ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 482 อยากกินแทบแย่
บทที่ 482 อยากกินแทบแย่
ยามที่ทุกคนตั้งตารออยู่นั้นเอง ประตูของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็เปิดออก
เผยให้เห็นร่างของซ่งชิงหลันที่สวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าหม่น ใบหน้าสะสวยราวกับเทพเซียน จนผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้
“แม่นางซ่ง! แม่นางซ่งมาแล้ว!”
ทุกคนกรูกันเข้าไปที่ประตู
“แม่นางซ่ง ๆ ไหนว่าวันนี้พวกเราจะได้รู้คำตอบอย่างไรเล่า นี่ภัตตาคารอวิ๋นหลายกำลังทำของอร่อย ๆ อยู่หรือ”
“เจ้าค่ะ กลิ่นหอมหวานนี้ลอยอยู่บนถนนหย่งอันหลายวัน คงทำให้ทุกคนอยากกินกันแทบแย่เสียแล้ว”
“นั่นน่ะสิ ข้ารออยู่ทุกเช้าค่ำก็เพื่อรอให้แม่นางซ่งมาเปิดเผยคำตอบอยู่นี่แหละ”
“นั่นสิ! ใช่แล้ว! แม่นางซ่งรีบว่ามาเถิด…”
……
“ทุกท่านโปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันยิ้มบาง “ก่อนอื่น ต้องขอบคุณทุกท่านมากที่วันนี้มาอุดหนุนภัตตาคารอวิ๋นหลายของเรา ความจริง อาหารที่พวกเราตั้งใจสรรสร้างขึ้นในช่วงที่ผ่านมานี้ไม่ใช่ของพิเศษอันใด อีกทั้งเป็นสิ่งที่ทุกคนล้วนหากินได้”
“ของที่ทุกคนล้วนหากินได้หรือ คืออันใดกันแน่”
เมื่อเห็นว่าทุกคนล้วนอยากรู้อยากเห็น ซ่งชิงหลันเองก็ไม่อุบไว้อีกต่อไป นางยิ้ม จากนั้นเฉลยคำตอบ “มันคือขนมไหว้พระจันทร์ เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้จะมาถึงแล้ว ภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราสร้างสรรค์ขนมไหว้พระจันทร์หลากหลายแบบอย่างพิถีพิถันให้ทุกท่าน ในขณะที่ทุกท่านกำลังชื่นชมความงามของพระจันทร์ ก็จะได้ลิ้มรสชาติอร่อยล้ำไปด้วยเจ้าค่ะ เมื่อทุกคนมาอยู่พร้อมหน้า จะไม่มีความสุขได้อย่างไร”
หลังจากได้รู้ความจริง ทุกคนก็ประหลาดใจไม่น้อย
“คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ที่แท้กลิ่นหอมนี้ก็คือขนมไหว้พระจันทร์!”
“ขนมไหว้พระจันทร์นี้ข้าได้กินทุกปี แต่ไม่เคยได้กลิ่นเช่นนี้มาก่อน”
“นั่นสิ ดูเหมือนขนมไหว้พระจันทร์ที่แม่นางซ่งทำนี้จะมีกลิ่นหอมน่าดึงดูดเป็นพิเศษ!”
“หรือว่าจะเพิ่มเครื่องเทศอันใดลงไป”
……
ในตอนที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ หลิวกุ้ยเสียก็เดินออกมา นางกล่าวอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “นั่นเพราะว่าขนมไหว้พระจันทร์ของภัตตาคารอวิ๋นหลายเรามีไส้ที่หลากหลาย ดังนั้นเมื่อกลิ่นมารวมกัน กลิ่นหอมจะยิ่งรุนแรงขึ้น”
กล่าวจบ นางส่งสายตาไปให้หวงเสี่ยวโต้วที่อยู่ด้านหลัง “เสี่ยวโต้ว รีบยกของออกมาเร็ว”
จากนั้น หวงเสี่ยวโต้วกลับคนงานรูปร่างกำยำคนหนึ่งก็ยกเอาแผ่นป้ายขนาดใหญ่ม้วนหนึ่งออกมา แสดงต่อหน้าของทุกคน
ทุกคนเห็นว่าบนนั้นเป็นภาพของฉางเอ๋อ[1]*ผู้งดงามเสมือนจริง บนศีรษะของนางมีดวงจันทร์ดวงกลมใหญ่ดวงหนึ่ง ในอ้อมอกกอดกระต่ายบนดวงจันทร์สีขาวน่ารักตัวหนึ่งเอาไว้
ใบหน้าของฉางเอ๋อกล่าวได้ว่าน่าตื่นตะลึง ทำให้คนที่ได้เห็นอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ บนโลกใบนี้จะมีหญิงที่งดงามเพียงนี้ได้อย่างไร
และจุดที่ทำให้คนต้องจิ๊ปากอย่างแปลกใจก็คือดวงตาที่ใสราวกับหยดน้ำนั้น ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็เหมือนกับว่าเอาแต่จ้องมองตนเขม็ง ความรู้สึกเช่นนั้น เหมือนกับว่าหากมองต่ออีกก็จะถูกนางดึงดูดเอาจิตวิญญาณไปอย่างไรอย่างนั้น
“สวรรค์! ฉางเอ๋อผู้นี้งดงามเกินไปแล้วกระมัง!”
