ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 476 ขายขนมไหว้พระจันทร์

บทที่ 476 ขายขนมไหว้พระจันทร์

อันชิงชิงอยู่ที่กลุ่มอินทรีย์ดำตลอดทั้งปีย่อมไม่เคยเห็นการเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่อย่างที่อู่เชียนเชียนพูดถึง

ในใจของนางยังมีความสงสัยอยู่ “การขายขนมไหว้พระจันทร์นี้จะทำเงินได้มากกว่าการขายอาหารของภัตตาคารหรือ”

“ชิงชิง เจ้าอย่าคิดว่าข้าโกหกนะ” ซ่งชิงหลันกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม “เทศกาลไหว้บ๊ะจ่างปีนี้ ภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราทำเงินได้จากการขายบ๊ะจ่างวันเดียวมากกว่าที่ขายในวันปกติอีกนะ!”

“สวรรค์ ยอดเยี่ยมเพียงนั้นเชียวหรือเจ้าคะ!”

เมื่อเห็นอันชิงชิงส่งสายตาชื่นชมมาให้ตน ซ่งชิงหลันอดหัวเราะไม่ได้ “สิ่งสำคัญที่สุดในการทำกิจการภัตตาคารย่อมต้องเป็นอาหาร อาหารในช่วงเทศกาลเช่นนี้เป็นเพียงบริการพิเศษ อย่างแรกก็สามารถทำให้เหล่าลูกค้ารู้สึกแปลกใหม่และเพิ่มความนิยม อย่างที่สอง สามารถทำให้ภัตตาคารมีลูกค้าเข้าออกในระดับที่มั่นคง ว่ากันตามระยะยาวแล้ว นี่เป็นการทำสิ่งสวยงามอยู่แล้วให้สวยงามยิ่งขึ้น”

ความจริงแล้ว เรื่องที่ภัตตาคารขายขนมไหว้พระจันทร์ในวันไหว้พระจันทร์ ซ่งชิงหลันนั้นคิดจะทำตั้งแต่แรก

เพียงแต่กิจการของภัตตาคารอวิ๋นหลายหลายปีก่อนหน้านี้นั้นเป็นที่นิยมเกินไป เพียงอาหารในภัตตาคารที่ต้องทำก็ยุ่งมากอยู่แล้ว นางเองไม่ทันได้มานั่งคิดหรือมีกำลังจะมาทำเรื่องนี้เช่นกัน

ทว่าตอนนี้ โชคดีที่ตอนนั้นไม่ได้ทำ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีความรู้สึกแปลกใหม่เหลือแล้ว

ซ่างกวนจิ่งหงฟังคำพูดของซ่งชิงหลันอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะชื่นชมนางจากเบื้องลึกของหัวใจ

แม่นางซ่ง ยอดหญิงแห่งเมืองหลวงอย่างที่เคยได้ยินคนพูดถึงมาตลอดจริง ๆ ตอนแรกเขาก็ยังคงสงสัยอยู่ว่านางเป็นเพียงหญิงคนหนึ่งจะทำเรื่องใหญ่อันใดให้สำเร็จได้ ตอนนี้เมื่อได้ใช้เวลาร่วมกัน ความคิดของซ่งชิงหลันช่างพิเศษมากทั้งยังคิดรอบด้านในระยะยาว ไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะคิดได้ หากไม่ชื่นชมก็คงไม่ได้

ในตอนนี้ อู่เชียนเชียนมองซ่งชิงหลันอย่างตื่นเต้น “พี่ชิงหลัน เช่นนั้นต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

ดวงตาของนางเป็นประกาย อยากจะลองดูเสียแล้ว

ซ่งชิงหลันกวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงนี้ จากนั้นกล่าวว่า “ไปที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายก่อน ข้าจะเล่าแผนการต่อไปให้พวกเจ้าฟัง”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วออกไป

ในตอนนี้เอง ด้านหลังพวกเขามีเสียงของเด็กน้อยเสียงหนึ่งดังขึ้น “ท่านแม่! ท่านแม่! พวกเราอยากไปด้วยเจ้าค่ะ!”

ดวงตากลมโตของซ่งซิงเยว่กะพริบปริบ ๆ จ้องมองซ่งชิงหลันเขม็ง ท่าทางน่ารักน่าชังเช่นนี้ช่างน่าเอ็นดูอย่างมาก ใจของคนที่ได้มองแทบจะเบ่งบานออกมา

ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารปฏิเสธคำขอของเด็กน้อยน่ารักเช่นนี้ได้

หากแต่ซ่งชิงหลันดูออกถึงการเล่นลูกไม้ของเจ้าเด็กทั้งสองคนนี้ ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย กล่าวปฏิเสธด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่ได้”

“เหตุใดเล่าเจ้าคะ” ซ่งซิงเยว่ยู่ปากเล็กจิ้มลิ้ม ไม่พอใจอย่างมาก

เรื่องน่าสนุกเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่พาพวกเขาไปเล่นด้วย พวกเขาเองก็อยากไปร่วมสนุกด้วยนะ

ซ่งชิงหลันบีบจมูกเล็กน่ารักของนาง “แม่ไปทำเรื่องสำคัญ ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น ส่วนพวกเจ้าก็มีเรื่องสำคัญที่พวกเจ้าต้องทำเช่นกัน”

ซ่งซิงเยว่ขมวดคิ้วเล็ก “พวกข้าต้องทำอันใดหรือเจ้าคะ”

“ไปสำนักศึกษาน่ะสิ! รีบเข้าเถิด เดี๋ยวจะไปสายอีก” พูดจบ นางก็เร่งให้พวกเขาออกไปเร็ว ๆ

ซ่งซิงเยว่คอตก ยังคงอยากจะดื้อรั้นต่อไป

ส่วนซ่งซิงเฉินที่เห็นความจริงกระจ่างแล้ว เก็บข้าวของอย่างเชื่อฟังทันที เดินไปข้างกายซ่งซิงเยว่แล้วดึงมือเล็กอวบอ้วนของนาง กล่าวอย่างยอมรับโชคชะตา “เยว่เยว่ ไปกันเถิด”

อู่เชียนเชียนมองร่างเล็กน่ารักทั้งสองของพวกเขาเดินไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “เจ้าเด็กสองคนนี้ เหตุใดจึงทำท่าเหมือนจะไปลานประหารอย่างไรอย่างนั้น”

จากนั้น พวกซ่งชิงหลันก็มาถึงภัตตาคารอวิ๋นหลายด้วยกัน

หลิวกุ้ยเสียเห็นเช่นนั้นจึงเร่งให้คนงานทุกคนของภัตตาคารอวิ๋นหลายมารวมตัวกันที่โถงใหญ่ชั้นหนึ่ง รอซ่งชิงหลันมาเริ่มประชุม

ซ่งชิงหลันนำเรื่องที่จะขายขนมไหว้พระจันทร์ในเทศกาลไหว้พระจันทร์บอกกับทุกคน

หลังทุกคนฟังจบก็เงียบไปครู่หนึ่ง

ซ่งอวิ๋นเฟิงพูดออกมาเป็นคนแรก “หลันหลัน เจ้าคิดจะทำเหมือนครั้งก่อนที่ขายบ๊ะจ่างหรือ”

“ถูกต้องเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้า “อีกอย่าง ครั้งนี้พวกเราต้องทำให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ตั้งเป้าไปที่การขายขนมไหว้พระจันทร์ หยุดทำอาหารของภัตตาคารอวิ๋นหลายไปชั่วคราวก่อน”

พูดจบ นางมองหลิวกุ้ยเสียแล้วสั่งว่า “ท่านอาสะใภ้ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราต้องปิดร้านหยุดการขายอาหารไปก่อน ไม่ว่าผู้ใดจะมาเคาะประตูก็อย่าได้เปิดร้าน เข้าใจหรือไม่”

“เอ๋ นั่น… นั่น…” หลิวกุ้ยเสียตกใจมาก มองซ่งอวิ๋นเฟิงที่อยู่ข้างกายแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจเล็กน้อย “หลันหลัน พวกเราจะไม่ขายอาหารเลยหรือ”

ในสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขา อย่างน้อยที่สุดก็ยังรักษาลูกค้าจำนวนหนึ่งได้ นั่นคือลูกค้าส่วนหนึ่งเลยนะ อีกอย่างการเปิดร้านทำการค้านี้ ยังไม่เคยได้ยินเหตุผลในการไล่ลูกค้าออกไปเลย

