ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 511 ตกใจจนอ้าปากค้าง

บทที่ 511 ตกใจจนอ้าปากค้าง

ภาพที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

ซ่างกวนจิ่งหงหยิบเอาลูกคิดออกมาอีกอันหนึ่ง วางซ้ายขวาแล้วเริ่มทำงาน คิดบัญชีสองบัญชีพร้อมกันทั้งยังคิดได้อย่างรวดเร็ว

อีกทั้งแม่นยำมาก…

ทุกคนจ้องเขม็ง และตกใจจนอ้าปากค้าง

อันชิงชิงกะพริบตาปริบ ๆ มองซ่างกวนจิ่งหงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “คิดไม่ถึงว่าคุณชายซ่างกวนจะมีความสามารถเช่นนี้ ท่านช่างซ่อนมันเอาไว้เสียมิดจริง ๆ”

กู่เยียนหรานยิ้ม และรีบกล่าวอธิบาย “พวกเจ้าไม่รู้อันใด ครอบครัวท่านตาของซ่างกวนนั้นทำการค้า เขาจับลูกคิดมาตั้งแต่เด็ก หากคิดดูจริง ๆ ระยะเวลาที่เขาจับลูกคิดนั้นนานกว่าจับกระบี่เสียอีก”

หากแต่อันชิงชิงกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตกใจในทันใด “ดูไม่ออกเลย คุณชายซ่างกวนไม่เพียงแต่เกิดมาในตระกูลที่เป็นเลิศในยุทธภพ แต่ยังเป็นลูกของครอบครัวร่ำรวยอีกด้วยหรือนี่”

ตระกูลซ่างกวนนั้นลึกลับมากในยุทธภพ ทุกคนรู้เพียงว่าพวกเขานั้นมีอำนาจแข็งแกร่ง แต่คนที่รู้เรื่องภายในจริง ๆ นั้นมีไม่มาก หากไม่ใช่กู่เยียนหรานพูดให้ฟัง พวกอู่เชียนเชียนก็คงไม่รู้ว่าที่แท้ซ่างกวนจิ่งหงมีที่มาที่ไปยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

ถ้าพูดตามมาตรฐานในยุคปัจจุบัน ซ่างกวนจิ่งหงถือเป็นลูกเศรษฐีที่มั่งคั่ง เป็นคนไฮโซชั้นสูง

ถ้าหนุ่มโสดร่ำรวยเช่นนี้อยู่ในยุคปัจจุบัน คงถูกคนแย่งชิงกันเป็นแน่

ทว่าซ่างกวนจิ่งหงทำอันใดแบบไม่โดดเด่นมาโดยตลอด และไม่อยากให้คนอื่นมาปฏิบัติต่อตนอย่างดีเพราะอำนาจของตระกูลอีกด้วย

เขาขมวดคิ้ว พร้อมกล่าวเสียงเบา “ไหนบอกว่ายุ่งมากไม่ใช่หรือ”

ความหมายโดยนัยก็คือ เหตุใดพวกเจ้ายังมีเวลาว่างมาฟังเรื่องซุบซิบของเขาอีก

ซ่งชิงเป่ยเองก็ดูออก จึงไม่อยากคุยเรื่องนี้มากไปกว่านี้ เปลี่ยนประเด็นแล้วกล่าว “เอาเถิด ทุกคนรีบไปทำงานกันเถิด”

“นั่นสิ ๆ ไปกัน” อู่เชียนเชียนรีบลากอันชิงชิงจากไป “เจ้ายังมีเวลามาชมคนอื่นอยู่อีกหรือ รีบไปทำธุระของตนเองดีกว่า”

“ก็ได้ ๆ รู้แล้ว ข้าแค่สงสัยเท่านั้นเอง…”

ยามนี้ มีลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาในภัตตาคารอวิ๋นหลาย อู่เชียนเชียนส่งสายตาให้อันชิงชิงที่อยู่ข้างกายทันที “เช็ดตาให้สว่าง มองให้ชัดเจนเล่า”

กล่าวจบ นางก็เดินหน้าไปแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ลูกค้าท่านนี้ ท่านมากี่คนเจ้าคะ อยากจะกินอันใด…”

