ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 474 โชคดีไปสามชาติ

บทที่ 474 โชคดีไปสามชาติ

นายท่านเฉียนเป็นชายอกสามศอกคนหนึ่ง รู้สึกเขินอายเมื่อได้ยินคำชม เขาส่ายหัวแล้วกล่าว “ที่ข้าได้แต่งกับพี่สะใภ้ของเจ้าต่างหากถึงเรียกว่าโชคดีไปสามชาติ ข้าคิด ๆ แล้วยังรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย สตรีให้กำเนิดบุตรนี่ช่างเหมือนเป็นการก้าวขาเข้าไปในประตูนรกจริง ๆ ข้าเองก็ตัดสินใจแล้ว ต่อไปจะต้องดูแลพวกเขาแม่ลูกทั้งสามให้ดี จะไม่มีบุตรเพิ่มอีกแล้ว”

ในคืนนั้น ตอนที่หมอตำแยพูดกับเขาว่าจะให้รักษาชีวิตแม่หรือเด็กไว้ เขาเลือกที่จะรักษาชีวิตแม่โดยไม่ลังเล

เพียงคิดว่า จะไม่มีเมิ่งเตี๋ยหวู่อยู่ข้างกาย หัวใจของเขาก็ร้าวรานอย่างที่สุด

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “ท่านพี่ ท่านอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าการคลอดบุตรครั้งนี้ของพี่สะใภ้ทำให้ร่างกายบอบช้ำอย่างหนัก เดิมทีข้าเองก็จะมาดูเสียหน่อย เพียงแต่มีเรื่องมารั้งเอาไว้พอดี ท่านโปรดวางใจ มีข้าอยู่ อีกเดี๋ยวข้าจะไปดูพี่สะใภ้ เขียนใบสั่งยาให้นางเสียหน่อย จะได้บำรุงร่างกายให้ฟื้นฟู”

“เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจขึ้นมาก สองวันมานี้ข้ายุ่งเสียจนไฟลุก คิดจะไปหาเจ้าแต่ก็ยุ่งเสียจนลืม” พูดจบ นายท่านเฉียนก็กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง “จริงสิ น้องสาว วันนี้เจ้ามาด้วยตัวเอง เพราะยังมีเรื่องอื่นอีกใช่หรือไม่”

ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างอาย ๆ “ไม่มีอันใดลอดพ้นสายตาท่านพี่ได้จริง ๆ ที่ข้ามาวันนี้เพราะมีเรื่องหนึ่งอยากขอให้ท่านพี่ช่วยเจ้าค่ะ”

“เรื่องอันใดกัน พวกเราคนกันเองทั้งนั้น เจ้าว่ามาเถิด!” นายท่านเฉียนตบอกพลางพูด

ซ่งชิงหลันหยิบถ้วยชาขึ้นมา จิบน้ำชาอึกหนึ่งให้ชุ่มคอ

จากนั้นก็เอ่ยออกมา “ท่านพี่ ท่านรู้จักเหล่าโม่จากโรงสุราที่ก่อนหน้านี้อยู่ตรงข้ามภัตตาคารอวิ๋นหลายของข้าใช่หรือไม่”

นายท่านเฉียนกวาดสายตา และเดาจุดประสงค์ของซ่งชิงหลันออกในทันที “ชิงหลัน เจ้ามาด้วยเรื่องภัตตาคารอี่หงใช่หรือไม่”

“ท่านพี่ ท่านรู้เรื่องอันใดมาหรือ”

คิ้วของนายท่านเฉียนขมวดแน่น “ความจริงแล้วข้าเองก็ไม่ได้รู้อันใดมากนัก เดิมทีข้าก็อยากจะเตือนเจ้าสักหน่อย แต่มีเรื่องด่วนเข้ามาพอดี แต่ตอนนั้นเจ้าเองก็ไม่ได้อยู่เมืองหลวง ดังนั้น…”

“เหล่าโม่ผู้นั้นมีเรื่องอันใดกันแน่ เหตุใดอยู่ดี ๆ ก็เซ้งร้านออกไปเสียแล้ว”

