ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 498 ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องมาวิจารณ์

บทที่ 498 ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องมาวิจารณ์

ซ่งซิงเยว่เองก็เหมือนกับไป๋เย่หาน ที่รักและหวงแหนคนในครอบครัว นางยังไม่ลืมว่าเมื่อครู่หลิวหรูเยว่ปลุกปั่นคนเหล่านั้นทำให้ท่านแม่ของนางขายหน้า ความเกลียดชังนี้ นางจำได้ดี

ซ่งซิงเฉินมีความคิดเช่นเดียวกับซ่งซิงเยว่ เขากล่าวออกมาประโยคหนึ่งอย่างเย็นชา “พระชายาลี่ไม่ได้อยู่กับลี่อ๋อง น่าจะทะเลาะกันกระมัง”

การคาดเดาของเด็กชายแม่นยำเสียจริง

น้ำเสียงของเด็กทั้งสองคนไม่ดังและไม่เบา พอดีให้หลิวหรูเยว่ได้ยิน

วันนี้นางโมโหมากพอแล้ว แม้แต่เด็กบ้าสองคนยังกล้ามาเล่นหัวนางแล้วหรือ

หลิวหรูเยว่หมุนตัวมาใช้สายตาอาฆาตมาดร้ายจ้องมองเด็กทั้งสองคนอย่างซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่

ซ่งชิงหลันที่สัมผัสได้ถึงความมุ่งร้าย ก็ปกป้องเด็กทั้งสองคนไว้ด้านหลัง เหมือนกับแม่ไก่ที่ปกป้องลูก จ้องมองหลิวหรูเยว่กลับไปโดยไม่เกรงใจ

หลิวหรูเยว่ยิ้มบาง ๆ “ข้าเคยได้ยินว่าในวันหลวงเองก็เคยมีอุทาหรณ์ หากมารดาไม่อาจสอนองค์ชายน้อยและองค์หญิงน้อยให้ดีได้ สนมในวังเองก็สามารถรับองค์ชายน้อยและองค์หญิงน้อยเข้าไปเลี้ยงในวังได้ อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นสายเลือดของราชวงศ์ ถ้าหากถูกเลี้ยงดูมาแบบผิด ๆ คงไม่ใช่เรื่องดี”

กล่าวจบ นางมองซ่งชิงหลันอย่างมีนัย

ซ่งชิงหลันหรี่ตาพร้อมกล่าวเสียงเย็น “หลิวหรูเยว่ เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ไม่ได้หมายความอย่างไร” หลิวหรูเยว่กลอกสายตามองซ่งชิงหลัน “ข้าเพียงแค่สงสัยว่าองค์ชายน้อยและองค์หญิงน้อยไม่รู้จักกฎเกณฑ์เพียงนี้ พระสนมเฉินจะรู้บ้างหรือไม่ อ้อ จริงสิ หากตำหนักนี้มีพระมเหสีทรงจัดการ บางทีเรื่องนี้ข้าอาจจะทูลพระมเหสีได้ ปกติแม่นางซ่งต้องยุ่งอยู่กับการค้าขายหาเงิน คงไม่มีเวลามาสั่งสอนก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลกระมัง”

“เรื่องของครอบครัวข้า ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องมาวิจารณ์” ไป๋เย่หานกล่าวเสียงเย็น ทันใดนั้นบรรยากาศโดยรอบดูเหมือนจะเย็นยะเยือก

หลิวหรูเยว่หันมามองสายตาเย็นชาของไป๋เย่หาน ในใจก็เจ็บแปลบ

นางไม่เข้าใจเลย ไป๋เย่หานตกหลุมพรางหญิงผู้นั้นได้อย่างไร เหตุใดจึงทุ่มเทใจให้ซ่งชิงหลันถึงที่สุดเพียงนี้

ชิงเถาเองก็ทนมองนายของตนถูกรังแกไม่ได้ จึงเอ่ยปากกล่าว “หานอ๋องเพคะ พระชายาของข้าหวังดีต่อท่าน เหตุใดท่านจึงกล่าวเช่นนี้เล่าเพคะ”

