ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 473 ช่างอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก

บทที่ 473 ช่างอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก

เมื่อเห็นว่าร่างของแม่นางหงลับสายตาไป ซ่งชิงหลันก็หันหน้ามามองไป๋เย่หานที่อยู่ข้างกาย “ท่านมาได้อย่างไร”

“ข้าให้หานเฟยมาจับตาดูภัตตาคารอี่หงไว้อย่างลับ ๆ มาโดยตลอด พอได้ยินว่ามีการต่อสู้ในนั้นจึงได้รีบมา”

ฟังถึงตรงนี้ ซ่งชิงหลันรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาทันใด เพราะนางรู้ว่าที่ไป๋เย่หานทำเช่นนี้ ก็เพื่อนาง

นางยิ้มหวานยามมองไป๋เย่หาน “ไป๋เย่หาน ขอบคุณนะ”

ความรู้สึกที่มีคนคอยทุ่มเทอย่างเงียบ ๆ คอยปกป้องเราอยู่ข้างหลัง ช่างอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก

ไป๋เย่หานลูบหัวนางอย่างเอ็นดู กล่าวเสียงอ่อนโยน “สรุปว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

ไม่รอให้ซ่งชิงหลันเอ่ยปาก อู่เชียนเชียนที่อยู่ข้าง ๆ รีบตอบออกมา “ท่านอ๋อง ตอนนี้พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรเจ้าค่ะ ตั้งแต่ที่ชิงชิงและซ่างกวนจิ่งหงกลับมา พวกเรายังไม่ทันได้สอบถาม ตอนนี้พวกเขาอยู่ชั้นสองเจ้าค่ะ”

ไป๋เย่หานสบตาซ่งชิงหลัน และกล่าวเสียงทุ้ม “ไม่ควรคุยกันที่นี่ พวกเรากลับก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

“เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้าเห็นด้วย

จากนั้นพวกเขาก็พากันกลับไปที่จวนแม่ทัพ

ซ่งชิงเป่ยและกู่เยียนหรานเองรออยู่ที่จวนนานแล้ว เดิมที พวกเขาคาดหวังว่าจะได้ยินข่าวดี…

ท่วาอันชิงชิงและซ่างกวนจิ่งหงก็นำเรื่องที่เกิดขึ้นในภัตตาคารอี่หงเมื่อครู่เล่าให้ฟังอย่างละเอียด

หลังจากกล่าวจบ ทุกคนก็เงียบไปครู่ใหญ่

อันชิงชิงจิกเล็บอย่างกังวล มองซ่งชิงหลันอย่างรู้สึกผิด “พี่ชิงหลัน ขอโทษเจ้าค่ะ หากไม่ใช่เพราะข้า แผนของท่านคงไม่พัง ข้า…”

ซ่งกวนจิ่งหงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องนี้ไม่โทษเจ้าหรอก”

กู่เยียนหรานที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นเขาปกป้องอีกฝ่ายก็ผงะไป จากนั้นแอบยิ้มอย่างเงียบ ๆ

อันชิงชิงเป็นคนสะเพร่าย่อมไม่อาจสัมผัสได้ถึงความหมายของการกระทำเล็ก ๆ นี้ นางเอาแต่จมอยู่กับความรู้สึกผิด “ไม่ใช่ได้อย่างไร ทั้งหมดนี่ล้วนเป็นความผิดข้า หากไม่ใช่เพราะข้ารู้จักกับหลี่เหล่าลิ่ว คงไม่…”

ซ่งชิงหลันยื่นมือออกไปลูบมือของอันชิงชิง และกล่าวปลอบเบา ๆ “ชิงชิง เรื่องนี้ไม่โทษเจ้าหรอก พวกเราไม่มีใครคิดว่าหลี่เหล่าลิ่วผู้นั้นจะไปที่ภัตตาคารอี่หงนี่”

นางดูออก ถึงแม้ปกติอันชิงชิงจะเป็นคนสบาย ๆ พูดจาไม่ไว้หน้าผู้ใด แต่โดยเนื้อแท้แล้วก็เป็นหญิงสาวบริสุทธิ์และจิตใจดีคนหนึ่ง