ซ่งอวิ๋นเฟิงขมวดคิ้ว “แม่นาง เจ้าอย่าไปขัดเลย ดูก่อนว่าหลันหลันจะว่าอย่างไร”

คนงานทุกคนของภัตตาคารอวิ๋นหลายต่างมองไปยังซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันยิ้มน้อย ๆ กล่าวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ถูกต้อง ต่อให้พวกเรามีลูกค้าก็ไม่ขาย ก่อนถึงวันจริงที่จะขายขนมไหว้พระจันทร์ จะต้องสร้างบรรยากาศลึกลับขึ้นมาให้ดี ผู้คนล้วนมีความอยากรู้อยากเห็น หากท่านคลายความสงสัยของเขาได้ในทันที เช่นนั้นก็ไม่มีอันใดที่สดใหม่ กลับกัน หากท่านยั่วน้ำลายพวกเขา เช่นนั้นความสงสัยของพวกเขาก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น รอจนถึงยามที่คำตอบถูกเปิดเผยออกมา พวกเขาจะต้องมาดูผลสรุปเป็นแน่”

กล่าวออกไปเช่นนั้น ทุกคนก็พากันพยักหน้า

หวงเสี่ยวโต้วกล่าวอย่างตื่นเต้น “จริงด้วย! จริงด้วย! คำพูดนี้ของแม่นางซ่งช่างจริงเกินไปแล้ว ราวกับว่าอ่านใจของข้าได้อย่างไรอย่างนั้น ข้าเองก็เป็นคนเช่นนั้น ยิ่งเป็นเรื่องที่ไม่อยากให้รู้ ก็ยิ่งจะสนใจใคร่รู้ขอรับ”

“วิธีการยั่วน้ำลายเช่นนี้ ช่างชาญฉลาดเสียจริง” ซ่างกวนจิ่งหงเองก็พยักหน้าเห็นด้วย

จากนั้น ซ่งชิงหลันสั่งหลิวกุ้ยเสียต่อ “จริงสิ ท่านอาสะใภ้ อีกอย่างข้าต้องรบกวนท่านไปหาคนงานรับจ้างที่สามารถทำติ่มซำได้สักสิบกว่าคนมาทีนะเจ้าคะ ต้องจำไว้ว่าพวกเขาจะต้องคล่องมือ ไม่เอามือใหม่ ทั้งยังต้องหาคนที่ไว้ใจได้จึงจะใช้ได้”

หลิวกุ้ยเสียพยักหน้า “ได้เลย เรื่องนี้ข้าจัดการเอง”

จากนั้น ซ่งชิงหลันหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ส่งไปให้ฟางโย่วลี่และฟางจื่ออี้สองพ่อลูก “อาจารย์ฟาง ท่านพี่ฟาง นี่คือสูตรการทำขนมไหว้พระจันทร์ที่ข้าเขียนขึ้นมาหลายวันมานี้เจ้าค่ะ พวกท่านลองดูว่ามีตรงไหนที่จะต้องปรับบ้างหรือไม่ เพราะพวกเราจะใช้วิธีนี้ทำเจ้าค่ะ”

ฟางโย่วลี่และฟางจื่ออี้ดูอย่างตั้งใจ กล่าวด้วยสีหน้าตื่นตกใจ “ชิงหลัน พวกนี้… พวกนี้ล้วนเป็นเจ้าคิดขึ้นมาคนเดียว การคิดสูตรขนมไหว้พระจันทร์หลากรสขนาดนี้ออกมาในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ เจ้าจะเก่งเกินไปแล้วกระมัง”

ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างเขินอาย นางย่อมไม่อาจบอกได้ว่าความจริงแล้วรสชาติเหล่านี้นางไม่ได้คิดออกมาเอง เพียงแต่ว่าในยุคปัจจุบันนั้น ช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ของทุกปี นางมักจะไปขายขนมไหว้พระจันทร์เป็นงานพิเศษ จึงได้เห็นมามากมาย ย่อมจำประเภทของขนมไหว้พระจันทร์เหล่านั้นได้เป็นธรรมดา