นนี้อีก แต่แล้วมีประโยชน์อันใดเล่า พวกเขาสองคนรักใคร่ชอบพอกัน ส่วนพวกเราสองคนก็เป็นเพียงคนน่าสงสารที่มีชะตากรรมเดียวกันที่รักเขาแต่ไม่อาจครอบครองได้เท่านั้น”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz