ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 502 รสชาติเป็นอย่างไร

บทที่ 502 รสชาติเป็นอย่างไร

ทุกคนมองซ่งชิงหลันกินปลาดิบทั้งชิ้นลงไปอย่างงุนงง ในใจทั้งตื่นตกใจและอยากรู้อยากเห็น

“แม่นางซ่ง รสชาติของมันเป็นอย่างไรหรือ”

“เหตุใดข้าจึงดูแล้วรู้สึกเหมือนอร่อยมาก”

“นั่นสิ วัตถุดิบเหล่านี้หอมมาก!”

“แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ปลาดิบเองก็ให้ความรู้สึกแปลก ๆ นะ”

“ใช่แล้ว เดิมทีปลาก็มีกลิ่นคาว นี่ยังกินเข้าไปดิบ ๆ อีก เช่นนั้นรสชาติก็ย่ำแย่น่ะสิ”

“ไม่แน่หรอก ข้าว่าวัตถุดิบของแม่นางซ่งล้วนได้รับการเอาใจใส่ ไม่แน่ว่านางอาจจะทำให้กลิ่นคาวหายไปได้”

ทุกคนวิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา แสดงความคิดเห็นของตน ไม่สามารถตัดสินว่าผู้ใดถูกผู้ใดผิดได้

หากแต่ซ่งชิงหลันเพียงยิ้ม “ในเมื่อทุกท่านล้วนสงสัย เช่นนั้นก็มาลองชิมดูเองดีหรือไม่ หากรู้สึกว่าอร่อยก็ค่อยเข้าไปกินต่อด้านใน หากรู้สึกว่าไม่อร่อยก็ทำเหมือนเพิ่งกินของคาว อย่างไรหากลองดูก็ไม่เสียหาย ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เพียงกล่าวออกไปเช่นนั้น กลุ่มคนนั้นก็พากันฮือฮาขึ้นมา ทุกคนล้วนแสดงออกว่าอยากจะลองชิม

ซ่งชิงหลันจึงหันไปส่งสายตาให้พวกหลิวกุ้ยเสียที่อยู่อีกด้าน

หลิวกุ้ยเสียและหวงเสี่ยวโต้วนำชามเล็กยื่นให้ทุกคน

ซ่งชิงหลันฉวยโอกาสตอนยังว่างนี้กล่าวต่อ “ทุกท่านลองทำตามที่ข้าสาธิตให้ดูเมื่อครู่นะเจ้าคะ นำปลาใส่ลงไปในน้ำจิ้มก่อนครั้งหนึ่ง จากนั้นกินพร้อม ๆ กับเครื่องเคียง วัตถุดิบของเครื่องเคียงนี้มีกว่าสิบยี่สิบชนิด ทุกคนสามารถกินไปตามที่ตนเองชอบได้เลยเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ ข้าขอลองชิมดูก่อน”

“ข้าเอาด้วย ๆ…”

“รบกวนหลีกไปหน่อย ข้าอยากได้ใบจื่อซูอีก จะได้หอม ๆ”

“ข้าเองก็อยากได้พริกชี้ฟ้า ข้าชอบกินเผ็ด…”

จากนั้น เมื่อเห็นว่าทุกคนนำปลาดิบใส่เข้าไปในปากทีละคน ค่อย ๆ เคี้ยวและลิ้มรสอย่างตั้งใจ

“ให้ตายเถิด นี่มันรสชาติอันใดกัน อร่อยเกินไปแล้ว”

“ข้านึกว่าปลาดิบจะมีกลิ่นคาว แต่นี่ไม่คาวแม้แต่น้อย ทั้งยังสดใหม่และนุ่มเป็นพิเศษด้วย อัศจรรย์เกินไปแล้ว”

“นั่นสิ ปลาชิ้นนี้บางราวกับปีกจักจั่น แต่กลับมีกลิ่นสดใหม่ เมื่อจับคู่กับเครื่องเคียงแล้ว รสชาติก็หลากหลาย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้าได้กินอาหารรสชาติเช่นนี้!”

“รสชาติมหัศจรรย์เกินไปแล้ว ทำให้คนเสพติด ข้าอยากกินอีก”

“ข้าด้วย! ข้าก็อยากกิน!”

“แม่นางซ่ง ข้าอยากสั่งเช่นนี้หนึ่งถาด”

“ข้าด้วย พวกเราเข้าไปในภัตตาคารอวิ๋นหลายเถิด”

“ใช่ ๆ! รสชาติที่ล้ำเลิศเพียงนี้ ควรจะนั่งลงแล้วชิมอย่างละเมียดจึงจะถูก”

……

หลิวกุ้ยเสียมองดูผู้คนที่พากันเข้าไปในภัตตาคารอวิ๋นหลายอย่างกับฝูงผึ้งก็เบิกบานใจในทันที นางยกนิ้วโป้งให้ซ่งชิงหลัน และกล่าวเบา ๆ “หลันหลัน เจ้าเก่งกาจเกินไปแล้ว”

ซ่งชิงหลันเพียงยิ้ม “ท่านอาสะใภ้ ท่านเข้าไปต้อนรับลูกค้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ คนมากมายเพียงนี้ เกรงว่าพวกเราคงต้องยุ่งกันเสียแล้ว”

“ได้สิ ๆ! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” หลิวกุ้ยเสียเดินเข้าไปในภัตตาคารอวิ๋นอย่างยิ้มแย้มยินดี

เพียงเข้าไป นางก็เห็นพวกหวงเสี่ยวโต้วและคนงานกำลังสั่งอาหารให้กับลูกค้าทุกท่านอย่างวุ่นวาย

“เสี่ยวอ้าย ด้านนี้ ๆ ข้าอยากได้ปลาดิบสองจิน”

“ข้าขอสามจิน”

“มีข้าทางด้านนี้ด้วย ข้าขอสามจิน!”

“ข้าด้วย…”

“เสี่ยวอ้าย เจ้ารีบหน่อยสิ เดี๋ยวปลาจะหมดไปเสียก่อน”

หลิวกุ้ยเสียเดินไปพร้อมรอยยิ้ม คอยปลอบโยนลูกค้าทุกคนที่ยังไม่ได้สั่งอาหาร “ทุกท่านอย่าได้รีบร้อนไปเลยเจ้าค่ะ วันนี้พวกเรามีปลาสดเข้ามาสามคันรถใหญ่เลยนะเจ้าคะ”

แต่เพียงไม่นาน ภัตตาคารอวิ๋นหลายทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสองก็มีลูกค้านั่งกันเต็มแน่น ภาพที่คึกคักเช่นนี้ดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

ทางด้านภัตตาคารอี่หง

แม่นางหงมองลูกค้าที่กำลังกินข้าวอยู่ด้านใน ยามที่กำลังพึงพอใจในตนเองอยู่นั้น อยู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มายืนตรงหน้าลูกค้า กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “เหล่าหู เหตุใดพวกเจ้าจึงมัวมาอยู่ตรงนี้! รู้หรือไม่ทุกคนล้วนกำลังชิมอาหารใหม่อยู่ที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายฝั่งตรงข้าม ครึกครื้นอย่างมาก!”

“อาหารใหม่อันใด อร่อยมากเลยหรือ”

“ข้าได้ยินว่าเมื่อครู่แม่นางซ่งเพิ่งคิดอาหารจานที่เรียกว่าปลาดิบ และได้ยินพวกเขาบอกว่าอร่อยมากเลยนะ”

“จริงหรือ เช่นนั้นพวกเราก็ต้องไปชิมน่ะสิ”

“รีบไปเถิด ๆ ทางด้านนั้นมีคนมุงกันเต็มแล้ว หากไปช้าเกรงว่าจะไม่เหลือถึงเรา”

“ได้ ไป ๆ ๆ พวกเราไปเดี๋ยวนี้!”

