ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 501 สำเร็จกระบวนเพียงหนึ่งลมหายใจ

บทที่ 501 สำเร็จกระบวนเพียงหนึ่งลมหายใจ

ซ่งชิงหลันยิ้มให้หลิวกุ้ยเสียอย่างกรุ้มกริ่ม “นักปราชญ์ย่อมมีแผนการแยบยล ท่านอาสะใภ้เจ้าคะ ท่านเป็นกังวลว่าภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราไม่มีลูกค้าไม่ใช่หรือ วันนี้ข้าจะให้ภัตตาคารอวิ๋นหลายของเรากลับจากความตายให้ได้เจ้าค่ะ!”

“จริงหรือ จริงใช่หรือไม่! หลันหลัน เจ้าคิดวิธีได้แล้วหรือ” หลิวกุ้ยเสียยิ้มออกมาทันที

ถึงแม้นางจะยังไม่รู้ว่าซ่งชิงหลันจะทำการสิ่งใด แต่นางก็เชื่ออีกฝ่ายโดยไม่มีข้อแม้

อย่างไรเสีย ซ่งชิงหลันก็มีความคิดแปลก ๆ มากมาย จึงมักจะเกิดเรื่องที่ไม่ทันตั้งตัวบ่อย ๆ

ซ่งชิงหลันหัวเราะ “วิธีน่ะหรือเจ้าคะ ข้าคิดได้นานแล้ว อีกอย่างก่อนหน้านี้ก็ให้ท่านเตรียมตัวไว้แล้วด้วย”

“ให้ข้าเตรียมตัวหรือ” หลิวกุ้ยเสียชี้ที่ตนเองด้วยสีหน้างุนงง จากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย “เจ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้ที่เจ้าให้ข้าหมักขิง หมักพริก หมักกระเทียมจีนเหล่านั้น…”

“ถูกต้องเจ้าค่ะ ท่านพาข้าไปดูที อาหารที่เราทำในวันนี้ เครื่องเคียงเหล่านี้นี่แหละจะเป็นอาวุธลับของเรา”

เพียงหลิวกุ้ยเสียได้ฟังก็ไม่กล้าจะทำให้คลุมเครือ นางกล่าวว่า “อยู่ที่โถเกลือตรงสวนด้านหลังน่ะ”

กล่าวจบ นางก็พาซ่งชิงหลันมาที่สวนด้านหลังห้องครัว

เพียงฝาโถเกลือเปิดออก ก็มีกลิ่นเปรี้ยวรุนแรงลอยมาติดจมูก จนอดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ

ซ่งชิงหลันหยิบเอาพริกดองออกมา ขิงดองและพริกดองเหล่านี้จะเป็นตัวตัดสิน ซ่งชิงหลันยกนิ้วโป้งให้หลิวกุ้ยเสีย “ท่านอาสะใภ้ ของที่ท่านหมักเหล่านี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ!”

ต้องบอกว่าฝีมือการทำอาหารของหลิวกุ้ยเสียไม่ได้ดีนัก แต่การทำอาหารเรียกน้ำย่อยเหล่านี้นั้นนางถือว่ามีความสามารถ เพียงซ่งชิงหลันพูด นางก็จัดเตรียมในทันที

หลิวกุ้ยเสียที่ถูกชมก็เริ่มเขินขึ้นมา รีบเอ่ยถาม “หลันหลัน วันนี้พวกเราจะทำอันใดกันหรือ”

ซ่งชิงหลันยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ และกล่าวเบา ๆ “ทำปลาดิบเจ้าค่ะ”

“ทำปลาดิบหรือ นี่… นี่จะทำได้หรือ” เพียงหลิวกุ้ยเสียได้ฟัง นางก็ถอนตัวออกมากลางคัน

หากแต่ซ่งอวิ๋นเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ กลับฮึกเหิมขึ้นมา “สตรีผู้นี้นี่นะ หลันหลันบอกว่าทำได้ก็จะต้องทำได้สิ นี่ยังไม่รีบไปเตรียมอีก”

เพียงไม่นาน หน้าประตูของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็มีโต๊ะยาวตั้งอยู่ บนโต๊ะยังมีวัตถุดิบสด ๆ มากมาย ทั้งยังมีปลาเฉาฮื้อตัวใหญ่เรียงเป็นตัว ๆ