“นั่นสิ! ภาพฉางเอ๋อนี้งดงามเสมือนจริง ราวกับว่าเป็นคนที่มีชีวิตอยู่จริงอย่างไรอย่างนั้น”
“โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ดูเหมือนว่ากำลังมองพวกเราอยู่จริง ๆ พวกเจ้าว่าล้ำเลิศหรือไม่เล่า!”
“แน่นอนอยู่แล้ว พวกเจ้าเองไม่ดูหน่อยล่ะว่าภาพนี้ผู้ใดเป็นคนวาด”
“ผู้ใดวาดหรือ”
“ดูจากฝีแปรงแล้ว บนโลกใบนี้ยังมีผู้ใดที่สามารถวาดภาพหญิงงามได้เสมือนจริงเพียงนี้อีกเล่า”
“นี่เจ้าจะบอกว่า… นายน้อยฉู ฉูซื่อโม่วหรือ”
“สวรรค์ ข้าไม่เคยเห็นภาพวาดเทพลั่วเสินของนายน้อยฉูมาก่อน ตอนนี้มีบุญได้เห็นภาพเซียนฉางเอ๋อแล้ว ถือเป็นโชคดีสามชาติเสียจริง!”
“ถูกต้อง! เพื่อวาดภาพนี้ พวกเราเองก็ต้องอุดหนุนภัตตาคารอวิ๋นหลายเสียแล้ว!”
“นี่… พวกเจ้าอย่าได้ใจร้อนไป ที่ภัตตาคารขายคือขนมไหว้พระจันทร์ พวกเราต้องดูก่อนว่ามีรสชาติอันใดบ้าง”
“ให้ข้าดูหน่อย… ขนมไหว้พระจันทร์โหงวยิ้งหมูแดง ขนมไหว้พระจันทร์ไข่แดงเมล็ดบัว ขนมไหว้พระจันทร์ถั่วแดง ขนมไหว้พระจันทร์ฟักเขียว ขนมไหว้พระจันทร์สับปะรด ขนมไหว้พระจันทร์มะพร้าว ขนมไหว้พระจันทร์ไส้ทะลัก ไหว้พระจันทร์เผือกบดไข่แดงเค็ม ขนมไหว้พระจันทร์ขาหมูรมควันยูนนาน ขนมไหว้พระจันทร์งาดำ ขนมไหว้พระจันทร์บัวหิมะ…”
“สวรรค์! มีเยอะเพียงนี้เลยหรือ ทั้งยังมีตั้งหลายแบบที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนอีก!”
“นั่นสิ! ถึงแม้จะไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่เพียงได้ยินชื่อก็รู้สึกว่าอร่อยแล้ว!”
……
เมื่อเห็นความกระตือรือร้นอยากลองชิมของทุกคน ซ่งชิงหลันอดยิ้มออกมาไม่ได้ จากนั้นเอ่ยปากบอกทุกคน “ทุกคนอย่าได้ใจร้อนไปเจ้าค่ะ ภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราได้จัดกิจกรรมชิมขนมไหว้พระจันทร์ให้ลูกค้าเก่าและใหม่ทุกท่าน ทุกท่านสามารถเข้าไปชิมได้ที่ด้านใน หากคิดว่าอร่อยก็ค่อยซื้อ ก็ย่อมได้เจ้าค่ะ”
เพียงได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็ลุกฮือทันที
“ตายแล้ว มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ ชิมก่อนแล้วค่อยซื้อ?”