คนอื่น ๆ ในภัตตาคารอี่หงเมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ก็อยากรู้ขึ้นมาโดยพลัน

ว่ากันว่าความสงสัยฆ่าแมวให้ตายได้ เพียงไม่นาน ลูกค้าของภัตตาคารอี่หงต่างพากันออกไปดูความครึกครื้นที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายฝั่งตรงข้าม

แม้แม่นางหงอยากจะห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ยามนี้ เหล่าเฮยเดินออกมาจากในครัว มองโถงที่ว่างเปล่าในชั่วพริบตาถึงกับตกตะลึงไปทันที

เขามองแม่นางหงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “แม่นางหง นี่เกิดอันใดขึ้นหรือขอรับ ลูกค้าไปไหนหมดแล้ว เราถูกปล้นหรืออย่างไร”

แม่นางหงมีสีหน้าเย็นชา “ไม่ได้ถูกปล้น แต่ถูกแย่งลูกค้า!”

“เกิดอันใดขึ้นขอรับ?” เหล่าเฮยขมวดคิ้ว “ซ่งชิงหลันผู้นั้นคิดลูกเล่นใหม่ ๆ ออกมาอีกแล้วหรือ”

แม่นางหงเดินบิดเอวมาตรงหน้าประตูภัตตาคารอี่หง พิงประตูด้วยท่าทางหยิ่งยโส ดวงตาเย้ายวนนั้นมองความเคลื่อนไหวฝั่งตรงข้ามนิ่ง ริมฝีปากแดงเปิดออกเล็กน้อย “ได้ยินว่านางทำปลาดิบ แต่ไม่รู้ว่าเป็นของอันใดกัน”

นางเห็นเพียงว่าตรงหน้าประตูภัตตาคารอวิ๋นหลายในตอนนี้ มีคนกลุ่มหนึ่งต่อแถวรอชิมปลาดิบอยู่ และเมื่อชิมเสร็จแล้ว ทุกคนล้วนพากันเข้าไปกินต่อด้านในภัตตาคารอวิ๋นหลายเสียอย่างนั้น

แม่นางหงมองสีหน้าของทุกคนที่ฉายแววมีความสุข จนนางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว กล่าวเสียงเบา “อร่อยเพียงนั้นเลยหรือ”

“นั่นน่ะสิขอรับ การกินปลาสด ๆ เช่นนี้ กล้าเกินไปแล้วกระมัง” เหล่าเฮยที่อยู่อีกด้านอดไม่ได้ที่จะวิจารณ์

หากแต่อยู่ ๆ แม่นางหงก็มีประกายในดวงตา นางมองเหล่าเฮยแล้วเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

รอยยิ้มเช่นนั้นทำให้เหล่าเฮยรู้สึกเพียงเสียวสันหลัง ทันใดนั้นก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก เขามองแม่นางหงแล้วฉีกยิ้มออกมา “แม่นางหง เหตุใดท่านจึงมองข้าเช่นนั้นเล่า”

“ข้ากำลังคิดอยู่ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ดังนั้น เหล่าเฮย เจ้าลองไปชิมดูสิว่ารสชาติของปลาดิบนั้นเป็นอย่างไรกันแน่”

“ข้าหรือขอรับ” เหล่าเฮยชี้ที่ปลายจมูกตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ ใบหน้าเผยความลำบากใจ “แม่นางหง เรื่องกินอาหารดิบ ๆ นั้นข้าไม่ไหวจริง ๆ…”

ไม่รอให้พูดจบ สีหน้าของแม่นางหงก็เปลี่ยนเป็นมืดหม่นและน่ากลัว หากแต่นางยังยิ้มอย่างเย้ายวน กล่าวออกมาเบา ๆ “หากเจ้าไม่ไป จะให้ข้าไปหรือ”

เหล่าเฮยยืดตัวเกร็งทันที เอ่ยออกมาตรง ๆ “ขอรับ ๆ ข้ารู้แล้ว ข้าไปเอง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

กล่าวจบชายหนุ่มก็กลับไปในห้องแล้วแต่งตัว จากนั้นมุ่งหน้าสู่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย