ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 494 ความรู้สึกที่ดีเพียงนั้น

บทที่ 494 ความรู้สึกที่ดีเพียงนั้น

อาหารจานผักและเนื้อถูกยกมาอย่างช้า ๆ ทีละจาน โดยจานสุดท้ายคือปูขนนึ่ง

ที่ล้วนว่ากันว่า เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง ขาปูจะมีเนื้อแน่น วันไหว้พระจันทร์เป็นวันดีในการกินปู ทุกครั้งที่มีการรวมตัวกัน อาหารในวังหลวงนี้ ย่อมขาดอาหารจานหลักจานนี้ไปไม่ได้

จิ่งกวงเยี่ยเองก็เป็นคนชอบกินปู เพียงเห็นปูขนที่สีแดงและอ้วนพีตัวใหญ่มาวางบนโต๊ะ ก็ดวงตาเป็นประกายโดยพลัน

พระมเหสีและพระสนมเฉินที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นจึงหยิบเอาปูขนตัวใหญ่คนละตัว แกะอย่างละเมียดละไม กว่าจะนำเนื้อปูและไข่ปูออกมาได้ จากนั้นนำไปไว้ตรงหน้าจิ่งกวงเยี่ย

ทั้งสองคนนำจานเนื้อปูส่งไปตรงหน้าจิ่งกวงเยี่ยพร้อม ๆ กัน และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฝ่าบาท เชิญเสวยเพคะ”

และขณะเดียวกันนี้เอง ทั้งสองคนก็มองไปยังอีกฝ่ายโดยไม่ได้นัดหมาย ราวกับกำลังลอบแข่งขันกัน เพื่อดูว่าจิ่งกวงเยี่ยจะกินปูที่ผู้ใดเป็นคนแกะกันแน่

ในตอนที่ทุกสายตากำลังจับจ้อง จิ่งกวงเยี่ยกลับยื่นมือสองข้างออกมา รับปูที่พระมเหสีและพระสนมเฉินยื่นมาให้ทีละอัน

ยามที่ทั้งสองคนกำลังจะเม้มปากยกยิ้ม จิ่งกวงเยี่ยกลับนำเนื้อปูวางลงตรงหน้าของซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่โดยไม่คาดคิด “เฉินเฉิน เยว่เยว่ รีบชิมดูเถิด”

รอยยิ้มบนใบหน้าของพระมเหสีและพระสนมเฉินแข็งทื่อไปในทันใด พวกนางลงแรงเพื่อเอาใจถึงเพียงนี้ กลับไม่อาจสู้เด็กสองคนได้หรือ

ที่แท้พวกนางกลับพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

ส่วนซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่เริ่มกินอย่างไม่สนใจผู้ใด

จิ่งกวงเยี่ยที่นั่งมองยังคงถามอย่างเอาใจใส่ “เป็นอย่างไรบ้าง อร่อยหรือไม่”

“อร่อยอยู่บ้างเจ้าค่ะ” ซ่งซิงเยว่ทำปากแจ๊บ ๆ เอียงคอ แล้วกล่าวอย่างจริงจัง หากแต่น่าเอ็นดู “แต่ไม่อร่อยเท่าปูผัดเซียงล่าที่ท่านแม่ของข้าทำเจ้าค่ะ”

เมื่อเด็กหญิงกล่าวเช่นนั้น ทุกคนกลับจ้องมองไปยังองค์จักรพรรดิด้วยสีหน้าประหม่าโดยพลัน

ตั้งแต่สมัยโบราณมาแล้ว สิ่งของที่องค์จักรพรรดิประทานให้ ไม่มีผู้ใดกล้าบอกว่าไม่ดี

ชั่วขณะหนึ่ง นอกจากซ่งชิงหลันและไป๋เย่หานแล้ว ทุกคนล้วนเหงื่อตกแทนเด็กทั้งสองคน

หากแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจกลับกลายเป็นจิ่งกวงเยี่ยที่ลูบหัวเล็ก ๆ ของซ่งซิงเยว่ กล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เยว่เยว่พูดถูก ฝีมือของแม่เจ้า ห้องพระเครื่องต้นในวังหลวงเทียบไม่ติดเลย”

