ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 514 โลภมากจนขาดสติ

บทที่ 514 โลภมากจนขาดสติ

ซ่งชิงหลันยิ้ม กล่าวอย่างมีนัย “เช่นนั้นก็พิสูจน์ได้เพียงว่า คนเหล่านั้นไม่รู้จักมองการณ์ไกล หรือไม่… ก็โลภมากจนขาดสติ”

“หืม เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร” ไป๋เย่หานใช้สองมือกอดอก มองนางด้วยสีหน้าอยากรู้และชื่นชม

หญิงสาวตรงหน้าผู้นี้ มักจะทำให้เขาประหลาดใจอยู่เสมอ

“ทุกครั้งที่มีสงครามก็จะเกิดความสูญเสียของหลายชีวิต คนมีอำนาจเป็นสุข หากแต่คนที่ต้องทนทุกข์ก็ยังเป็นประชาชนคนทั่วไป เมืองหลวงสงบสุขอยู่และรุ่งเรืองอย่างทุกวันนี้ ความจริงคงมีกองกำลังทหารเพียงพอที่จะไปโจมตีซีหลิงเป็นแน่ หากแต่องค์จักรพรรดิทรงตัดสินพระทัยเช่นนั้น ก็เป็นเพราะทรงห่วงใยประชาชน น้ำสามารถทำให้เรือลอยได้ ก็จมเรือได้เช่นกัน[1]* ตราบใดที่ยังนึกถึงประชาชนอยู่ในใจ องค์จักรพรรดิเช่นนี้จึงจะเป็นองค์จักรพรรดิที่ฉลาดและมองการณ์ไกลเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันยกมุมปากขึ้นยิ้มบาง ๆ พร้อมมองไป๋เย่หาน

นางเป็นคนยุคปัจจุบัน ประวัติศาสตร์ในยุคสมัยราชวงศ์ที่เปลี่ยนแปลง นางเห็นมามากมาย

ไป๋เย่หานมองนางด้วยสีหน้าตื่นตะลึง “คิดไม่ถึงว่าพระชายาจะรู้เรื่องมากมายถึงเพียงนี้ ช่างทำให้ข้าตกใจเสียจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้ว “ข้าเป็นหญิงสาวที่เป็นดั่งขุมทรัพย์ สิ่งที่ท่านไม่รู้ยังมีอีกมากมายนัก”

ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้ม ยื่นมือออกไปจับมือกันเดินกลับจวน

เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ อยู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็สงสัยขึ้นมา “จริงสิ ไป๋เย่หาน หนานหยางอ๋องผู้นั้นเก่งกาจเพียงนั้นเลยหรือ ท่านว่าขอเพียงมีเขาคอยเฝ้าอยู่ที่เมืองหนานหยาง ชาวซีหลิงก็จะไม่สามารถโจมตีเข้ามาได้”

“ใช่” ไป๋เย่หานกล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจ

เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของซ่งชิงหลัน เขาจึงได้อธิบายออกมาอย่างใจเย็น “ข้าเองก็เข้าใจหลังจากได้ยินเรื่องเก่า ๆ จากขุนนางจาง หนานหยางอ๋องผู้นี้ เมื่อก่อนเคยเป็นแม่ทัพที่เคยบุกเบิกอาณาจักรกับเสด็จพ่อ เขาเก่งทั้งบู๊และบุ๋น เพียงคนเดียวเท่ากับมีกองกำลังนับหมื่น ยามที่เมืองหลวงเจอศึกทั้งจากภายนอกและภายใน เสด็จพ่อก็ได้รับความช่วยเหลือจากเขา จึงได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ได้ บอกได้ว่าเจียงซานเกินกว่าครึ่งนี้เป็นหนานหยางอ๋องที่ตีมาได้”

“สวรรค์ เก่งกาจเพียงนั้นเลยหรือ!” ซ่งชิงหลันประหลาดใจ กล่าวเสียงเบา “เช่นนั้นจะไม่เป็นการมีอำนาจสูงกลบนายหรือเจ้าคะ องค์จักรพรรดิคนใหม่ขึ้นสู่บัลลังก์ ก็ควรถอนรากถอนโคนศัตรู รวมไปถึงคนที่จะเป็นภัยต่อบัลลังก์ไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดหนานหยางอ๋องผู้นั้นจึง…”

ไป๋เย่หานยิ้มอย่างมีเลศนัย “เจ้าเดาได้ถูกต้องแล้ว ตอนนั้นเหล่าขุนนางในราชสำนักล้วนลงนามถวายฎีกาขอให้เสด็จพ่อลงโทษหนานหยางอ๋อง หากแต่เสด็จพ่อกับเขานั้นถึงแม้จะไม่ใช่พี่น้อง แต่ก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ไม่เคยคิดร้ายต่อกันเลย เพื่อไม่ให้เสด็จพ่อต้องลำบากพระทัย หนานหยางอ๋องนั้นเป็นฝ่ายขอลา อาสาไปป้องกันเมืองหนานหยาง อีกทั้งยังรับปากว่าชีวิตนี้จะไม่ก้าวเท้าเข้ามาในเมืองหลวงอีกแม้แต่ก้าวเดียว เรื่องนี้จึงคลี่คลาย”

“เช่นนั้นแล้ว… หนานหยางอ๋องผู้นี้ก็เป็นคนที่มีคุณธรรมผู้หนึ่งเลย”

“ถูกต้อง เมืองหนานหยางเป็นพื้นที่ห่างไกล สภาพแวดล้อมในการอยู่อาศัยนั้นลำบากมาก ไม่เคยมีผู้ใดอาสาไปประจำที่นั่นมาก่อน ที่หนานหยางอ๋องทำเช่นนี้ก็เพื่อสร้างขอบเขตที่ชัดเจน เสด็จพ่อเองก็ทรงรู้สึกผิดกับเขาเช่นกัน จึงได้ถวายตำแหน่งเจ้าเมืองให้เขาให้ดูแลพื้นที่หนึ่ง อีกทั้งลูกหลานก็จะได้รับความดีความชอบเช่นเดียวกัน”

“นี่… ไม่ว่าจะมีความดีความชอบมากมายแล้วอย่างไรเล่า ชีวิตนี้ทำได้เพียงอาศัยอยู่ในพื้นที่จำกัดเช่นนั้น จะมีความสุขจริง ๆ ได้อย่างไร เพราะฉะนั้นแล้ว คนเรามีชีวิตอยู่ไม่จำเป็นต้องมีความสามารถมากเกินไป เพราะจะทำให้คนอิจฉาได้ง่ายอย่างไรเล่า”

ไป๋เย่หานหรี่ตาลง “พระชายากล่าวเช่นนี้ก็มีเหตุผล เพียงแต่ว่า…”

“เพียงแต่ว่าเหตุใดหรือ”

“เพียงแต่ว่าตอนนี้เจ้าเป็นเศรษฐีแห่งเมืองหลวง มีกิจการอยู่ทุกแห่งหน เกรงว่าจะเป็นไม้ใหญ่โดนลมโค่น กลายเป็นเป้าหมายของผู้อื่นมาตั้งนานแล้ว…” ขณะกล่าว แววตาของไป๋เย่หานก็จริงจัง นึกย้อนไปถึงชายชุดดำเมื่อคืนนี้ เกรงว่าพวกนั้นจะพุ่งเป้ามาที่ซ่งชิงหลันจริง ๆ

“กลัวอันใดเล่า…” ซ่งชิงหลันหัวเราะออกมาอย่างสบาย ๆ ดึงแขนของไป๋เย่หานมาใกล้ “ต่อให้ข้าเป็นไม้ใหญ่โดนลมโค่น ก็ยังมีท่านที่เป็นท่านอ๋องเทพสงครามอยู่ไม่ใช่หรือ ท่านจะต้องปกป้องข้าได้อย่างแน่นอน ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ไป๋เย่หานมองท่าทางฉลาดแกมโกงของนาง อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเอ็นดู ยื่นมือไปจับมือเล็กของนางกลับ “ใช่ เจ้าทำเรื่องที่เจ้าชอบได้เต็มที่ เพราะยังมีข้าคอยปกป้องเจ้าอยู่ข้างหลังทั้งคน”

เพียงคำพูดธรรมดา ๆ นั้น ก็มีค่าเท่ากับคำนับหมื่นพัน

ทั้งสองคนจูงมือกันไปเช่นนั้น และร่างก็ค่อย ๆ หายไปในความมืดยามค่ำคืน

วันต่อมา ซ่งชิงหลันออกจากจวนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

เพียงมาถึงครัวด้านหลังของภัตตาคารอวิ๋นหลาย นางก็ได้ยินเสียงฆ่าไก่

ซ่งชิงหลันยิ้ม แล้วเดินเข้าไป

นางเห็นซ่งอวิ๋นเฟิงและพวกหวงเสี่ยวโต้วกำลังฆ่าไก่กันอยู่

เพียงซ่งอวิ๋นเฟิงได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมามองซ่งชิงหลัน พลางกล่าว “หลันหลัน เจ้ามาแล้วหรือ ข้าซื้อไก่ซานหวงมากมายตามที่เจ้าบอกไว้เมื่อวานแล้ว ตอนนี้กำลังให้คนงานฆ่าไก่แล้วก็ถอนขนอยู่ละ”

“ดีมากเจ้าค่ะ ลำบากทุกคนแล้ว” ซ่งชิงหลันพยักหน้า “จริงสิ กระดาษอวี้โค่ว[2]* ที่เมื่อวานข้าให้ซื่อโม่วช่วยหา อยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ”

หลิวกุ้ยเสียลุกขึ้นตอบทันใด “ข้าให้คนเอาไปไว้ที่ครัวแล้ว พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร รอให้เจ้ามานี่ละ”

“เจ้าค่ะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

ทันทีที่ซ่งชิงหลันเดินเข้าไปในครัว นางก็เห็นพวกฟางโย่วลี่และเหล่าพ่อครัวกำลังห้อมล้อมมองกระดาษอวี้โค่วบนโต๊ะ ทำท่าเกาหัวเกาหู ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร หากแต่อยากรู้อยากเห็นอย่างมาก

ฟางจื่ออี้ลูบคาง มองฟางโย่วลี่ที่อยู่ข้างกาย “ท่านพ่อ ท่านว่าชิงหลันจะเอากระดาษอวี้โค่วมาทำอันใดหรือ”

ฟางโย่วลี่ขมวดคิ้ว พูดออกมาสองคำด้วยสีหน้าจริงจัง “ทำอาหาร”

ความคาดหวังของทุกคนพังทลายลงเมื่อได้ยินคำสองคำนั้น

“ไม่สิ อาจารย์ฟาง พวกเราย่อมรู้กันอยู่แล้วว่าแม่นางซ่งจะนำกระดาษอวี้โค่วมาทำอาหาร เพียงแต่สงสัยว่านี่… นี่จะทำอย่างไร หรือว่าจะนำกระดาษอวี้โค่วมาต้มกิน”

ฟางโย่วลี่คิดปัญหานี้อย่างจริงจัง ลูบคางแล้วตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ด้วยนิสัยฉลาดเฉลียวและแปลกประหลาดของเด็กคนนั้น ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่”

อยู่ ๆ ในตอนนั้นกลับมีเสียงหวานเฉียบคมดังมาจากประตูครัว “วางใจเถิด วันนี้พวกเราจะไม่กินกระดาษเจ้าค่ะ”

ทุกคนมองตามเสียงไป เห็นซ่งชิงหลันในชุดสีเขียวยืนอยู่ตรงประตู

ฟางโย่วลี่รีบกวักมือเรียกนาง “สาวน้อย ๆ เจ้ารีบเข้ามาเถิด รีบบอกมาว่าเอากระดาษนี้มาทำอันใดกันแน่”

ซ่งชิงหลันเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม พับแขนเสื้อขึ้น หยิบเอามีดตัดกระดาษที่อยู่ข้าง ๆ แล้วตัดกระดาษอวี้โค่วขนาดใหญ่สองสามครั้งจนกลายเป็นรูปร่างสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดยี่สิบห้าเซนติเมตร

จากนั้นนางมองพ่อครัวที่อยู่ข้างกาย “ท่านวัดขนาดตามกระดาษแผ่นนี้ นำกระดาษทุกแผ่นตัดให้เรียบร้อย แล้วก็รีบไปก่อไฟตั้งเตาเสีย ใส่น้ำมันให้ร้อนนะเจ้าคะ”

เมื่อทุกอย่างถูกเตรียมการแล้ว อุณหภูมิของน้ำมันก็พอดี

ซ่งชิงหลันนำกระดาษอวี้โค่วที่ตัดเรียบร้อยใส่ลงไปในน้ำมันร้อน ๆ จากนั้นก็เอาขึ้นมา

พวกฟางโย่วลี่ล้อมรอบอยู่ข้างกายนางคอยดูทุก ๆ การกระทำ หากแต่ล้วนสงสัยเป็นอย่างมาก “ชิงหลัน นี่เจ้าทำอันใดอยู่หรือ”

ซ่งชิงหลันทอดไปพลาง กล่าวอธิบายไปพลาง “กระดาษที่ถูกเตรียมไว้เช่นนี้ อีกเดี๋ยวจะนำมาห่อเนื้อไก่แล้วทอดน้ำมันท่วม ก็จะไม่ติดกระทะและไม่แตกออกเจ้าค่ะ”

[1] น้ำสามารถทำให้เรือลอยได้ ก็จมเรือได้เช่นกัน หมายถึง บางสิ่งที่เป็นประโยชน์ ก็เป็นโทษได้

[2] กระดาษอวี้โค่ว หมายถึง กระดาษทำมือชั้นดีแบบดั้งเดิม