อู่เชียนเชียนสาธิตทุกขั้นตอนให้อันชิงชิงดู และถือโอกาสตอนว่าง ๆ ที่ยกอาหารมาให้ เอ่ยถามนางหนึ่งประโยค “เป็นอย่างไร เข้าใจทั้งหมดแล้วหรือยัง”

อันชิงชิงพยักหน้า ยกนิ้วโป้งให้นาง “เชียนเชียน เจ้าเก่งมากเลย คิดไม่ถึงว่าเจ้าเองก็มีความสามารถในการค้าขาย”

“นี่… อันใดกัน เจ้าคิดว่าการค้าขายเป็นเรื่องง่ายเพียงนั้นเลยหรือ ไม่เคยกินเนื้อหมู ข้าก็ยังเคยเห็นหมูวิ่งนะ[1]* ข้าแทบจะวิ่งไปวิ่งมาอยู่ในภัตตาคารอวิ๋นหลายเกือบทุกวัน ปกติพวกพี่ชิงหลันนั้นดูแลลูกค้าอย่างไร ข้าย่อมเคยเห็นมาหมด นานเข้าก็ย่อมครูพักลักจำมา การค้าขายเช่นนี้ข้าทำไม่ได้หรอก ข้าชอบฝึกวรยุทธ์มากกว่า”

“ข้าด้วย ๆ หากข้าไม่ได้ฝึกวิชาสักวันคงไม่สบายไปทั้งตัว”

“ไอ้หยา เจ้าก็รีบบอกสิ หากเจ้ารู้สึกว่าไม่สบายตัวคันไม้คันมือ ก็ไปที่โรงฝึกของพวกข้า รับรองว่าจะให้เจ้าได้ฝึกอย่างมีความสุข ฝึกอย่างสบายตัวเป็นแน่”

“ได้สิ ๆ…”

เพียงพูดถึงเรื่องการฝึกวรยุทธ์ พวกนางสองคนก็ไม่อาจหยุดได้อีกต่อไป

ด้านหวงเสี่ยวโต้วที่ยุ่งเสียจนหัวหมุน เมื่อเห็นพวกนางสองคนมัวพูดคุยกัน ก็ไม่รู้จะร้องไห้หรือยิ้มดี “พี่สาวทั้งสองท่าน พวกท่านค่อยคุยได้หรือไม่ขอรับ ลูกค้ามากถึงเพียงนี้…”

“ได้ ๆ ๆ… จะไปทำงานเดี๋ยวนี้ ๆ…”

สุดท้าย เมื่อมีพวกอู่เชียนเชียนมาช่วย วันที่ยุ่งวุ่นวายของภัตตาคารอวิ๋นหลายนี้ก็ผ่านไปได้อย่างน่าหวาดหวั่นแต่ปลอดภัย

หลังจากขายปลาทั้งหมดแล้ว พวกซ่งชิงหลันก็เตรียมปิดร้าน

ทว่าซ่งชิงหลันยังไม่ลืมสัญญาของตน เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือของพวกอู่เชียนเชียน ต่อให้เหนื่อยมาทั้งวัน นางก็ยังลงครัวด้วยตนเอง ทำอาหารเลิศรสให้ทุกคนเสียเต็มโต๊ะ และย่อมไม่ขาดตัวชูโรงของวันนี้ ปลาทอดตุ๋นสุราหมัก

ทันทีที่อาหารขึ้นโต๊ะ อู่เชียนเชียนก็ตั้งใจดมกลิ่น พร้อมกลืนน้ำลาย “ไอ้หยา… ปลาทอดตุ๋นสุราหมักนี้หอมมาก… วันนี้พวกเราเหนื่อยมาทั้งวัน ในที่สุดตอนนี้ก็ได้กินปลาทอดตุ๋นสุราหมักจานนี้เสียที”

หลังจากพูดจบ นางก็ยื่นตะเกียบออกไปหาปลาทอดตุ๋นสุราหมักจานนั้น

ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากประตูภัตตาคารอวิ๋นหลาย “นี่ ข้ามาได้ทันเวลาพอดีเลยสินะ”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทุกคนก็หันหน้าไปทันที เห็นฉูซื่อโม่วกำลังเดินก้าวเท้าเข้ามา