ความหมายแฝงขององค์จักรพรรดินี้มีความนัยที่ลึกซึ้ง หนึ่ง แสดงถึงความรักความเอ็นดูที่มีต่อเด็กทั้งสองคน สอง แสดงถึงการยอมรับในตัวซ่งชิงหลันต่อหน้าทุก ๆ คน

ทันทีที่กล่าวเช่นนี้ ทุกคนในที่นี้มองหน้ากัน และเลื่อนสายตามามองซ่งชิงหลันโดยไม่ได้นัดหมาย

ซ่งชิงหลันที่กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนอย่างบอกไม่ถูกกลับดูสงบนิ่ง นางแกะปูราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น เหมือนกับว่าทุกอย่างนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตน

หากแต่หลิวหรูเยว่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโกรธเสียจนคันฟัน ทั้งที่นางตั้งท้องเชื้อพระวงศ์อยู่ นางก็ควรเป็นจุดสนใจในงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์ครั้งนี้ นางจึงได้แต่งตัวมาอย่างงดงามถึงเพียงนี้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกซ่งชิงหลันเข้ามาแย่งความสนใจไป ช่างน่ารังเกียจนัก

มือของนางที่วางอยู่ใต้โต๊ะอดไม่ได้ที่จะกำแน่น จิ่งเทียนสิงที่อยู่ข้าง ๆ ร้องออกมาอย่างตกใจว่า “โอ๊ย!” แล้วหันมองนางด้วยสีหน้างุนงง “เจ้าหยิกข้าด้วยเหตุใดกัน”

หลิวหรูเยว่ยังคงสีหน้าเคร่งขรึม และส่ายหน้า “ไม่มีอันใดเพคะ”

แต่สุดท้ายยังส่งสายตาอันมีความนัยลึกซึ้งให้เขา

เจ้าคนโง่นี่ ไม่เข้าใจอันใดเลยแม้แต่น้อย ไม่มีความตื่นตัวเลยสักนิด ไม่ได้เรื่องเสียจริง

ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน พระมเหสีย่อมรู้ความคิดของหลิวหรูเยว่

นางยิ้มบางและเอ่ยสั่งจางอิงรั่งอย่างเงียบ ๆ “ขุนนางจาง ให้คนเอาปูขนตัวใหญ่ออกไปจากตรงหน้าพระชายาลี่เถิด ตอนนี้พระชายาตั้งครรภ์อยู่ ของเย็นอย่างปูขนนี้ไม่ควรกิน”

“พ่ะย่ะค่ะ พระมเหสีตรัสได้ถูกต้อง กระหม่อมคิดไม่รอบคอบเอง” จางอิงรั่งพยักหน้า และส่งสัญญาณให้นางข้าหลวงที่คอยรับใช้ข้างกายหลิวหรูเยว่รีบนำปูขนออกไป

ความจริง เรื่องนี้ก็โทษจางอิงรั่งไม่ได้ เพราะเดิมทีเขาไม่รู้ว่าหลิวหรูเยว่ตั้งครรภ์

แต่ทว่าที่พระมเหสีกล่าวเช่นนี้ ถือเป็นการประกาศข่าวดีทางอ้อม

ดังนั้นแล้ว นอกจากคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหลิวหรูเยว่ ในขณะนี้สายตาของคนอื่น ๆ ที่มองนางเองก็เปลี่ยนไป

ทุกคนรู้แก่ใจดีว่าเด็กในครรภ์พระชายาลี่นี้สื่อถึงสิ่งใด หากให้กำเนิดผู้สืบทอดน้อยผู้เป็นเด็กชายออกมาอีกคนหนึ่ง เช่นนั้นสถานการณ์ในราชสำนักก็จะเปลี่ยนไป พวกที่ถูกบังคับให้ก้าวเข้าสู่สงครามการชิงบัลลังก์จะต้องคิดให้ดี ๆ ว่าควรจะยืนอยู่ข้างผู้ใดกันแน่

เหล่าคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับลี่อ๋อง เริ่มแสดงความภักดีทันที

พวกเขากล่าวแสดงความยินดีกับจิ่งเทียนสิงและหลิวหรูเยว่อย่างต่อเนื่อง “ยินดีด้วยขอรับลี่อ๋อง ยินดีด้วยพระชายาลี่”

ในที่สุดหลิวหรูเยว่ก็ได้เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ได้เป็นจุดศูนย์กลางอย่างสมใจ ไฟที่ปะทุอยู่ในใจมาโดยตลอดค่อย ๆ หายไป จนสบายอารมณ์ขึ้นมาก