“เจ้าเป็นเพียงบ่าว มีสิทธิ์อันใดมาพูดอยู่ตรงนี้!” ไป๋เย่หานมองนางอย่างเย็นชา

ชิงเถาตกใจเสียจนเหงื่อเย็นไหลออกมา รีบหุบปากของตน

หานอ๋องผู้นี้น่าเกรงขามเกินไป ไม่ใช่คนที่คนธรรมดาอย่างนางจะต้านทานไหว

ส่วนซ่งชิงหลันผู้นั้นเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา

นางยิ้มอย่างเรียบเฉย จับมือไป๋เย่หานไว้ “ท่านอ๋อง เหตุใดท่านต้องลดตัวลงไปอยู่ระดับเดียวกับพระชายาลี่ด้วย หญิงผู้นี้กำลังท้องอยู่ อารมณ์คงจะแปรปรวน เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องธรรมดา แต่ว่า…”

ขณะกล่าว ซ่งชิงหลันหันไปมองท้องของหลิวหรูเยว่ กล่าวเตือนเบา ๆ “ข้าแนะนำให้พระชายาลี่โมโหให้น้อยลงหน่อยเถิด รักษาสุขภาพเจ้าให้ดี ไม่อย่างนั้นเด็กในท้องของเจ้าจะเป็นอันตราย ตอนนั้นเกรงว่าเจ้าจะไม่ทันได้ร้องไห้ อย่างไรเสีย กว่าเจ้าจะตั้งครรภ์เด็กคนนี้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย”

คำพูดที่แฝงความนัยของซ่งชิงหลันนั้นจี้ใจดำของหลิวหรูเยว่จริง ๆ

ถูกต้อง หญิงในเรือนด้านหลังของจวนลี่อ๋องมีมากมายเพียงนั้น ตอนที่นางต้องตั้งครรภ์เด็กคนนี้เพื่อรักษาตำแหน่งพระชายาเอาไว้ ต้องใช้ความพยายามไปไม่น้อย

คำพูดนั้นทำให้ชิงเถากระวนกระวายขึ้นมา “นี่ แม่นางซ่ง ท่านกล่าวเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านกำลังสาปแช่งบุตรของพระชายาข้าหรือ นี่เป็นเชื้อสายราชวงศ์นะ ท่านบังอาจเกินไปแล้ว!”

“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น ข้าเพียงหวังดีกับพระชายาของเจ้าก็เท่านั้น ต่อให้เจ้าเชิญหมอหลวงมาจับชีพจร หมอหลวงก็จะบอกเจ้าเช่นนี้เหมือนกัน อีกอย่าง ตั้งแต่นางตั้งครรภ์ก็มีแต่โกรธเกรี้ยว เด็กที่คลอดออกมาจะอัปลักษณ์เอาได้”

“ท่าน…”

“พอเถิด ชิงเถา” หลิวหรูเยว่ห้ามนางเอาไว้ “ไม่ต้องลดตัวมายุ่งกับคนพรรค์นี้ พวกเรากลับจวนกันเถิด”

ชิงเถามองซ่งชิงหลันแวบหนึ่ง จากนั้นสั่งเหล่าคนรับใช้ว่า “พวกเจ้ายังไม่รีบไปนำขนมไหว้พระจันทร์ที่ฝ่าบาทพระราชทานให้มาขึ้นรถม้าอีก”

เพียงได้ยินคำว่าขนมไหว้พระจันทร์ หลิวหรูเยว่ก็โมโหขึ้นมาอีก

ซ่งชิงหลันรีบกล่าว “อ้อ จริงสิ ได้ยินว่าหากกินของหวานจะทำให้คนอารมณ์ดีได้ ถ้าหากพระชายาลี่รู้สึกว่าอารมณ์ไม่ดี ก็กินขนมไหว้พระจันทร์ให้มากหน่อยเถิด หรือหากไม่พอ ก็มาซื้อที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายของพวกข้าได้ แต่ไม่แน่ว่าจะมีสินค้าหรือไม่”

“ซ่งชิงหลัน เจ้าคิดว่าเจ้าจะจองหองไปได้อีกนานเท่าไรกัน ใช่ ครั้งนี้เจ้าขายขนมไหว้พระจันทร์ได้ดีไม่น้อย แต่อีกเดี๋ยวเทศกาลไหว้พระจันทร์ก็ผ่านพ้นไปแล้ว ภัตตาคารของเจ้าที่ไม่ขายอาหารแต่ขายขนมไหว้พระจันทร์ จะอยู่ต่อไปได้อีกนานสักเท่าไร”