แผนครั้งใหญ่ของภัตตาคารอวิ๋นหลายนี้ ดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของคนที่เดินผ่านไปมา จนทุกคนพากันเข้ามารุมล้อมในทันที

ที่ด้านหน้า มีฟางโย่วลี่ ฟางจื่ออี้ ทั้งยังมีพ่อครัวที่ใช้มีดเป็นอีกสองสามคน กำลังลอกหนังปลา ดึงก้าง หั่นเป็นชิ้น ๆ กันอย่างแข็งขัน ท่าทางคล่องแคล่ว จนปลาที่อยู่ในมือของพวกเขาราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมา

ยามนี้ สำหรับกลุ่มคนที่มามุงดูแล้ว นี่ช่างเป็นงานเลี้ยงทำปลาที่น่าตระการตา ทุกคนล้วนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงจิ๊จ๊ะ แสดงความแปลกใจ

“สวรรค์ สมกับเป็นพ่อครัวของภัตตาคารอวิ๋นหลายจริง ๆ ฝีมือการใช้มีดเก่งกาจเกินไปแล้ว”

“เจ้าไม่รู้ล่ะสิ ฝีมือใช้มีดของอาจารย์ฟางผู้นี้เป็นที่หนึ่งไม่มีผู้ใดเทียบได้ ตอนนี้ยังมีอาจารย์ฟางคนเล็กที่คอยรับช่วงต่อบิดา ที่ฝีมือการใช้มีดก็เก่งกาจเช่นเดียวกัน!”

“ปลาที่หั่นออกมาเช่นนี้ บางราวกับปีกจักจั่น เหมือนกับงานศิลปะอย่างไรอย่างนั้น!”

“ก็นั่นน่ะสิ ความหนาของเนื้อปลาแต่ละชิ้นล้วนเท่ากัน เพียงแค่เห็นฝีมือใช้มีดเช่นนี้ เราใช้เวลาสิบกว่าปีก็ยังไม่สามารถทำได้เลย”

……

จากนั้น ฟางโย่วลี่และฟางจื่ออี้รวมถึงเหล่าพ่อครัว แล่ปลากันไป ขณะเดียวกันก็นำเนื้อปลามาจัดวางลงในบุ้งกี๋ที่เตรียมไว้ เพียงไม่นาน ด้านบนของบุ้งกี๋นั้นก็มีเนื้อปลาวางเรียงรายเป็นรูปภาพ

มีทั้งรูปนกยูงที่กำลังสยายปีกและหาง มีนกเฟิ่งหวงที่กลับมาเกิดใหม่ มีเป็ดยวนยางที่พลอดรักกัน มีผีเสื้อที่ราวกับมีชีวิต ทั้งยังมีนกที่เหมือนจริง…

ทันใดนั้นเอง บุ้งกี๋นี้ก็เปลี่ยนเป็นผืนผ้า เนื้อปลาก็เปลี่ยนเป็นวัสดุในการวาด ภาพแต่ละภาพชวนให้คนชื่นชมไม่ขาดปาก

เหล่าคนตามถนนที่มาล้อมรอบล้วนมองกันอย่างหลงใหล ไม่อาจละสายตาได้เลย

หลังจากที่วางเนื้อปลาเสร็จสรรพ พ่อครัวมีดที่อยู่อีกด้านเองก็ล้วนหั่นวัตถุดิบเสร็จหมดแล้ว

พวกเขานำวัตถุดิบแต่ละอย่างวางล้อมรอบเนื้อปลาทั้งสี่ทิศของบุ้งกี๋ มีทั้งขิงดอง ขิงอ่อน มะละกอ ไชเท้าขาว ไชเท้าแดง หัวหอม กระเทียมหั่น กระเทียมโทน คาวทอง ใบผักชี ข้าวเดือยเผ็ด พริกดอง น้ำมันเมล็ดถั่วลิสงและเครื่องปรุงรสอื่น ๆ กว่าสิบและยี่สิบชนิด

ทุกคนมองสิ่งตรงหน้าก็คิดว่าเหมือนอาหารสามส่วน เหมือนงานศิลปะอีกเจ็ดส่วน ทุกคนล้วนสงสัยอย่างมาก จึงพากันเดินหน้าไปถามกันทีละคน

“แม่นางซ่ง นี่ท่านจะทำอันใดหรือ”

“นั่นสิ แม่นางซ่งคิดค้นอันใดออกมาได้อีก นี่เป็นอาหารใช่หรือไม่”

“อาหารชนิดนี้จะสวยเกินไปแล้วกระมัง! แต่นี่จะต้องกินอย่างไรหรือ”

“นั่นน่ะสิ ดูแล้วแปลกตาเหลือเกิน ไม่รู้ว่าควรกินอย่างไร”

“คงจะใช้น้ำร้อนหรือน้ำมันร้อนมาราดกระมัง”

“ดูไม่เหมือนเช่นนั้นนะ แม่นางซ่ง ท่านรีบบอกพวกข้ามาเถิด พวกข้าอยากรู้แล้ว”

……

เมื่อความสนอกสนใจมีมากขึ้น และสร้างบรรยากาศที่ลึกลับมาได้พอประมาณแล้ว ซ่งชิงหลันจึงเอ่ยปากกับทุกคน “ทุกท่านใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป วันนี้ ข้ามีเรื่องหนึ่งจะประกาศให้ทุกท่านทราบ นั่นก็คือสิบวันหลังจากนี้ ภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราจะมีอาหารจานใหม่ที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ออกมาทุกวัน รับประกันว่าจะเปิดโลกให้ทุกท่านเป็นแน่ วันนี้สิ่งใดก็ตามที่ทุกท่านเห็น อาหารจานนี้คืออาหารจานใหม่ของภัตตาคารอวิ๋นหลายเรา เรียกว่าบุ้งกี๋ปลาดิบ”

“บุ้งกี๋ปลาดิบหรือ นี่… นี่มันอาหารประเภทใดกัน”

“ข้าไม่เคยเห็นและไม่เคยได้ยินมาก่อนจริง ๆ”

“จากที่ข้ามองนะ ปลาดิบนี้ก็เหมือนกับชื่อของมัน หมายความว่าต้องกินเนื้อปลาสด ๆ”

“ว่าอย่างไรนะ กินเนื้อปลาสด? นี่… นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วกระมัง…”

“นั่นสิ ข้ารู้สึกกลัวแล้ว ของเช่นนี้จะกลืนลงท้องไปได้อย่างไร”

“ทุกท่านไม่ต้องแตกตื่นไป ความจริงการกินปลาดิบนี้ก็มีบันทึกไว้ตั้งแต่โบราณมาแล้ว แต่ว่ากันว่ารสชาติไม่ดี ดังนั้นจึงไม่ได้ส่งต่อกันมา แต่วันนี้ ในเมื่อแม่นางซ่งสามารถทำปลาดิบนี้ออกมาได้ มันก็น่าจะเลิศรสหรือไม่”

“เช่นนั้น… ควรกินปลาดิบนี้อย่างไรเล่า…”

เห็นทุกคนล้วนอยากรู้ และเต็มไปด้วยความสนอกสนใจ ซ่งชิงหลันเองก็ไม่ปกปิด

นางกล่าวกับทุกคน “เมื่อครู่ที่นายน้อยท่านนั้นกล่าวเป็นจริงอย่างมาก ความจริงแล้ว การกินปลาดิบนั้นมีรายละเอียดมากมาย นอกจากความสดใหม่ของตัวปลาแล้ว ที่สำคัญที่สุดก็คือจับคู่วัตถุดิบอย่างเหมาะสม จึงจะได้กินรสชาติที่อร่อยจริง ๆ ข้าจะทำเป็นตัวอย่างให้พวกท่านดู ว่าปลาดิบนี้ต้องกินอย่างไร…”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็นำน้ำมันถั่วลิสงใส่ลงไปในชามเล็ก ๆ จากนั้นก็ใส่พริกไทยป่นและซีอี๊ว ตามด้วยใช้ตะเกียบคีบปลามาหนึ่งคำ จิ้มในน้ำจิ้มให้ทั่ว

จากนั้นก็เอาชามเล็กออกมาอีก ใส่เครื่องเคียงที่ตนชื่นชอบ อย่างเช่นผักชี มะละกอ หัวหอม กระเทียมดอง ขิงดอง และอื่น ๆ สุดท้ายก็นำเนื้อปลาวางไว้ให้พอดี จากนั้นก็นำเนื้อปลาและวัตถุดิบทุกอย่างใส่ปากแล้วกลืนลงไป