ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 45 ไม่สามารถจ่ายเงินให้ลูกสาวผู้เลอค่าของเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว

บทที่ 45 ไม่สามารถจ่ายเงินให้ลูกสาวผู้เลอค่าของเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว

หลังจากเกลี้ยกล่อมลูกสาวแล้ว เฮ่อชุนฮวาก็กลับเข้าไปนอนในห้อง

หลิวต้าหนิวที่นอนไม่หลับแม้ว่าจะเข้าห้องมาก่อน เมื่อเห็นภรรยาเข้ามาจึงรีบเอ่ยกับนางทันที “เจ้ารีบคิดหาทางเกลี้ยกล่อมนางเถิด แล้ววันพรุ่งให้นางกลับบ้านสามีไปเสีย ลูกสาวที่แต่งงานแล้วก็เหมือนสมบัติของผู้อื่น ไร้ประโยชน์ที่จะเอากลับคืนมา”

“ถ้านางกลับมาอยู่ด้วยกันก็มีแต่จะเพิ่มปากท้อง เราไม่ได้มีเงินทองหรือข้าวปลามาเลี้ยงนางให้เสียเปล่า”

“ข้ารู้แล้ว วันพรุ่งข้าจะพานางกลับไป!”

…

วันต่อมา

พี่น้องซ่งตื่นตั้งแต่ก่อนรุ่งสางมาเปิดร้านอาหารเช่นเคย

วันนี้เป็นวันที่ประตูเมืองคึกคักไปด้วยผู้คนที่สัญจรไปมา และร้านเจียนปิ่งของพวกเขาก็ยังมีแถวรอซื้อยาวเหยียดเฉกเช่นทุกวัน สี่พี่น้องทำงานอย่างหนัก หากแต่ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลย ซ้ำยิ่งทำยิ่งมีความสุขมากขึ้นเสียอีก

“หลันหลัน ขอเจียนปิ่งม้วนให้ข้าด้วย”

ซ่งชิงหลันเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น นางเห็นว่าอีกฝ่ายคือป้าหวังเพื่อนข้างบ้านของตน

หญิงสาวรีบแย้มยิ้มแล้วตอบ “ได้เจ้าค่ะ รอประเดี๋ยวนะเจ้าคะ”

ป้าหวังผู้นี้ปกติแล้วจะเป็นคนสอดรู้สอดเห็น ซ้ำยังขี้เหนียวเป็นที่สุด นางแทบไม่ยอมเสียเงินซื้ออะไรทั้งสิ้น

หากแต่วันนี้กลับมาต่อแถวแต่เช้าตรู่เพื่อซื้อเจียนปิ่งของนางที่ราคาสิบเหรียญ ซ่งชิงหลันคิดว่านี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ไม่ง่ายเลย

ราวกับว่าป้าหวังได้ยินความสงสัยนั้นของนาง ไม่นานเพื่อนบ้านคนนี้ก็เริ่มเข้าเรื่องทันที

สตรีวัยกลางคนโน้มตัวเข้ามาหาซ่งชิงหลัน และถามเสียงเบา “นี่ หลันหลัน ป้าอยากรู้อันใดหน่อย อาเล็กของเจ้าจะหย่ากับอาสะใภ้หรือ”

“เกิดเหตุอันใดขึ้น หรือว่านางแอบไปคบหากับบุรุษอื่น”

แม่ค้าสาวระงับอาการไม่พอใจเอาไว้ ฉาบรอยยิ้มการค้าไว้บนใบหน้าและตอบไปว่า “ข้าเองก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกันเจ้าค่ะ ป้าก็รู้ว่าข้ากับอาสะใภ้ไม่ลงรอยกันมานาน ข้ามิอาจรู้เรื่องภายในครอบครัวของนางได้”

“จริงหรือ เจ้าไม่รู้เรื่องวุ่นวายใหญ่โตเมื่อวานอย่างนั้นหรือ ข้าได้ยินพวกเขาทะเลาะกันบ้านแทบแตกเชียว แล้วก็เห็นว่าอาสะใภ้ของเจ้าหอบผ้าหอบผ่อนออกไปเลย”

