ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 456 ล้วนเป็นที่รักของข้า

บทที่ 456 ล้วนเป็นที่รักของข้า

บนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่มีอาหารหน้าตาน่ากินวางไว้เต็มโต๊ะ เมื่อครู่ตอนที่คุยกันไม่ทันรู้สึก แต่ตอนนี้เมื่อเห็นอาหารน่าทาน ทุกคนล้วนหิวขึ้นมาในทันใด

ทุกคนทยอยนั่งลง ส่วนแม่เฒ่าซ่งดึงมือกู่เยียนหรานมานั่งอยู่ข้างกายตน

ตอนที่กู่เยียนหรานยังเป็นกู่ต้าหู่นั้น แม่เฒ่าซ่งก็ชอบนางมากอยู่แล้ว ตอนนี้นางกลับกลายเป็นหลานสะใภ้ของตน แม่เฒ่าซ่งจึงยิ่งชื่นชอบมากขึ้นเข้าไปใหญ่

อู่เชียนเชียนเห็นเช่นนั้นอดไม่ได้ที่จะกล่าวหยอกล้อ “ท่านย่า ความลำเอียงของท่านจะชัดเจนเกินไปแล้วกระมัง ตอนนี้ในสายตา ในใจท่านมีแต่เยียนหราน ไม่มีพวกเราแล้วหรือเจ้าคะ”

แม่เฒ่าซ่งยิ้ม “จะเป็นไปได้อย่างไร พวกเจ้าล้วนเป็นที่รักของข้า”

เด็กน้อยน่ารักซ่งซิงเยว่โผล่หัวออกมากล่าวเสียงอ้อแอ้แบบเด็กน้อย “ท่านยายทวด เช่นนั้นพรุ่งนี้เยว่เยว่จะนั่งข้างท่านนะเจ้าคะ”

“ได้ ๆ ๆ” แม่เฒ่าซ่งกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก

คนทั้งสี่รุ่นอยู่ในห้องเดียวกัน ภาพคนแก่มีความสุขกับลูกหลานนั้นอบอุ่นอย่างมาก

อันชิงชิงและซ่างกวนจิ่งหงเองก็นั่งอยู่ด้วยกัน

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ต้องบอกว่าอาหารที่พวกซ่งชิงหลันทำนั้นอร่อยมากจริง ๆ นางหยุดกินไม่ได้เลย

ทว่าทันใดนั้นก็พบว่าซ่างกวนจิ่งหงที่อยู่ข้าง ๆ กลับไม่ได้ขยับตะเกียบ นางจึงอดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปมองเขา และพบว่าเขามองกู่เยียนหรานมาโดยตลอด

อันชิงชิงแตะแขนของเขา เตือนเสียงเบา “นี่ เหตุใดท่านไม่กินอันใดเลยล่ะ จะมองกู่เยียนหรานอยู่ตลอดเช่นนี้มันจะชัดเจนเกินไปกระมัง”

ซ่างกวนจิ่งหงจึงได้ละสายตากลับมา หันหน้ามามองอันชิงชิง “ตระกูลซ่งนั้นดีกับเยียนหรานมากจริง ๆ เยียนหรานเองก็มีความสุขมากเช่นกัน”

ตั้งแต่มารดาของกู่เยียนหรานจากไป เขาไม่เคยเห็นรอยยิ้มมีความสุขเช่นนี้ของนางเลย

เขารู้ สิ่งที่นางปรารถนามากที่สุดในใจคือสามารถสร้างครอบครัวที่ทำให้นางมีความสุขได้เช่นนี้ในสักวัน

ในเมื่อนางสมปรารถนาแล้ว เขาจะทำลายรอยยิ้มของนางได้อย่างไร

อันชิงชิงดูออกว่าอีกฝ่ายลังเลจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ซ่างกวนจิ่งหง นี่ท่านเป็นอันใดไป ท่านคงไม่ได้คิดจะยอมแพ้ใช่หรือไม่ ท่านอย่าลืมสิ พวกเราเป็นพันธมิตรกันแล้วนะ นี่ท่านไม่อยากอยู่กับกู่เยียนหรานแล้วหรือ”

