ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 46 ไม่สามารถแต่งงานใหม่ได้

บทที่ 46 ไม่สามารถแต่งงานใหม่ได้

หลิวกุ้ยเสียก็โมโหขึ้นมาเช่นกัน นางรีบออกปากกับแม่ตนเอง “ท่านแม่ กลับกันเถิด ข้าไม่อยากจะเสวนากับคนช่างเอาเปรียบเช่นตระกูลซ่งอีกแล้ว ไปจากที่นี่กันเถิด”

“เจ้าอย่าใจร้อนไป!” สีหน้าของเฮ่อชุนฮวาเปลี่ยนไป นางรีบรั้งลูกสาวเอาไว้ “ปล่อยไว้เช่นนี้จะถือว่าเราถูกรังแกได้ง่าย เจ้าใจเย็นก่อนเถิด ในเมื่อเห็นจุดหมายอยู่ข้างหน้าแล้วอย่าเพิ่งด่วนถอดใจไป”

เฮ่อชุนฮวาคิดกับตัวเอง หากนางต้องกลับไปพร้อมกับลูกสาวเช่นนี้จริง คงไม่มีโอกาสได้คืนความสัมพันธ์กันอีกต่อไป

ลูกสาวนางอายุไม่น้อยแล้ว ไม่มีทางที่จะแต่งงานใหม่ได้อีกในอนาคตแน่ นั่นหมายความว่าหากกลับบ้าน ครอบครัวหลิวก็จะต้องเลี้ยงดูนางไปตลอดชีวิต

แม้ว่าจะลังเลใจ แต่เฮ่อชุนฮวาก็รีบหาทางเปลี่ยนวิธีในการจัดการเรื่องนี้ทันที

นางทำหน้ายิ้มแย้ม เอื้อมมือไปจับมือแม่เฒ่าซ่ง

“ท่านแม่เขย เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันมาหลายปี เช่นนั้นค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีหรือไม่”

หลิวกุ้ยเสียดึงมือแม่ด้วยความไม่พอใจ “ท่านแม่ จะต้องพูดอันใดกันอีก! ข้า…”

เฮ่อชุนฮวาจ้องหน้าลูกสาว “เจ้าอยากเป็นม่ายจริง ๆ หรือ อยากเป็นขี้ปากของพวกป้าข้างบ้านหรืออย่างไร”

อายุปูนนี้แล้วนางจะยอมเสียหน้าง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน

หลิวกุ้ยเสียหุบปากฉับ ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

นางเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าหากต้องกลายเป็นหญิงม่ายที่ถูกสามีหย่าร้างเข้าจริง ๆ จะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวใหญ่โต ไม่เหลืออะไรให้เชิดหน้าชูตาได้อีก

เมื่อท่าทีของเฮ่อชุนฮวาเป็นเช่นนี้ แม่เฒ่าซ่งก็เริ่มไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร จึงได้ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่หลานสาว

ซ่งชิงหลันหันไปทางแขกทั้งสองแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านย่าของข้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องการหย่า หากจะมาพูดเรื่องนี้ก็ไปคุยกับท่านอาเล็กเถิด”

ใบหน้าของเฮ่อชุนฮวาตะลึงงัน จากนั้นก็ปรับมาเป็นรอยยิ้มเสแสร้ง “ลูก ๆ แต่งงานก็ต้องถามความเห็นพ่อแม่ จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร อีกอย่างตอนนี้ท่านอาของเจ้าก็ไม่อยู่บ้านด้วย”

ซ่งชิงหลันมองไปทางประตู แล้วหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “เช่นนั้นรอสักประเดี๋ยวเถิด ท่านอาเล็กคงจะกลับมาแล้ว”

ไม่ทันขาดคำ ซ่งอวิ๋นเฟิงก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าบ้าน มองมาทางผู้มาเยือนแล้วเอ่ยถาม “มารบกวนสิ่งใดท่านแม่ข้ากันอีกอย่างนั้นหรือ”

แต่สำหรับลูกชายของพวกเขาแล้ว คนที่เด็กน้อยคิดถึงที่สุดก็ย่อมต้องเป็นท่านแม่ของตัวเอง

เมื่อเห็นหน้าหลิวกุ้ยเสีย ซ่งชิงหลินก็รีบตรงเข้าไปหานาง กุมมือของแม่เอาไว้พร้อมกับอ้อนวอน “ท่านแม่ อย่าทิ้งข้าไปได้หรือไม่ ต่อไปข้าจะเชื่อฟังท่านแม่ทุกอย่างเลยขอรับ”

แม้ว่าหลิวกุ้ยเสียจะใจแข็งเช่นไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะส่งสายตามองไปทางซ่งอวิ๋นเฟิงอย่างไม่รู้ตัว