“ป้าหวัง ป้ารู้เรื่องดีกว่าข้าแล้วยังจะต้องถามอันใดอีกหรือเจ้าคะ”

ระหว่างที่พูดเช่นนั้น ซ่งชิงหลันก็ส่งเจียนปิ่งให้นาง “นี่ของที่ป้าสั่ง เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

ป้าหวังยิ้มอาย ๆ แล้วรับเจียนปิ่งจากนาง “อันที่จริง ข้าก็ไม่ได้รู้ขนาดนั้นหรอก เลยมาถามเจ้า เพราะกลัวว่าจะได้ยินผิดไป แหะ ๆ”

ในตอนนั้นเองป้าลี่ที่อยู่บ้านถัดมาก็พูดแทรกขึ้นจากด้านหลัง “นี่พี่หวัง ท่านมาที่นี่เพื่อหาอันใดกินหรือจะมาหาเรื่องไปนินทากันเล่า หลันหลันต้องขายของนะ”

ป้าหวังตกใจนิ่งไปพลางจ้องป้าลี่แล้วพึมพำกับตัวเอง

ป้าลี่เป็นผู้ใหญ่ที่เอ็นดูซ่งชิงหลันและครอบครัวของนางเสมอมา

ซ่งชิงหลันยื่นเจียนปิ่งที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ให้นาง “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะป้าลี่ นี่เจียนปิ่งของท่าน”

ป้าลี่มีสีหน้ากังวลใจ “หลันหลัน ข้าไม่ได้จะมาซื้อเจียนปิ่ง หากแต่จะมาบอกให้เจ้ารีบกลับบ้านเถิด เกิดเรื่องที่บ้านเจ้า”

“เกิดเรื่องหรือเจ้าคะ!”

ซ่งชิงหลันไม่มีเวลามาถามรายละเอียด นางรีบตรงกลับบ้านทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็พบพี่น้องซ่งชิงหยวนและชิงหลินนั่งอยู่ที่ธรณีประตู

“เหตุใดพวกเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”

ซ่งชิงหยวนยืนขึ้นทันที “พี่ชิงหลัน แย่แล้วขอรับ ท่านแม่พาท่านยายมาหาเรื่องท่านย่าถึงที่บ้าน”

ซ่งชิงหลินเล่าต่อ “ท่านแม่บอกว่าให้เรามานั่งเฝ้าประตู นางบอกอีกว่าอย่าให้ท่านพี่เข้าไป”

ซ่งชิงหยวนตบหัวน้องชาย “เงียบน่า”

นัยน์ตาของซ่งชิงหลินแดงก่ำทันที “พี่ชิงหลัน ท่านแม่ไม่ต้องการพวกเราอีกต่อไปแล้วจริงหรือขอรับ เช่นนั้นพวกเราจะเป็นเด็กกำพร้าหรือไม่?”

ซ่งชิงหลันมองเด็กทั้งสองก็รู้สึกสะเทือนใจ นางเอ่ยตอบทั้งคู่ด้วยเสียงเบา “พวกเจ้ารีบไปตามท่านพ่อของเจ้ามาเร็วเข้า!”

และในตอนนั้นเองเสียงจากในบ้านก็ดังออกมาถึงด้านนอก

“ตระกูลซ่งของเจ้ามันลวงโลก แถมเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว! กลางค่ำกลางคืน ยังกล้าไล่ลูกสาวข้าออกจากบ้าน ช่างใจดำอำมหิตเสียจริง”

ซ่งชิงหลันจึงรีบผลักประตูเข้าไปด้านใน “พวกท่านมาที่นี่เพราะสับสนว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิดหรืออย่างไร ผู้ใดกันแน่ที่ลวงโลก”