ซ่งชิงหลันมีลางสังหรณ์ว่าน่าจะหากุญแจสำคัญของเรื่องจากนายท่านเฉียนได้

“จะว่าไปก็ค่อนข้างแปลก เมื่อก่อนเหล่าโม่ผู้นั้นมักจะมาเล่นที่โรงพนันของข้าอยู่บ่อย ๆ แต่ลงพนันน้อยมาก ช่วงเวลานั้น ภรรยาเขาพาลูกหนีไป และเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนในทันที ทั้งลงพนันอย่างหนัก เสียเงินไปไม่น้อย ผ่านไปเรื่อย ๆ หลังจากนั้นสองเดือน เขาก็ติดเงินโรงพนันของข้ากว่าพันตำลึงแล้ว ข้าจึงได้บอกเขาว่าเดือนหน้าหากไม่อาจคืนเงินได้ ข้าจะยึดร้านของเขา ตอนนั้นเขายังมาวิงวอนขอร้อง ให้ข้าขยายเวลาให้ไปอีกสักสองสามวันอยู่เลย”

“แล้วหลังจากนั้นเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ”

“เพียงไม่กี่วัน เขาก็แปลกไป นำเงินห้าร้อยตำลึงมาหาข้าที่โรงพนัน บอกว่าจะจ่ายดอกเบี้ยก่อน เงินที่เหลือจะเอามาคืนให้ทั้งหมดภายในอีกไม่กี่วัน”

อย่างที่เขาว่ามันผิดปกติจริง ๆ

ซ่งชิงหลันหรี่ตาอย่างครุ่นคิด กุญแจสำคัญของเรื่องเพียงคำเดียวก็บอกได้ทุกอย่าง “มีคนเสนอราคาเพื่อซื้อร้านของเขา”

“ถูกต้อง” นายท่านเฉียนพยักหน้า “อีกอย่าง ยังเป็นเงินกว่าหมื่นตำลึงอีกด้วย”

กล่าวจบ เขามองซ่งชิงหลันอย่างมีนัย

“กว่าหมื่นตำลึงหรือ” ซ่งชิงหลันตาเบิกกว้างในทันที “ร้านของพวกเรา อย่างมากที่สุดก็ไม่เกินหกเจ็ดพันตำลึง เหตุใดจึงมีคนยอมจ่ายราคาแพงเพียงนี้”

“ใช่หรือไม่เล่า ตอนนั้นข้าเองก็บอกกับเหล่าโม่เช่นนี้” นายท่านเฉียนดื่มชาหนึ่งอึก จากนั้นจึงกล่าวต่อ “ตอนนั้นข้าเตือนเขาแล้ว ให้เขาตัดสินใจให้ดีอีกหน่อย อย่าได้ถูกคนหลอกเอา แต่เหล่าโม่นั้นไม่ได้รับฟังเลย ทั้งยังบอกว่าเป็นไปไม่ได้ เขาบอกว่าหญิงผู้นั้นร่ำรวยมาก อีกทั้ง ครั้งนี้เขาลงทุนน้อยแต่ได้กำไรงามมากแล้ว มีร้านตั้งมากมาย หญิงผู้นั้นกลับถูกใจร้านของเขา ขอเพียงเขาขายร้านให้ ต่อไปก็จะมีกินมีใช้อย่างไม่ต้องกังวล”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “หญิงผู้นั้น…”

“จะต้องเป็นแม่นางหงแห่งภัตตาคารอี่หงเป็นแน่” นายท่านเฉียนรีบกล่าวต่อ “เหล่าโม่เคยบอกไว้ว่าเขาไม่อาจเปิดเผยตัวตนของหญิงผู้นั้นได้ เพียงเห็นแม่นางหงผู้นี้ก็รู้ว่าไม่ใช่คนจากเมืองหลวง ดูท่านางยังปิดบังฐานะตัวตนอันใดเอาไว้อยู่ น้องชิงหลัน เจ้าจะต้องระวังหน่อยนะ”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ กล่าวกับตนเอง “มีร้านตั้งมากมาย นางกลับไม่ซื้อ กลับต้องมาซื้อร้านที่อยู่ตรงข้ามภัตตาคารอวิ๋นหลายของพวกข้า อีกทั้งยังเปิดเป็นภัตตาคาร ทั้งยังแย่งลูกค้าของพวกเราไปหมด เป็นไปได้หรือไม่ ว่าพวกเขาพุ่งเป้ามาที่ข้า”