ในที่สุดเฮ่อชุนฮวาก็สบโอกาสใหญ่ที่จะเริ่มเกลี้ยกล่อมแล้ว นางพูดขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้ม “ชิงหลิน เจ้าไม่ต้องกังวลไป แม่เจ้าจะไม่ไปที่ใด”

ระหว่างที่กล่าวเช่นนั้นก็หันไปมองที่ซ่งอวิ๋นเฟิง แล้วเอ่ยกับเขาอย่างจริงจัง “อวิ๋นเฟิง เป็นเรื่องปกติที่สามีภรรยาจะกระทบกระทั่งกันได้ แต่เจ้าดูเถิด คนที่ต้องทนทุกข์ที่สุดคือเด็ก ๆ ไม่ใช่หรือ”

จากนั้นเฮ่อชุนฮวาก็หันไปกล่าวกับแม่เฒ่าซ่งว่า “ท่านแม่เขย ข้ายอมทำลายงานบุญสิบงาน ดีกว่าทำลายงานแต่งงานเดียว พวกเราก็อายุมากกันแล้ว จะปล่อยให้พวกเขาหย่ากันเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างใกล้ชิด

นางเคยคิดว่าหลิวกุ้ยเสียเป็นคนที่เก่งเรื่องการใช้คำพูดอย่างมาก แต่ไม่คาดติดว่าแม่ของนางจะเก่งกว่า

หลังจากได้ยินคำโน้มน้าวที่แสนมีน้ำหนักเช่นนี้ ท่าทางของซ่งอวิ๋นเฟิงและแม่เฒ่าซ่งก็ดูคล้อยตามอย่างเห็นได้ชัด

“เฮ้อ…” ซ่งอวิ๋นเฟิงถอนหายใจออกมา จากนั้นก็หันหน้าไปทางมารดาของตนเอง “ท่านแม่ ข้าจะตัดสินใจตามความเห็นของท่าน”

แม่เฒ่าซ่งโบกมือให้เขา “ไม่ ๆ นางเป็นภรรยาเจ้า เจ้าต้องตัดสินใจเรื่องนี้เอง”

ซ่งชิงหลันจึงต้องเอ่ยขึ้นบ้าง “ท่านอาเล็ก ท่านย่าหมายความว่า เราคือครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร พวกเราก็จะอยู่ข้างท่านเสมอ”

“ได้” ซ่งอวิ๋นเฟิงตัดสินใจได้ในที่สุด

เขามองไปทางหลิวกุ้ยเสียและมารดาของนาง จากนั้นก็เริ่มกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เสียจื่อ หากเจ้ายังอยากให้เราอยู่ด้วยกันต่อไป ต้องรับปากกับข้าว่าเจ้าจะปรับปรุงตัว และแก้ไขเรื่องราวแย่ ๆ ทั้งหมดที่เคยทำเอาไว้เสีย”

“เจ้าต้องเคารพท่านแม่ของข้าเป็นอย่างดี ห้ามรังแกหลาน ๆ ของข้าอีก อยู่ด้วยกันดี ๆ เป็นครอบครัวเดียวกัน”

เฮ่อชุนฮวาตอบด้วยรอยยิ้ม “นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย การเคารพผู้อาวุโสและอารีต่อเด็ก ๆ เป็นเรื่องสมควรทำอยู่แล้ว เสียจื่อเจ้าทำได้ใช่หรือไม่”

ระหว่างที่เอ่ยเช่นนั้น เฮ่อชุนฮวาก็ขยิบตาให้ลูกสาว

หลิวกุ้ยเสียกำลังอดกลั้นอย่างมาก เพื่อที่จะไม่ให้ความโกรธปะทุออกมาจากอก เนื่องจากสายตาที่มารดาส่งมาให้ ทำให้นางไม่อาจทำอะไรได้นอกจากกล้ำกลืนฝืนทน

และพยักหน้ารับคำอย่างจริงจัง “ได้สิเจ้าคะ ข้าจะปรับปรุงตัวให้ดี”

ซ่งอวิ๋นเฟิงถอนหายใจออกมา ท่าทางโล่งอก ในที่สุดเขาก็กลับมาดูอบอุ่นอ่อนโยนอีกครั้ง “เอาเถิด เช่นนั้นเจ้าก็ขอโทษท่านแม่กับหลันหลันเสีย สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เรื่องที่ผ่านมาจะได้เลิกแล้วต่อกัน และกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง”

“ว่าอย่างไรนะ! นี่ข้าต้องทำขนาดนั้น…” หลิวกุ้ยเสียตกตะลึง ชี้หน้าตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เฮ่อชุนฮวารีบดึงตัวลูกสาวเข้ามากระซิบกระซาบ “ถ้าเจ้าอยากจะได้ปลาตัวใหญ่ก็อย่ามามัวเสียดายเหยื่อชิ้นเล็กแค่นี้ หากเจ้าไม่ยอมตอนนี้ เราจะไม่เหลือสิ่งใดเลย เร็วเข้าสิ!”

