ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 488 ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัดกับข้าน้อย

บทที่ 488 ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัดกับข้าน้อย

ทุกคนมองตามเสียงไป และเห็นไป๋เย่หานในชุดสีฟ้าเย็นเยียบ ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นหากแต่เย็นชาเดินเข้ามา

จางอิงรั่งยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ใบหน้าเผยความหวาดกลัวเล็กน้อย สมกับเป็นหานอ๋องเสียจริง ความน่าเกรงขามที่ทำให้ผู้คนหวาดหวั่นได้เช่นนี้ยังน่ากลัวเหมือนเดิม

แต่จางอิงรั่งเองอยู่ในวังหลวงมาหลายปี ทักษะในการมองสีหน้าและการพูดนั้นถือว่ายอดเยี่ยม

เขายิ้มแล้วเอ่ยเบา ๆ “ท่านอ๋อง ท่านเองก็ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัดกับข้าน้อยขอรับ เมื่อข้าน้อยกลับไปจึงไม่อาจทูลรายงานได้ ดังนั้นข้าน้อยจึงทำได้เพียงรอแม่นางซ่งกลับมา แล้วพูดกับแม่นางซ่งด้วยตัวเอง”

ฟังถึงตรงนี้ สีหน้าของไป๋เย่หานเย็นเยียบในทันที ริมฝีปากบางเปิดออก “ท่าน…”

ไม่รอให้พูดจบ ซ่งชิงหลันรีบจับเขาเอาไว้แล้วส่ายหน้า

ไป๋เย่หานเก็บซ่อนรังสีเย็นยะเยือกบนร่างกายในทันใด ถอนหายใจอย่างเอ็นดู มองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “หากเจ้าไม่อยากไป มีข้าอยู่ ก็ไม่มีผู้ใดบังคับเจ้าได้”

เมื่อได้ยินคำพูดหนักแน่นของอีกฝ่าย จางอิงรั่งอีกด้านหนึ่งก็เหงื่อตก กลืนน้ำลายอย่างประหม่า ในใจลอบกล่าว ‘หานอ๋องหนอ ยามพูดจาท่านก็ใจเย็นบ้างเถิด ถึงแม้ท่านจะไม่กลัวฟ้าดิน แต่ในใจข้าน้อยกลัวนะขอรับ’

ในตอนนี้ เด็กน้อยน่ารักซ่งซิงเยว่อยู่ ๆ ก็จับมือซ่งชิงหลันไว้ นางยื่นปากเล็กแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย “ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงไม่ไปเล่า พวกเราไปกินข้าวกับเสด็จปู่ไม่ดีหรือเจ้าคะ ท่านบอกว่าชอบคนเยอะ ๆ ครึกครื้นที่สุดไม่ใช่หรือ”

ซ่งซิงเฉินขมวดคิ้วน้อย ๆ และดึงมือซ่งซิงเยว่กลับมา “เยว่เยว่ เจ้าอย่าได้สร้างปัญหาเลย”

ถึงแม้เขาจะเป็นเด็กชายที่อายุเพียงเก้าขวบ แต่ก็มีสติปัญญาสูงโดยกำเนิด ทำให้เขาเข้าใจเรื่องมากมายได้ตั้งแต่อายุยังน้อย

เด็กชายย่อมดูออกถึงความกังวลของซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันลูบหัวเล็กของลูก และรู้สึกอบอุ่นหัวใจเพราะลูกชายผู้นี้ นางเงยหน้าขึ้นมองจางอิงรั่ง และกล่าวตอบ “ท่านขุนนางจาง กลับไปทูลฝ่าบาทเถิดเจ้าค่ะ บอกเขาว่าพรุ่งนี้ข้าจะเข้าร่วมด้วย”

คนเขาเพียงเอาคำมาแจ้ง ไม่จำเป็นต้องไปทำให้ลำบากใจแล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งชิงหลัน หัวใจของจางอิงรั่งโล่งในทันใด “ขอบคุณแม่นางซ่งมากขอรับ จริงสิ นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง แม่นางซ่ง ข้าขอคุยกับท่านหน่อยได้หรือไม่”