นางกวาดสายตามองซ่งชิงหลันฝั่งตรงข้ามที่กำลังเพลิดเพลินกับเนื้อปูที่ไป๋เย่หานแกะให้โดยไม่สนใจผู้ใด อดไม่ได้ที่จะวางแผนขึ้นมาในใจ และกล่าวออกมาทันที “แม่นางซ่งกินอย่างเอร็ดอร่อยเชียว ดูท่าทางจะไม่เคยกินปูขนตัวใหญ่เพียงนี้มาก่อนกระมัง”

คำพูดเหน็บแนมนั้นผู้ใดก็ฟังออก เพียงแต่คิดไม่ถึงว่านางจะยั่วยุอย่างโจ่งแจ้งเพียงนี้

เดิมทีซ่งชิงหลันเพียงแค่อยากจะกินอาหารมื้อนี้ให้อิ่มอร่อยอย่างเงียบ ๆ แต่กลับมีคนมายั่วโมโหเสียได้

นางยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยัน จากนั้นส่งสายตาบอกให้ไป๋เย่หานหยุดมือ แล้วล้างมือกับน้ำซูเย่อย่างไม่รีบร้อน

นางเหลือบสายตาขึ้นมามองหลิวหรูเยว่

ทันใดนั้นหัวใจของหลิวหรูเยว่เต้นดัง ‘ตุบ!’ ในทันที ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด กลับถูกสายตานั้นทำให้หวาดกลัว แต่นางก็ปรับตัวอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดเผยความกลัวของตนออกมา

ซ่งชิงหลันก้มหน้าลงมองกระดองปูที่กินเหลือไว้ และกล่าวอย่างเบา “ปูเป็นสิ่งที่ต้องลิ้มรสอย่างพิถีพิถัน ไม่เหมาะที่จะกินมากเกินไป ตัวผู้หนึ่งตัว ตัวเมียหนึ่งตัวเป็นใช้ได้ วิธีการทำปูขนใหญ่เป็นอาหารที่ดีที่สุดคือการนึ่ง โดยใส่น้ำเย็นลงในหม้อ เอาท้องหงายออกแล้วเอาขิงทับไว้ ต้มน้ำไม่เกินเวลาหนึ่งถ้วยชา เช่นนี้เมื่อนึ่งออกมาแล้วปูขนจะไม่เหลือง ขาไม่สั้น ทั้งยังรักษาความอร่อยของเนื้อปูไว้ได้ดีที่สุด ที่สำคัญคือ ต้องจับคู่กับน้ำส้มสายชูสำหรับปูแบบพิเศษ จึงจะสมบูรณ์แบบ แต่ว่า…”

ขณะกล่าว นางก็หยุดลง ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จิ่งกวงเยี่ยอยากรู้ขึ้นมาทันที รีบเอ่ยถาม “แต่เหตุใดหรือ…”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ล้วนว่ากันว่าเทศกาลไหว้พระจันทร์เป็นช่วงที่เหมาะแก่การกินปูที่สุด แต่ความจริงแล้วในช่วงนี้นั้นไข่ปูยังไม่อุดมสมบูรณ์นัก รวมไปถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้ยังมาเร็วกว่าปีก่อน ๆ ดังนั้น ควรจะผ่านไปอีกสักครึ่งเดือนจึงจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะแก่การกินปูที่สุด ปูขนบนโต๊ะในตอนนี้ เชื่อว่าจะต้องถูกตกขึ้นมาจากที่ห่างไกลเป็นแน่เพคะ”

ในตอนนี้ พระชายาชิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดเอ่ยออกมาไม่ได้ “แม่นางซ่งช่างเป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำอาหารชั้นเลิศจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่ข้าคิดว่าปูในปีนี้เหมือนจะไม่อร่อยเท่าปีก่อน แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด”

“นั่นสิ แม่นางซ่งรู้แม้แต่วิธีทำปู ดูท่าจะมีฝีมือการทำอาหารสูงส่งเสียจริง”

“ไม่แปลกใจเลยที่อาหารภัตตาคารอวิ๋นหลายจะรสเลิศเพียงนั้น”

“ใช่แล้ว… ใช่แล้ว…”