“ข้าเองก็กังวลว่าจะเป็นเช่นนั้น” นายท่านเฉียนมองซ่งชิงหลันอย่างกังวลใจ “น้องสาว เจ้าไปทำผู้ใดขุ่นเคืองมาหรือ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าไปทำให้ผู้ใดขุ่นเคืองเจ้าค่ะ เพียงแต่…”

ขณะพูด แววตานางก็เคร่งขรึม “แม่นางหงผู้นี้… ข้ารู้สึกเหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อน แต่ผ่านมานานก็ยังคิดไม่ออก”

“อย่างไรหญิงผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาเป็นแน่ เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าเองก็เริ่มสืบเรื่องของนางแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่มีข่าวอันใดเกี่ยวกับนางผู้นี้ หากได้ข่าวมาเมื่อไร ข้าจะต้องบอกเจ้าในทันที”

“เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันมองเขาด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “ท่านพี่ ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ”

“ระหว่างเรายังต้องพูดขอบคุณอีก แต่ชิงหลัน ต่อไปเจ้าคิดจะทำอย่างไรหรือ”

นั่นน่ะสิ ปัญหานี้ทำให้นางลำบากใจเช่นกัน

“ชิงหลัน หากเจ้าเชื่อใจพี่ชายอย่างข้า ข้ามีข้อเสนอแนะอยู่นะ”

“ท่านว่ามาเถิดเจ้าค่ะ”

นายท่านเฉียนยิ้มอย่างมีเลศนัย “ตอนนี้ศัตรูอยู่ในที่มืด เจ้าอยู่ที่แจ้ง ตอนนี้เจ้าให้พวกเขาจูงจมูกไปแล้ว บนโต๊ะพนันนี้ หากเจ้าแพ้ติดต่อกันหลาย ๆ รอบ เช่นนั้นก็จะต้องเปลี่ยนวิธีเล่น ไม่ว่าคนอื่นจะลงพนันฝั่งสูงหรือต่ำ เจ้าเพียงต้องเชื่อตัวเอง เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วลงพนันต่อไป”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วจมอยู่ในความคิด “ท่านพี่ ท่านหมายความว่าให้ข้าไม่ต้องไปสนใจพวกเขา แต่กลับมาสนใจเรื่องของตนเองแทนหรือ”

“ถูกต้อง ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดสำหรับเจ้าคือต้องหาวิธีเรียกลูกค้ากลับมา ไม่จำเป็นต้องไปสนใจว่าพวกเขาเป็นผู้ใด มีจุดประสงค์อันใด และเมื่อเวลาผ่านไป หางจิ้งจอกจะโผล่ออกมาเอง”

อย่างที่เขาว่า คนในมองไม่ออก แต่คนนอกจะเข้าใจได้มากกว่า หลังจากนายท่านเฉียนในฐานะคนเฝ้าดูจากข้าง ๆ วิเคราะห์ความสัมพันธ์นี้ออกมาแล้ว ซ่งชิงหลันก็รู้แจ้งในทันที

ถูกต้อง นางอยากจะรู้ว่าแม่นางหงเป็นผู้ใดกันแน่มากเกินไป เมื่อมีเป้าหมายจึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ ทำให้พวกนางเข้าไปสู่ทางตัน

ขิงแก่ย่อมเผ็ด[1]*

ซ่งชิงหลันยิ้มมุมปาก หยิบเอาถ้วยชาขึ้นมา “ท่านพี่ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ พวกเรามาชนจอกชาแทนสุรากันเถิด”

นายท่านเฉียนชนจอกกับนางเบา ๆ และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ เรื่องของเจ้าก็แก้ไขแล้ว ไปดูอาการพี่สะใภ้เจ้าได้แล้วกระมัง”

[1] ขิงแก่ย่อมเผ็ด หมายถึง ผู้ใหญ่สามารถแก้ปัญหาได้เร็วและดีกว่า เพราะมีประสบการณ์มาแล้ว