ไป๋เย่หานมองท่าทางลึกลับของชายชรา ก็กังวลว่าเขาจะสร้างปัญหาอันใดขึ้นมาอีก จึงจับมือซ่งชิงหลันเอาไว้

ซ่งชิงหลันส่งสายตาให้ชายหนุ่มวางใจ จากนั้นกล่าวกับจางอิงรั่ง “เจ้าค่ะ ท่านขุนนางจาง เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”

เพื่อป้องกันไม่ให้ไป๋เย่หานแอบฟัง ซ่งชิงหลันจึงพาเขาผ่านประตูร่วมไปยังจวนแม่ทัพ

มือเล็กของซ่งซิงเยว่จับมือใหญ่ของไป๋เย่หานไว้ เอ่ยถามด้วยเสียงอ้อแอ้ “ท่านพ่อ ท่านแม่จะคุยความลับอันใดกับท่านขุนนางจางหรือเจ้าคะ เช่นนั้น… พวกเราไปฟังด้วยดีหรือไม่”

ซ่งซิงเฉินกล่าวห้ามนางทันที “เจ้าดูไม่ออกหรือ ท่านแม่ไม่อยากให้พวกเรารู้ จึงได้จงใจพาท่านขุนนางจางกลับไปที่จวนแม่ทัพอย่างไรเล่า”

“เหตุใดกันเล่า” ซ่งซิงเยว่เอียงหัวเล็กอย่างน่าเอ็นดู ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

ซ่งซิงเฉินถอนหายใจเบา ๆ ราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย “ผู้ใดจะไปรู้เล่า”

ไป๋เย่หานสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ได้กล่าวอันใดต่อ

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา ซ่งชิงหลันและจางอิงรั่งจึงเดินออกมาจากจวนแม่ทัพ

เพราะรถม้าจากวังที่อยู่ด้านนอกรออยู่นานแล้ว

ยามที่จางอิงรั่งมาถึงรถม้า จึงหันหน้ากลับมาแล้วโค้งตัวให้ซ่งชิงหลัน “แม่นางซ่ง ไม่ต้องไปส่งนะขอรับ”

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านขุนนางจางเดินทางดี ๆ นะเจ้าคะ”

มองรถม้าค่อย ๆ ห่างไกลออกไป ซ่งชิงหลันเองก็หมุนตัวกลับ และเห็นไป๋เย่หานที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเขาจ้องมองตนเองเขม็ง

ซ่งชิงหลันถลึงตามองอีกฝ่าย “เหตุใดท่านต้องโผล่มาแบบลึกลับเช่นนี้ด้วย ข้าตกใจแทบตายแน่ะ”

กล่าวจบนางก็เดินเข้าจวนไป

ไป๋เย่หานขมวดคิ้วและเดินตามนางไป เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “จางอิงรั่งคุยอันใดกับเจ้าหรือ”

“ความลับ”

“ความลับอันใด” ไป๋เย่หานยังคงตามตื๊อไม่หยุด

ซ่งชิงหลันหยุดฝีเท้า หันหน้ามาแล้วเผยรอยยิ้มให้เขา “เรียกว่าความลับ ก็แปลว่าไม่อาจบอกได้ ท่านไม่เข้าใจแม้แต่เรื่องนี้หรือเจ้าคะ ท่านอ๋อง”

ไป๋เย่หานเม้มปาก “ถ้าหากเสด็จพ่อ…”

“ท่านวางใจเถิด ไม่ใช่เรื่องที่ท่านกังวลหรอก” ไม่รอให้เขากล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็ขัดจังหวะเขาไว้

ไป๋เย่หานรู้ว่าวังหลวงอันตราย คนในราชวงศ์มีเรื่องที่ต้องคิดมากเกินไปแล้ว

เขาเองก็ขอพระราชทานงานแต่งกับซ่งชิงหลันจากจิ่งกวงเยี่ยหลายต่อหลายครั้งแล้ว เพราะอยากจะมอบตำแหน่งให้นาง หากแต่จิ่งกวงเยี่ยกลับไม่เคยรับปาก เขาจึงเป็นกังวลว่าจิ่งกวงเยี่ยจะคิดหาวิธีให้พวกเขาต้องแยกจากกันด้วยการเข้าหาซ่งชิงหลัน