“พระชายาลี่เข้าใจผิดแล้ว ผู้ใดตั้งกฎว่าภัตตาคารห้ามขายขนมไหว้พระจันทร์เล่า อีกอย่างเมื่อผ่านครั้งนี้ไป ไม่นานคนในเมืองหลวงก็จะรู้ว่าขนมไหว้พระจันทร์ที่ในวังหลวงกินกันนั้นก็มาจากฝีมือของข้า ซ่งชิงหลัน เมื่อถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีหน้า ขนมไหว้พระจันทร์ของภัตตาคารอวิ๋นหลายเราจะยิ่งมีลูกค้ามาแย่งกันซื้อมากกว่าเดิม นี่เป็นการป่าวประกาศโดยไม่ต้องใช้เงินที่ดีมาก ขนมไหว้พระจันทร์นี้ ข้าไม่เพียงแต่จะขายแค่ปีนี้แต่ขายในปีหน้า และหมายจะทำให้กลายเป็นของขึ้นชื่อของภัตตาคารอวิ๋นหลายเรา ขายในทุก ๆ ปี แต่วิธีการบริหารกิจการประเภทนี้ พระชายาลี่ผู้เป็นหญิงที่อยู่แต่ห้องส่วนตัว ย่อมไม่เข้าใจอยู่แล้ว”

คำพูดเช่นนี้ของซ่งชิงหลันทำให้หลิวหรูเยว่โกรธเสียจนไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้

นางคิดไม่ถึงเลยว่าซ่งชิงหลันจะคิดมองการณ์ไกลเพียงนี้ นางสามารถคว้าทุกโอกาสเอาไว้ได้ ระมัดระวังทุกย่างก้าว หาผลประโยชน์ที่มากกว่าให้กับตน

หากมองจากอีกมุมแล้ว นางชื่นชมในมันสมองของซ่งชิงหลันเป็นอย่างมาก

หลิวหรูเยว่แค่นหัวเราะ กล่าวอย่างเหยียดหยาม “คนค้าขายช่างคิดเอาแต่ผลประโยชน์เหนือทุกสิ่ง ไม่ยอมปล่อยทุกโอกาสที่สามารถทำเงินได้ไป วันนี้ถือว่าข้าได้เห็นแล้ว ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าแม่นางซ่งใช้อุบายใดทำให้องค์จักรพรรดิทรงให้เจ้าเข้าวังไปทำขนมไหว้พระจันทร์ แต่เจ้าอย่าได้คิดว่าเมืองหลวงนี้จะมีเจ้าเพียงคนเดียวที่ทำกิจการเป็นล่ะ”

กล่าวจบ นางหันหน้าไปมองไป๋เย่หาน “หานอ๋อง ท่านอยู่กับหญิงที่วางแผนการทุกย่างก้าวเช่นนี้ทุกวัน ไม่กลัวบ้างหรือเพคะ”

ไป๋เย่หานขี้เกียจจะมองนางแม้แต่ครู่สายตาเดียว จึงกล่าวตอบเสียงเย็น “ข้ายินดี”

“ได้ เช่นนั้นก็ถือว่าข้ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ชิงเถา พวกเราไปกันเถิด”

กล่าวจบ หลิวหรูเยว่และชิงเถาก็ขึ้นรถม้าของจวนลี่อ๋องไปด้วยกัน

ซ่งชิงหลันและไป๋เย่หานทั้งสี่คนในครอบครัวเองก็นั่งรถม้าของบ้านตนเองกลับไป

ทว่าทันทีที่ขึ้นรถม้า ไป๋เย่หานกลับจ้องมองซ่งชิงหลันเขม็ง “พระชายา เจ้าไม่มีอันใดจะพูดกับข้าหรือ”

“ก็ได้ ๆ เดิมทีข้าเองก็ไม่คิดจะปิดบังท่าน” ซ่งชิงหลันยิ้ม “ท่านยังจำวันนั้นที่ท่านขุนนางจางมาที่จวน และบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับข้าได้หรือไม่”

ไป๋เย่หานหรี่ตาลง ในหัวส่องประกายวาบ เดาออกในทันใด “เช่นนั้นแล้ว ที่ขุนนางจางมาคุยกับเจ้า ก็เพราะจะให้เจ้าเข้าวังมาทำขนมไหว้พระจันทร์หรือ”