ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 509 ล้ำเลิศเกินไปแล้ว

บทที่ 509 ล้ำเลิศเกินไปแล้ว

ฟางจื่ออี้กินไปคำหนึ่ง ทันใดที่เนื้อปลาลงท้องไป เขาก็รู้สึกได้ถึงรสชาติแสนอร่อยที่เบ่งบานอยู่ในต่อมรับรส เขาหันมองซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าตื่นตกใจและยินดี “ปลานี่อร่อยเกินไปแล้ว หนังปลาหอมและกรอบ มีกลิ่นของสุราหมักซึมซาบเข้าไป ยิ่งอร่อยกว่าเดิม สำหรับอาหารจานนี้ สุราหมักนี่ช่างเป็นไม้ตายจริง ๆ ขอรับ”

“ถูกต้อง ข้าเองก็สัมผัสได้ หากเปลี่ยนเป็นสุราข้าวชนิดอื่นมาทำอาหารจานนี้ คงไม่เกิดรสชาติเช่นนี้ได้”

“อืม… ถึงแม้สุราหมักนี้กินเปล่า ๆ รสชาติจะไม่ได้กินง่ายเพียงนั้น คิดไม่ถึงว่าพอเอามาทำอาหารแล้ว ไม่เพียงแต่จะขจัดกลิ่นคาวปลาได้ แต่ยังทำให้รสอร่อยของเนื้อปลาโดดเด่นขึ้นมา ช่างเป็นรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ ล้ำเลิศยิ่งนัก”

“นั่นสิ กินแล้วทั้งมีรสปลาและรสสุรา ช่างเลิศรสเสียจริง”

เห็นว่าทุกคนชมเป็นเสียงเดียว ซ่งชิงหลันก็ยิ่งมั่นใจมากกว่าเดิม

นางหันหน้าไปมองฟางโย่วลี่และเอ่ยถาม “อาจารย์ฟาง เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ วันนี้พวกเรานำเสนออาหารจานนี้เป็นอาหารจานใหม่ได้หรือไม่”

ถึงแม้นางจะเป็นเจ้าของภัตตาคารอวิ๋นหลาย แต่เรื่องในครัว นางก็ยังนับถืออาจารย์อย่างฟางโย่วลี่

ฟางโย่วลี่ยิ้ม “คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว อาหารที่ดีเพียงนี้ จะต้องเป็นอาหารแนะนำจานใหม่ของภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราได้เป็นแน่ เอาเถิด ไม่ต้องพูดให้มากความ พวกเรารีบเริ่มงานกัน คิดว่าวันนี้คงจะยุ่งกันหัวหมุนอีกแล้ว”

“ขอรับ!”

เหล่าอาจารย์จากในครัวกล่าวเป็นเสียงเดียว

ทุกคนมีขวัญกำลังใจเต็มเปี่ยม ฮึกเหิมอย่างมาก เตรียมใจรับความท้าทายครั้งใหม่ในวันนี้เรียบร้อย

จากนั้น ทุกคนแบ่งงานกันทำ เริ่มทำงานกันอย่างเป็นระเบียบ คนที่จัดการปลาก็จัดการปลา คนที่ล้างผักก็ล้างผัก คนที่เตรียมวัตถุดิบก็หั่นผัก ส่วนซ่งอวิ๋นเฟิงพาพวกหวงเสี่ยวโต้วและเหล่าคนงานที่อายุน้อย ๆ ช่วยกันขนสุราหมักที่อยู่ด้านหลังเข้ามาเตรียม

ฟางโย่วลี่และฟางจื่ออี้พ่อลูกรับหน้าที่หัวหน้าพ่อครัว ทำตามวิธีที่ซ่งชิงหลันเพิ่งปรุงเมื่อครู่ ทำปลาทอดตุ๋นสุราหมักที่หอมกรุ่นและอร่อยออกมาทีละจาน ๆ

เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น วันใหม่ของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

ซ่งชิงหลันมองหลิวกุ้ยเสียแวบหนึ่ง “ท่านอาสะใภ้ ไปกันเถิดเจ้าค่ะ พวกเราไปเปิดร้านทางด้านหน้า วันนี้คงจะต้องยุ่งกันอีกแล้ว”