ดังคำกล่าวที่ว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า ไม่ว่าหลิวกุ้ยเสียจะเก่งเรื่องการเสแสร้งเพียงใด ก็ไม่อาจสู้กับแม่ของตัวเองได้เลยจริง ๆ

นางต้องเดินไปทางแม่เฒ่าซ่งและซ่งชิงหลันอย่างไม่เต็มใจนัก และเอ่ยเสียงเรียบว่า “ท่านแม่ หลันหลัน ข้าขอโทษ ข้ารู้ตัวแล้วว่าตัวเองผิด…”

แม่เฒ่าซ่งไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป จึงเพียงโบกมือให้นางหยุด “ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้ากลับไปที่บ้านตัวเองเถิด ตอนนี้คนเยอะแยะไปหมด ข้ากลัวเฉินเฉินกับเยว่เยว่จะตกใจ”

เดิมทีซ่งอวิ๋นเฟิงตั้งใจจะให้ภรรยาของตัวเป็นคนเตรียมอาหาร แต่นางกลับรีบกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่ต้องการจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป

หน้าที่นั้นจึงต้องเป็นของซ่งชิงหลันอย่างเช่นเคย โดยมีซ่งอวิ๋นเฟิงตามนางเข้าไปในครัวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “หลันหลัน คือว่าอา…”

ซ่งชิงหลันเพียงยิ้มแล้วขัดจังหวะเขาขึ้นมา “ท่านอาเล็ก ข้าเข้าใจท่านทุกอย่าง อันที่จริง นางก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายเพียงนั้น เพียงแค่นางไม่รู้จักจะขอโทษคนอื่น”

แม้ว่านางจะไม่ลงรอยกับหลิวกุ้ยเสีย แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นอาสะใภ้ และพวกเขาก็มีลูกด้วยกันถึงสองคน

ซ่งอวิ๋นเฟิงเกาหัวแล้วยิ้มแก้เก้อ “ใช่… นางไม่ใช่คนเลวร้ายขนาดนั้น… เพียงแค่อวดดีเกินไป… แหะ ๆ”

“ท่านอาเล็ก ข้ากำลังจะทำอาหารเสร็จพอดี ท่านจะกินด้วยกันกับพวกเราหรือไม่เจ้าคะ?”

ซ่งอวิ๋นเฟิงมีท่าทีลังเล ขณะนั้นเสียงของซ่งชิงหยวนก็ดังมาจากอีกด้านของกำแพง “ท่านพ่อขอรับ ท่านแม่ทำอาหารเสร็จแล้ว มากินข้าวกันเถิดขอรับ”

ซ่งอวิ๋นเฟิงมองไปตามต้นเสียงอย่างลำบากใจ “หลันหลัน… คือว่า…”

“ท่านอารีบกลับบ้านเถิดเจ้าค่ะ”

ในตอนเที่ยง หลังจากที่สามพี่น้องซ่งช่วยกันปิดร้านโดยการนำของซ่งชิงตงแล้ว พวกเขาก็พากันกลับมาที่บ้านเพื่อนกินอาหาร

ซ่งชิงตงเคี้ยวข้าวเต็มปาก มองไปทางพี่สาวแล้วถามขึ้นมาว่า “ท่านพี่ ท่านอาสะใภ้กลับมาแล้วหรือขอรับ”

ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยมีท่าทีงุนงง “พี่รอง ท่านหมายความว่าอย่างไร ท่านอาสะใภ้ออกไปตั้งแต่เมื่อใดกัน”

ซ่งชิงตงอธิบาย “เมื่อคืนนี้ พวกเจ้าคงไม่รู้ เพราะว่าเข้านอนเร็ว อาสะใภ้…”

ก่อนที่ซ่งชิงตงจะเล่าจบซ่งชิงหลันก็เหลือบไปมองเขา “พูดมากไปประเดี๋ยวก็กัดลิ้นตัวเองเข้าหรอก ระวังจะกินข้าวไม่อร่อย”

“อ้อ” ซ่งชิงตงรีบปิดปากฉับอย่างเชื่อฟังพี่สาว

หลังจากเรื่องวุ่นวายจบลง หลิวกุ้ยเสียก็พยายามควบคุมตัวเองอย่างมาก ต่างจากเมื่อก่อนที่มีเรื่องเกิดขึ้นไม่เว้นวัน นั่นทำให้บ้านของซ่งชิงหลันเองก็สงบสุขขึ้นเช่นกัน