หากเป็นเช่นนี้ ตนยอมไม่เป็นท่านอ๋องก็ได้

ซ่งชิงหลันมองความกังวลของชายหนุ่มออก ในใจก็รู้สึกอบอุ่น

นางจับมือไป๋เย่หานเอาไว้เบา ๆ พูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านวางใจเถิด ข้ารับปากท่าน ไม่มีผู้ใดทำให้เราแยกจากกันได้ แต่ตอนนี้ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องทำ ต้องขอแยกจากท่านอ๋องไปก่อน”

นางยิ้มซุกซนให้ไป๋เย่หานแล้วจากไป

ซ่งชิงหลันหายไปตลอดบ่าย ยามที่นางกลับมานั้น ท้องฟ้ากลับมืดมิดเสียแล้ว

นางกลับมาที่ห้องในสภาพโทรม นอนลงบนเตียงทันที ไป๋เย่หานที่เห็นนางเหนื่อยจนมีสภาพเช่นนี้ อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ “เจ้าไปที่ไหนมา หรือไปทำอันใดมา เหตุใดจึงเหนื่อยเพียงนี้”

ซ่งชิงหลันหรี่ตา โบกมืออย่างอ่อนแรง “ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าเหนื่อยเกินไป ข้าจะนอน…”

ยังไม่ทันพูดจบ นางผล็อยหลับไปเสียแล้ว

แม้ไป๋เย่หานจะมีความสงสัยมากมายในใจ แต่ไม่อาจทนปลุกนางได้ ทำได้เพียงคลุมผ้าห่มให้นางอย่างรักใคร่ แล้วกอดนางหลับไปเช่นกัน

เช้าวันต่อมา

พวกซ่งชิงหลันกำลังกินอาหารเช้ากันอยู่ที่โถงหลัก ทว่าในตอนนั้นเอง นางข้าหลวงกุ้ยจือกลับพาแม่นมหลายคนมาหาถึงบ้าน

ซ่งชิงหลันลุกขึ้นต้อนรับ “นางข้าหลวงกุ้ยจือ ท่านมาได้อย่างไรหรือ”

นางข้าหลวงกุ้ยจือมองทุกคน และยิ้มอย่างภูมิใจ “พระสนมเฉินได้ยินว่าวันนี้แม่นางซ่งจะเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงของราชวงศ์ จึงได้ส่งข้าให้พาเหล่าแม่นมมาช่วยแต่งตัวให้แม่นางซ่งเจ้าค่ะ”

กล่าวจบนางก็ก้มหน้าลง

ซ่งชิงหลันมองไปด้านหลังของนาง เห็นว่าในมือของเหล่าแม่นมที่นางพามานั้นถือชุดฝ่ายในงดงามมาหลายชุด

ที่เขาว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง พระสนมเฉินคงกลัวว่านางจะทำให้ไป๋เย่หานขายหน้ากระมัง

ซ่งชิงหลันยิ้มโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “เจ้าค่ะ เชิญนางข้าหลวงกุ้ยจือรอสักครู่”

กล่าวจบ นางให้พ่อบ้านพาพวกนางไปที่ห้องของตนเองเพื่อเตรียมตัว

ในตอนนี้ แม่เฒ่าซ่งก็เอ่ยปากถามออกมาอย่างสงสัย “หลันหลัน นี่จะเข้าวังไปร่วมเทศกาลไหว้พระจันทร์หรือ เหตุใดข้าจึงไม่รู้เรื่องนี้เลย”

“นั่นสิ ๆ เป็นเรื่องตั้งแต่เมื่อใดกัน” หลิวกุ้ยเสียเอ่ยถามอย่างกังวล

หากแต่ซ่งชิงหลันเพียงยิ้ม ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้พวกเขาใจเย็น ๆ จากนั้นกล่าวเสียงแผ่วเบา “ข้าเองก็รู้เมื่อวานนี้เจ้าค่ะ เดิมทีคิดว่าอีกเดี๋ยวจะบอกพวกท่าน คิดไม่ถึงว่าคนจากวังหลวงจะมาเร็วเพียงนี้”