เสียงเย็นยะเยือกของหลานสาวคนโตตระกูลซ่งดังขึ้น ทำให้ทั้งเฮ่อชุนฮวาและหลิวกุ้ยเสียสะดุ้งเฮือก

โดยเฉพาะอาสะใภ้ที่ยกมือขึ้นมาชี้หน้าซ่งชินหลันอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้า…เจ้ามาทำอันใดที่นี่”

ซ่งชิงหลันเหลือบตามองนิ่ง ๆ “นี่มันบ้านข้า เหตุใดข้าจะมาไม่ได้เล่า”

หลิวกุ้ยเสียคำรามเสียงต่ำ “ไอ้เด็กไม่รักดีสองคนนั่น ไร้ค่าถึงเพียงนี้ แม้แต่สตรีคนเดียวก็หยุดไว้ไม่ได้”

เฮ่อชุนฮวามองซ่งชิงหลันอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดอย่างขำขันขึ้นมา “อ้อ เจ้าคือชิงหลันนี่เอง ไม่ได้เจอกันพักเดียว ดูฉลาดขึ้นมาหน่อย”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบกลับ “ผู้ใดจะฉลาดได้เท่าท่านเเล่า ที่กลับดำเป็นขาวได้เช่นนี้ เห็นชัดว่าอาสะใภ้เป็นฝ่ายจากไปตอนกลางดึกด้วยความโกรธของนางเอง แต่กลับกลายเป็นเราที่ไล่นางออกจากบ้านไปได้อย่างไร แล้วนี่ท่าน…ไม่ใช่ว่าจะไม่กลับมาอีกแล้วหรือ”

เฮ่อชุนฮวาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองประเมินอีกฝ่ายต่ำไป จึงเริ่มเปลี่ยนเรื่องคุย “แล้วเรื่องหย่าจะเอาอย่างไร”

“อย่างน้อยลูกสาวที่น่าสงสารของข้าก็ได้ให้กำเนิดลูกชายถึงสองคนแก่ตระกูลซ่ง ซ้ำนางยังไม่ได้ทำอันใดผิด เหตุใดซ่งอวิ๋นเฟิงถึงได้จะหย่ากับนาง”

ซ่งชิงหลันมองไปทางหลิวกุ้ยเสียแล้วยกยิ้มขึ้น โดยไม่ได้ตอบอะไรออกไป นางหันกลับมาและเดินไปที่เตียง อุ้มซ่งชิงเฉินและซ่งชิงเยว่ขึ้นมา

คนพวกนี้นี่เป็นบ้าอันใดกัน ไม่ได้ทำอันใดผิดอย่างนั้นหรือ กล้ามากจริง ๆ ที่พูดเช่นนั้นออกมาได้

สิ่งที่หลิวกุ้ยเสียปฏิบัติต่อท่านย่าของนางตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้วที่จะต้องถูกด่าเสียสักที

แม่เฒ่าซ่งไม่ได้สนใจจะโต้เถียงอันใดกับพวกนาง จึงเริ่มเอ่ยขึ้น “เอาเถิด เรื่องนี้ถือว่าเป็นความผิดของอวิ๋นเฟิงของเราก็ได้ ลูกสาวตระกูลหลิวของเจ้านั้นแสนบอบบาง ตระกูลซ่งของเรายากจนมาก และไม่สามารถจ่ายเงินให้ลูกสาวผู้เลอค่าของเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว ดังนั้นก็อย่าได้กลับมาอีกเลยเถิด”

“ว่าอย่างไรนะ” นัยน์ตาของเฮ่อชุนฮวาเบิกกว้างอย่างตกใจ เพราะไม่คาดคิดว่าแม่เฒ่าซ่งจะเป็นฝ่ายพูดเช่นนี้ออกมา

เดิมทีนางคิดว่าอีกฝ่ายจะขอร้องไม่ให้ลูกสาวนางจากไปเสียด้วยซ้ำ

เมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามแผน เฮ่อชุนฮวาก็พลันวิตกขึ้นมาเป็นอย่างมาก