“ไป ไปกัน พวกเรารีบเข้าไปชิมกันเถิด”
“นั่นน่ะสิ ข้าอยากจะชิมทุกรสชาติเลย ขนมไหว้พระจันทร์เหล่านี้ข้าไม่เคยกินมาก่อน แปลกใหม่สำหรับข้ามากเสียจริง”
“สมกับเป็นแม่นางซ่ง เพราะเมืองหลวงมีแม่นางซ่ง พวกเราถึงได้มีลาภปาก”
“ก็ใช่น่ะสิ บ๊ะจ่างที่ขายในเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างก่อนหน้านี้ ข้ายังกินไม่หนำใจเลย ตอนนี้มีขนมไหว้พระจันทร์อีก ดูท่าจะต้องอร่อยไม่ต่างกันเป็นแน่”
“ไม่พูดให้มากความแล้ว ข้าอยากจะเข้าไปชิมดู ไม่อย่างนั้นอีกเดี๋ยวจะหมดเอา เพราะนี่มีคนรออยู่ตั้งมากมาย!”
……
เมื่อมองดูท่าทางตื่นเต้นของทุกคน หลิวกุ้ยเสียอดไม่ได้ที่จะเบิกบานใจ
หลันหลันของพวกนางเก่งกาจ เพียงใช้สมองเล็ก ๆ ครุ่นคิดก็สามารถพลิกสถานการณ์ได้เพียงนี้ ทำให้ภาพความครึกครื้นของภัตตาคารอวิ๋นหลายเช่นเมื่อก่อนก็หวนคืนในทันใด
ซ่งอวิ๋นเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ มองเห็นท่าทางมีความสุขของนาง อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ดูเจ้าสิ ยิ้มเสียจนปากจะฉีกไปถึงหูแล้ว ไม่เก็บสีหน้าเสียหน่อยเล่า”
“ก็ข้าดีใจและมีความสุขนี่ เพียงชิงหลันลงมือก็รู้ผลแล้ว! ฮ่า ๆ…” พูดจบ นางยังไม่ลืมที่จะขยิบตาให้ซ่งอวิ๋นเฟิงครั้งหนึ่ง “เอาเถิด ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว ลูกค้ามากมายเพียงนี้ ข้าจะต้องไปดูเสียหน่อย”
หลิวกุ้ยเสียเดินไปที่หน้าโต๊ะชิมอาหารแล้วคอยจัดระเบียบ “ทุกคนค่อย ๆ เจ้าค่ะ ค่อย ๆ มากันทีละคน ไม่ต้องใจร้อน พวกเราทำขนมไหว้พระจันทร์จำนวนมากทีเดียว มีเผื่อทุกคนเจ้าค่ะ”
“เจ้าของร้านคนรอง ขนมไหว้พระจันทร์นี้อร่อยเกินไปแล้ว เอาไส้โหงวยิ้งหมูแดงมาให้ข้าห้ากล่อง แล้วก็เอาไส้ทะลักอีกห้ากล่อง”
“ข้าก็เอาห้ากล่อง”
“ข้าเอาสิบกล่อง”
“ข้าเอายี่สิบกล่อง”
“ข้าเอาทุกรสอย่างละสองกล่อง…”
“ข้าด้วย ๆ ข้าก็เอา…”
จากนั้นกลุ่มคนก็พากันถือขนมไหว้พระจันทร์ออกจากภัตตาคารอวิ๋นหลายอย่างมีความสุขทีละระลอก ๆ
เมื่อทุกคนเห็นซ่งชิงหลันที่อยู่หน้าประตูก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้แล้วชื่นชม
ซ่งชิงหลันพยักหน้าให้พวกเขาทีละคน พร้อมยิ้มแสดงความขอบคุณ
จากนั้น นางก็มีความรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับว่ามีคนใช้แววตาไม่เป็นมิตรมองตนอยู่
นางเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ พบว่ามีร่างสีแดงตรงชั้นสองของภัตตาคารอี่หง ผู้มีดวงตาเย้ายวนคู่นั้นกำลังจ้องมองนางเขม็ง
ซ่งชิงหลันยกยิ้มมุมปากบาง ๆ และมองนางกลับด้วยแววตาเย็นชาที่ไม่ได้หวาดกลัวแม่นางหงเลยแม้แต่น้อยทั้งยังมีความท้าทายเจือปนอยู่ด้วย
[1] ฉางเอ๋อ เป็นเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ตามความเชื่อปรัมปราของจีนและลัทธิเต๋ารวมถึงลัทธิขงจื่อ โดยที่นางประทับเฉพาะแต่บนดวงจันทร์เท่านั้น
Comments for chapter "บทที่ 482 อยากกินแทบแย่"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