เช่นเดียวกับอู่เชียนเชียน

อู่เชียนเชียนเข้าใจถึงความรู้สึกผิดของนาง จึงรีบกล่าวปลอบโยนเช่นกัน “นั่นสิ! นี่เป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย พวกเราล้วนคิดไม่ถึง เจ้าอย่าได้รู้สึกผิดมากจนเกินไป อีกอย่าง พี่ชิงหลันเองก็จะไม่โทษเจ้าหรอก”

“และครั้งนี้พวกเจ้าเองก็ไม่ได้กลับมามือเปล่า” ซ่งชิงหลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เอ๋” อันชิงชิงเงยหน้าขึ้นทันที “พี่ชิงหลัน ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”

ยามนี้ ไป๋เย่หานที่อยู่ข้าง ๆ ที่เงียบมาโดยตลอดเอ่ยปากออกมา “ยิ่งพวกเขาป้องกันตัวเองเช่นนี้ ลงมือกับพวกเจ้า ยิ่งพิสูจน์ได้ว่าพวกเขามีความลับอยู่จริง ๆ”

“ถูกต้อง” ซ่งชิงหลันพยักหน้า “อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าที่พวกเราคาดเดาเอาไว้นั้นไม่ผิดเลย”

อู่เชียนเชียนขมวดคิ้ว “เช่นนั้นตอนนี้พวกเราถูกเปิดโปงแล้ว จะไปสืบข่าวต่อได้อย่างไรเล่า”

“พวกเราให้พี่สี่ช่วยตรวจสอบดีหรือไม่” ซ่งชิงเป่ยเสนอความเห็น

หากแต่ซ่งชิงหลันส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “ที่พี่สี่ของเจ้าตรวจสอบล้วนเป็นคดีของทางการ เกรงว่าเรื่องนี้เขาจะช่วยไม่ได้ อีกอย่าง ข้าเห็นว่าช่วงนี้เขายุ่งมาก อย่าไปรบกวนเขาเลยจะดีกว่า”

หลังพวกเขากลับมาจากเรือนพักร้อนวั่งเหมย นอกจากคืนนั้นที่ทุกคนมานั่งกินข้าวร่วมกันแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เจอซ่งชิงซีอีกเลย คงเป็นเพราะงานยุ่งมาก

“เช่นนั้นแล้ว…” กู่เยียนหรานลูบคาง และเอ่ยออกมา “เรื่องนี้คนที่คุ้นเคยกับการค้าขายคงเข้าใจ พี่ชิงตงเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

นางพูดถูก ตอนนี้ซ่งชิงตงเป็นพ่อค้ารายใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ปกติแล้วคนใต้บังคับบัญชาล้วนท่องไปทั่ว เขาน่าจะพอรู้บางอย่าง แต่ว่า…

ซ่งชิงหลันกล่าว “ซิ่วซิ่วใกล้จะคลอดแล้ว นางยิ่งร่างกายอ่อนแอ ช่วงก่อนหน้านี้ชิงตงก็คอยดูแลอยู่ที่บ้านมาโดยตลอด หนึ่งเดือนมานี้เขามอบหมายเรื่องกิจการให้ลูกน้องคอยจัดการ พวกอาสะใภ้ก็ไม่อยากให้เรื่องนี้ไปรบกวนเจ้าสองคนนั้น ดังนั้น…”

อู่เชียนเชียนเหมือนลูกกลมที่ลมออกจนแฟบ “นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ แล้วจะทำอย่างไรเล่า แม่นางหงผู้นี้ โผล่มาในเมืองหลวงอย่างไม่มีสาเหตุอย่างนั้นหรือ”

“เป็นเช่นนั้นจริง ๆ” ไป๋เย่หานเอ่ยปากออกมา “ข้าให้หานเฟยไปสืบข้อมูลของพวกนางแล้ว แต่ไม่พบอันใดเลย เหมือนว่าพวกนางจะปรากฏตัวในเมืองหลวงโดยไม่มีสาเหตุจริง ๆ”

ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ฉายวาบเข้ามาในหัวของซ่งชิงหลัน

“บางที เราอาจจะไปหาเจ้าของตึกภัตตาคารอี่หงได้นะ”

ซ่งชิงหลันจำได้ ก่อนหน้านี้ ร้านฝั่งตรงข้ามเป็นโรงสุรา เหตุใดอยู่ ๆ จึงเปลี่ยนมือเล่า บางทีนางอาจจะได้อันใดจากทางด้านนี้บ้าง

อู่เชียนเชียนเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย “จะหาอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างมีเลศนัย “ข้านึกถึงคนคนหนึ่ง บางทีเขาอาจจะรู้เรื่องอันใดก็เป็นได้”

……

ซ่งชิงหลันขนยาบำรุงหนึ่งคันรถไปยังจวนเฉียน

พ่อบ้านแห่งจวนเฉียนเห็นนางก็ยิ้มขึ้นทันที “แม่นางซ่งนี่เอง!”

กล่าวจบ เขาออกคำสั่งกับคนรับใช้ที่อยู่ข้างกาย “รีบไปบอกนายท่านเสีย ว่าแม่นางซ่งมา”

ไม่นานนัก นายท่านเฉียนก็ออกมา เมื่อเห็นซ่งชิงหลันนำของมามากมายเพียงนี้ เขากล่าวขึ้นมาทันที “ไอ้หยา ชิงหลัน เจ้านี่นะ มาทั้งทียังต้องเอาของมากมายมาอีก ช่างทำตัวห่างเหินเกินไปแล้ว”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ของเหล่านี้ไม่ได้เอามาให้ท่าน แต่เอามาให้ท่านพี่สะใภ้บำรุงร่างกายต่างหากเจ้าค่ะ นางเพิ่งให้กำเนิดบุตร ช่วงอยู่เดือนจะต้องดูแลสุขภาพให้ดี”

“ได้ ๆ เจ้าช่างมีน้ำใจนัก เช่นนั้นข้าจะรับเอาไว้แทนพี่สะใภ้ของเจ้าเอง”

จากนั้น นายท่านเฉียนให้พ่อบ้านรับหน้าที่ขนของไปไว้ที่ห้องเก็บของ เขาและซ่งชิงหลันทั้งสองคนก็เข้าไปดื่มชากันในโถงหลัก

นายท่านเฉียนรินชาให้ซ่งชิงหลันด้วยตัวเอง นึกย้อนไปถึงคืนนั้นที่เมิ่งเตี๋ยหวู่ให้กำเนิดบุตร เขาซาบซึ้งอย่างมาก “น้องสาว เจ้าว่ามันบังเอิญหรือไม่ วันนั้นที่รู้ว่าพวกเจ้ากลับมาจากเรือนพักร้อนวั่งเหมย พวกเราก็คิดอยู่ว่าจะไปกินข้าวกับพวกเจ้า ทว่าพอจะออกจากบ้าน พี่สะใภ้เจ้าก็จะคลอดขึ้นมา โธ่ ตอนนั้นข้าตกใจมาก รีบให้คนไปตามหมอตำแยมา วุ่นกันอยู่ทั้งคืน โชคดีที่ไม่เป็นอันตราย ปลอดภัยทั้งแม่และลูก”

ใบหน้าของเขาเปล่งประกายความสุขออกมา

ซ่งชิงหลันมองชายตรงหน้า ในยุคสมัยนี้ ล้วนให้ชายเป็นใหญ่ และหญิงต่ำต้อย เขาเองก็ได้พบกับนางไม่บ่อยนัก ทว่าชายคนนี้ช่างเป็นชายที่ห่วงใยรักใคร่ภรรยาและลูกจากใจจริง

นางเพียงยิ้ม “ที่พี่สะใภ้มีสามีเช่นท่าน โชคดีเหลือเกินเจ้าค่ะ”