อู่เชียนเชียนลุกขึ้นโดยพลัน “ซื่อโม่ว วันนี้เจ้าไปไหนมาหรือ”

วันนี้ตอนที่พวกเขาออกมา เดิมทีนางยังคิดจะลากฉูซื่อโม่วมากินอาหารด้วย คิดไม่ถึงว่าจะไม่เห็นร่างของเขาในห้อง ซึ่งนางยังคิดงุนงงเลย

ฉูซื่อโม่วเดินมานั่งลงข้างอู่เชียนเชียน

อันชิงชิงยิ้ม อดไม่ได้ที่จะกล่าวหยอก “คุณชายฉู เจ้าเองก็ฉลาดนัก ยามที่ทำงานไม่เจอตัว พอถึงเวลาอาหารเจ้ากลับโผล่มาพอดี”

ฉูซื่อโม่วเกาหัวอย่างเขินอาย “ความจริง… วันนี้ข้าไปช่วยงานพี่ชิงหลันมาน่ะ”

กล่าวออกไปเช่นนั้น ทุกคนก็ย้ายสายตามองไปที่ซ่งชิงหลัน เอ่ยถาม “จริงหรือ”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า

อู่เชียนเชียนสงสัย จับฉูซื่อโม่วไว้แล้วเอ่ยถามทันใด “พี่ชิงหลันให้เจ้าไปทำอันใดหรือ”

“เอ่อ… เรื่องนี้…” ฉูซื่อโม่วสีหน้าลำบากใจ หันไปมองซ่งชิงหลันอย่างไม่รู้ตัว

หากซ่งชิงหลันยกจอกสุราขึ้นมา “วันนี้ทุกคนล้วนเหนื่อยกันแทบแย่ มีเรื่องอันใดค่อยคุยกันพรุ่งนี้ กินอาหารให้อร่อยเถิด มา ข้าขอดื่มให้พวกเจ้าจอกหนึ่ง”

เพียงได้ยินคำว่าจะดื่มสุรา ทุกคนก็รีบหยิบจอกสุราขึ้นมา

“ได้ ชน!”

ทุกคนดื่มสุราในจอกจนหมดในคราวเดียว

“ฮ่า…” อู่เชียนเชียนแลบลิ้น ขมวดคิ้วมองจอกสุรา และหันมองซ่งชิงหลันอย่างสงสัย “พี่ชิงหลันเจ้าคะ นี่มันสุราอันใดหรือ เหตุใดดื่มแล้วจึงมีรสชาติแปลก ๆ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “นี่คือสุราหมัก เป็นเครื่องดื่มที่เอามาทำปลาทอดตุ๋นสุราหมักอย่างไรเล่า”

“สุราหมักหรือ เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินชื่อของสิ่งนี้เลย” กล่าวจบ นางก็มองเพื่อน ๆ ที่อยู่รอบ ๆ “พวกเจ้าเคยได้ยินหรือไม่”

ซ่งชิงเป่ย กู่เยียนหรานพากันส่ายหน้า “ไม่เคยได้ยินเลย”

“ท่านพี่ขอรับ สุราเหล่านี้มาจากไหนหรือ”

ทว่าหลิวกุ้ยเสียกลับอธิบายด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “สุราหมักเหล่านี้เป็นท่านพี่เจ้าที่หมักเอง ไปหาซื้อข้างนอกไม่มีขาย พวกเจ้าย่อมไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“พี่ชิงหลัน ท่านเก่งกาจเพียงนี้ สามารถหมักสุราได้ด้วยหรือเจ้าคะ” อันชิงชิงมองนางด้วยสีหน้าเลื่อมใส

ยิ่งได้รู้จัก นางยิ่งคิดว่าซ่งชิงหลันเหมือนขุมทรัพย์ ที่มักจะค้นพบสิ่งที่ยอดเยี่ยมอยู่เสมอ

[1] ไม่เคยกินเนื้อหมู แต่เคยเห็นหมูวิ่ง หมายถึง ถึงแม้จะไม่เคยได้ทำ แต่ก็เคยเห็นหรือได้ยินมาก่อน