“ข้ารู้สึกดีเหลือเกิน อยากจะให้พวกเราเหนื่อยกันเสียแทบแย่ นี่คงพิสูจน์ได้แล้วว่ากิจการภัตตาคารอวิ๋นหลายของเรากำลังรุ่งเรือง!” หลิวกุ้ยเสียยิ้ม ทำท่าทางคันไม้คันมือ

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องครัว มุ่งหน้าเดินไปยังโถงด้านหน้า

ทั้งสองช่วยกันเปิดประตูใหญ่ของภัตตาคารอวิ๋นหลาย ทว่าเมื่อดูแล้วพวกนางกลับต้องตกใจอย่างมาก

ที่หน้าประตูภัตตาคารอวิ๋นหลายมีคนต่อแถวยาวเหยียด ทุกคนล้วนยื่นคออย่างคาดหวังให้ภัตตาคารอวิ๋นหลายเปิดทำการ

ยามนี้หลิวกุ้ยเสียตื่นตกใจโดยพลัน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา “สวรรค์ เหตุใดคนจึงเยอะเพียงนี้”

เนื่องจากซ่งชิงหลันเห็นภาพคนมากมายจนชิน นางจึงได้เตรียมใจเอาไว้ แต่ก็ยังคิดไม่ถึงเช่นกันว่าจะมีคนมากมายเพียงนี้

คนที่ต่อแถวอยู่หน้าสุดเป็นเหล่าจิน ลูกค้าเก่าแก่ หลังจากเห็นซ่งชิงหลันเขาก็กล่าวอย่างอดรนทนไม่ไหว “ไอ้หยา แม่นางซ่ง ในที่สุดเจ้าก็เปิดร้านแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพื่อให้ได้กินอาหารจานใหม่ของเจ้า พวกข้าต้องมาต่อแถวกันนานเพียงใด”

คนด้านหลังเองก็ส่งเสียงเอะอะโวยวายขึ้นมา

“เพื่ออาหารดี ๆ ย่อมรอได้ พวกเรามาเพื่อเพลิดเพลินกับของอร่อย!”

“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! แม่นางซ่ง วันนี้เจ้าจะทำอาหารจานใหม่อันใดให้พวกเรากินหรือ”

“ไอ้หยา… เหมือนว่าข้าจะได้กลิ่นหอมแล้วละ”

“นั่นสิ ๆ ข้าเองก็ได้กลิ่นแล้ว หอมเสียจริง นี่มันคืออันใดกันแน่”

……

เมื่อเห็นท่าทางอยากรู้และรีบร้อนของผู้คน ซ่งชิงหลันเองก็ไม่ให้เสียเวลาเปล่า “อาหารจานใหม่ของเราวันนี้มีชื่อว่าปลาทอดตุ๋นสุราหมัก นำออกขายเป็นวันแรก มีส่วนลดห้าส่วน หากทุกคนอยากกินก็รีบเข้าไปนั่งด้านในเถิดเจ้าค่ะ พวกเรามีสุราดี ๆ อาหารดี ๆ ต้อนรับทุกท่าน”

“ปลาทอดตุ๋นสุราหมัก นี่มันอาหารอันใดกัน เหตุใดจึงไม่เคยได้ยินมาก่อน” เหล่าจินที่ต่อแถวอยู่หน้าสุดถามขึ้นมา

คนที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจในทันที “เหล่าจิน เจ้าจะเข้าไปหรือไม่ หากเจ้าไม่เข้าไปก็ไปอยู่อีกด้านหนึ่ง อย่ามาขวางทางพวกข้าเข้าไปกินของอร่อย”

“ไอ้หยา พวกเจ้าอย่าเพิ่งโวยวายสิ อย่ารีบร้อนไป ข้าเพียงแค่สงสัยเท่านั้น ปลาทอดตุ๋นสุราหมักคืออันใดพวกเราไม่เคยกิน และไม่รู้ด้วยว่าจะเป็นของอร่อยหรือไม่”

“ไม่เคยได้ยินก็ถูกต้องแล้ว เจ้าดูอาหารเหล่านี้ของแม่นางซ่งสิ มีอันใดที่พวกเราเคยได้ยินมาก่อนบ้างเล่า แต่ถึงอย่างไรทุกจานก็อร่อยทั้งหมดไม่ใช่หรือ”

“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! เมื่อวานปลาดิบจานนั้นช่างทำให้ข้าตื่นตาตื่นใจนัก ข้าว่า ปลาทอดตุ๋นสุราหมักในวันนี้ก็จะต้องเป็นของอร่อยล้ำเลิศเป็นแน่”

“เจ้ารีบตัดสินใจว่าจะเข้าไปหรือไม่ หากไม่ก็อย่าได้มาขวางทางพวกข้า”

“นั่นสิ ๆ เร็ว ๆ เข้า…”

สุดท้ายเมื่อไม่อาจทนการเร่งเร้าของทุกคนได้ เหล่าจินจึงตัดสินใจ “ได้! เช่นนั้นข้าเชื่อทุกคน ข้าจะเข้าไปชิมอาหารจานนี้ก่อน”

เหล่าลูกค้าที่ต่อแถวยาวนั้นก็ทยอยกันเข้าไปในภัตตาคารอวิ๋นหลายเป็นระลอก ๆ เพียงชั่วครู่เดียว ทั่วทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสองของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็มีคนนั่งจนเต็ม ทว่าแถวยาวที่อยู่ด้านนอกก็ยังคงไม่ลดลง

ลูกค้าทุกโต๊ะที่มาเพื่อกินอาหารล้วนต้องสั่งปลาทอดตุ๋นสุราหมัก ทำให้คนในครัวล้วนยุ่งกันเสียจนโกลาหล

เหล่าจินเป็นคนแรกที่ได้กินปลา ทว่ากลับมีเหล่าลูกค้าที่ล้อมรอบรอคอยยื่นคอมามอง รอความเห็นจากเขา

เหล่าจินคีบเนื้อปลาหนึ่งชิ้นใส่ปาก ลิ้มรสอย่างละเมียด จากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย แล้วคีบกินทีละคำ ๆ ไม่หยุด

ทุกคนเอ่ยถามอย่างร้อนรนในทันที “เหล่าจิน เป็นอย่างไรบ้าง อร่อยหรือไม่”

“อร่อย อร่อยมาก!” แม้ในปากของเหล่าจินยังมีข้าวอยู่ แต่เขาก็ตะโกนบอกบริกรในร้าน “ขอข้าวให้ข้าอีกสามชาม อาหารจานนี้กินกับข้าวอร่อยมาก อร่อยมากจริง ๆ พวกเจ้าอย่าได้พลาดเชียว”

เมื่อได้ยินคำวิจารณ์ของเหล่าจิน ทุกคนยิ่งอดรนทนไม่ไหว

แต่น่าเสียดายที่ด้านในภัตตาคารอวิ๋นหลายมีคนนั่งกันเต็มแล้ว แม้พวกเขาจะอยากกินก็ยังกินไม่ได้

“ไอ้หยา เหตุใดนานแล้วก็ยังไม่ถึงคราวพวกเราอีก”

“นั่นสิ เหตุใดคนด้านในจึงกินกันนานนัก”

“นี่! เหล่าพี่น้องที่ด้านในนั้น กินเสร็จแล้วก็รีบออกมา พวกข้าที่อยู่ด้านนอกจะได้เข้าไปกินบ้าง!”

“ใช่! ของดีย่อมต้องแบ่งปันกันสิ พวกเจ้าชิมรสชาติแล้วก็รีบออกมาเสีย ให้พวกข้าได้เข้าไปชิมบ้าง”

ซ่งชิงหลันเห็นว่าทุกคนล้วนอดรนทนไม่ไหว จึงออกหน้าไปทำให้ทุกคนได้สงบอารมณ์ทันที “ทุกท่านได้โปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ อย่ารีบร้อนไป วันนี้ที่ร้านของพวกข้าเตรียมวัตถุดิบเอาไว้เพียงพอสำหรับทุกท่าน วางใจเถิดเจ้าค่ะ”