ซ่างกวนจิ่งหงเรียกสติกลับมา เขาขมวดคิ้ว ก้มหน้าลงแล้วกล่าว “ตอนนี้ข้าไม่อยากพูดเรื่องพวกนี้ กินข้าวก่อนเถิด”

ในตอนนี้ ซ่งชิงหลันเห็นทั้งสองที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่

นางยิ้มออกมา มองทั้งสองคนแล้วกล่าว “ชิงชิง คุณซ่างกวน เหตุใดพวกเจ้าไม่กินเลยเล่า อาหารไม่ถูกปากหรือ”

“ไม่ ไม่ใช่ขอรับ” ซ่างกวนจิ่งหงยิ้มสุภาพ “อาหารอร่อยมาก ต้องขอบคุณแม่นางซ่งที่ต้อนรับอย่างดีขอรับ”

“ใช่แล้ว ๆ พี่ชิงหลัน อาหารเหล่านี้อร่อยมากจริง ๆ เจ้าค่ะ!” อันชิงชิงพูดตามน้ำ

เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองไม่ได้โกหก นางยังจงใจคีบอาหารสองสามอย่างใส่ชามแล้วเริ่มกิน

“เช่นนั้นก็ดี พวกเจ้ามีความสุขก็ใช้ได้” ซ่งชิงหลันยิ้ม จากนั้นจึงถอนหายใจโล่งอก

แต่อยู่ ๆ ไป๋เย่หานที่อยู่ข้าง ๆ กลับหัวเราะออกมา

ซ่งชิงหลันหันหน้าไปมองเขา และเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยจึงได้ถามออกไป “ท่านอ๋อง ท่านหัวเราะอันใดหรือ”

ไป๋เย่หานยิ้มหยอกล้อ “พระชายา เจ้าถูกพวกเขาหลอกแล้ว”

“เอ๋ หมายความว่าอย่างไร”

จากนั้น ไป๋เย่หานเข้าใกล้ใบหูของซ่งชิงหลัน ริมฝีปากบางเอ่ยออกมา “เมื่อครู่อันชิงชิงและซ่างกวนจิ่งหงพูดคุยกันเรื่องชิงเป่ยและเยียนหราน พวกเขาวางแผน…”

ซ่งชิงหลันฟังอย่างละเอียด จากนั้นเปลี่ยนสีหน้า มองไป๋เย่หานแล้วกล่าว “พวกเขาสองคนยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ”

ไป๋เย่หานเลิกคิ้ว ยกจอกสุราดื่มอึกหนึ่ง “เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วมุ่น หรือว่าจะเป็นอย่างที่อู่เชียนเชียนพูดจริง ๆ หลังจากพวกเขากลับมาที่เมืองหลวงด้วยกัน วันคืนคงจะครึกครื้นอย่างมาก

คิดถึงตรงนี้ นางมองซ่งชิงเป่ยและกู่เยียนหรานด้วยความกังวล

ในตอนนี้ คู่แต่งงานใหม่กำลังรักใคร่กันหวานชื่น ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนเองถูกจับตามองอยู่

เพียงแต่ว่าเรื่องความรัก นางไม่อาจยื่นมือเข้าไปยุ่ง ให้พวกเขาจัดการกันเองจะดีเสียกว่า

ซ่งชิงหลันถอนหายใจเบา ๆ “ไอ้หยา… โลกแห่งความรักของคนหลายคน ช่างลำบากเสียจริง”

ไป๋เย่หานมองนางอย่างภาคภูมิ “เป็นอย่างไร รู้ถึงความดีของข้าหรือยัง ข้าไม่ทำให้พระชายาต้องลำบากเช่นนี้แน่”

“ท่านแน่ใจหรือ” ซ่งชิงหลันหรี่ตาเล็กน้อย “แล้วเรื่องหลิวหรูเยว่ก่อนหน้านี้คืออันใดเล่า”

นางไม่เคยลืมว่าก่อนหน้านี้คุณหนูจวนมหาเสนาบดีผู้นี้หยิ่งยโสและใช้แผนการเจ้าเล่ห์เพทุบายมากเพียงใด

ไป๋เย่หานขมวดคิ้ว “นางเป็นคนของลี่อ๋องนะ”

กล่าวจบเขาก็มองซ่งชิงหลันอย่างลึกซึ้ง

ความหมายนั้นชัดเจนอย่างที่สุดแล้ว ตอนนี้พวกเขาคือศัตรูของอีกฝ่าย

ทว่าในตอนนั้น แม่เฒ่าซ่งที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งหลักเสนอแนะขึ้นมา “วันนี้พวกเราได้กลับมารวมตัวกัน เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ พวกเราจะต้องดื่มฉลองกันเสียหน่อย”

ทุกคนเห็นด้วย หยิบจอกสุราของตนขึ้นมา

หากแต่ซ่งชิงหลันมองนางอย่างเป็นกังวล “ท่านย่า ท่านต้องใส่ใจสุขภาพเสียหน่อยนะเจ้าคะ จะดื่มมากไปไม่ได้”

“หลันหลัน เจ้าวางใจเถิด ย่าคิดเอาไว้แล้ว ข้าจะดื่มแค่นิดเดียว แค่นิดเดียวเท่านั้น”

ซ่งชิงหลันยิ้ม คนเราเมื่อแก่ตัวแล้วก็เหมือนเด็กอย่างไรอย่างนั้น ต้องคอยเกลี้ยกล่อมอยู่เสมอ

จากนั้นนางมองกู่เยียนหรานที่อยู่ข้างแม่เฒ่าซ่ง “เยียนหราน เจ้าดูท่านย่าหน่อยนะ ให้นางดื่มเยอะไม่ได้เชียว”

“เจ้าค่ะ”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

จากนั้นทุกคนชนแก้วกันแล้วดื่มจนหมดในคราวเดียว

แม่เฒ่าซ่งยังรู้สึกไม่หนำใจนัก มองหลานสะใภ้ที่อยู่ข้างกายก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจ จากนั้นกำชับกับซ่งชิงหลัน “หลันหลันเอ๋ย ถึงแม้พวกเขาสองคนจะคำนับฟ้าดินที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยแล้ว แต่พวกเราเองก็ต้องเชิญญาติสนิทมิตรสหายของเราให้มาดื่มฉลองให้พวกเขาทั้งคู่อีกครั้งนะ”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ท่านย่า ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ เรื่องนี้ข้าหารือกับท่านอาสะใภ้ไว้แล้ว”

“จริงสิ ท่านแม่…” หลิวกุ้ยเสียกล่าวเห็นด้วย “วันหลังข้าจะเอาวันเวลาเกิดของพวกเขาไปดูฤกษ์เสียหน่อย จะต้องจัดงานแต่งงานของพวกเขาให้คึกคักเลยเจ้าค่ะ”

“ดี! ดีเหลือเกิน!” พอแม่เฒ่าซ่งดีใจ นางก็หยิบจอกสุราดื่มอีกครั้ง

กู่เยียนหรานที่อยู่ข้าง ๆ จึงรีบดึงมือนางไว้ “ท่านย่า คืนนี้ท่านดื่มมากไปแล้วเจ้าค่ะ จะดื่มอีกไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ”

โชคดีที่แม่เฒ่าซ่งยังฟังคำของกู่เยียนหรานอยู่มาก หญิงชรามุ่ยปากและไม่ได้ดื่มต่อแล้ว

ซ่งชิงหลันเห็นเช่นนั้นก็ยืนขึ้น หยิบจอกสุรา มองซ่งชิงตงและหลิวกุ้ยเสีย “ช่วงที่ข้าไม่อยู่ โชคดีที่มีท่านอาสะใภ้รอง ชิงตง และซิ่วซิ่วช่วยดูกิจการให้ วันนี้ข้าขอดื่มคารวะพวกเจ้าจอกหนึ่ง เพื่อแทนคำขอบคุณของข้า”

ซ่งชิงตงและหลี่ซิ่วซิ่วสบตากันแล้วยิ้ม “ท่านพี่ พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นเรื่องสมควรทำขอรับ”

หลิวกุ้ยเสียอ้าปาก ใบหน้าฉายแววผิดแปลกไป จากนั้นก็ยิ้มแล้วพยักหน้า “นั่นสิ เราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน”

กล่าวจบ นางก็ดื่มสุราหนึ่งจอกอย่างหนักใจ