ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 515 วิธีทำเรียบง่ายมาก

บทที่ 515 วิธีทำเรียบง่ายมาก

เพียงฟางจื่ออี้ได้ยินคำพูดนางก็ถึงกับตะลึง “ใช้กระดาษห่อไก่ลงกระทะหรือ นี่มันวิธีอันใดกัน เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”

พูดจบ เขายังมองไปยังฟางโย่วลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อขอความเห็น

ฟางโย่วลี่เองก็มีสีหน้างุนงง และยิ่งสงสัยในอาหารจานนี้ “สาวน้อยชิงหลัน เจ้าอย่าได้อุบเอาไว้เลย รีบพูดออกมาเถิด”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วกล่าวอธิบาย “อาหารที่พวกเราจะทำในวันนี้ เรียกว่าไก่ห่อกระดาษ อีกอย่าง วิธีทำก็เรียบง่ายมาก…”

ขณะพูด ซ่งชิงหลันเริ่มชี้แนะให้ทุกคนเริ่มทำงาน

เหล่าพ่อครัวที่รับหน้าที่หั่นผักก็จัดการนำไก่ซานหวงที่ล้างเสร็จแล้วมาสับออกเป็นชิ้นใหญ่แปดชิ้น เนื้อไก่ทุก ๆ ชิ้นจะถูกหั่นเป็นสามครั้ง

ซ่งชิงหลันรับหน้าที่ปรุงน้ำซอส ใส่ซีอิ๊วดำ ซีอิ๊ว ขิง โป๊ยกั๊ก ผงห้าเครื่องเทศ และเครื่องปรุงรสอื่น ๆ กว่ายี่สิบอย่างรวมไปถึงหัวหอม จากนั้นก็นำเนื้อไก่ที่หั่นไว้ลงไปหมักครู่หนึ่ง

นำเนื้อไก่ที่หมักดีแล้วมาห่อด้วยกระดาษอวี้โค่วที่ชุ่มน้ำมันมาแล้วและปิดให้ดี จากนั้นทอดน้ำมันท่วมในกระทะด้วยน้ำมันถั่วลิสง วิธีการทำอาหารด้วยการเอากระดาษห่อแล้วนำลงไปทอดนี้จะรักษารสชาติเดิมของไก่และเครื่องปรุงไว้ได้ รักษาความสด นุ่มและหวานของเนื้อไก่ เข้มข้นแต่ไม่เลี่ยน มีสีเหลืองทอง และกลิ่นหอมกรุ่น

ยามที่กิน เพียงใช้ตะเกียบฉีกกระดาษอวี้โค่วออก เนื้อไก่สีเหลืองทองและน้ำแกงเข้มข้นก็จะทะลักออกมา ทำให้น้ำลายสอและอยากอาหารขึ้นมาก

วิธีการทำอาหารแบบพิเศษนี้ จะรักษาความสดอร่อยของอาหารเอาไว้ได้ ขณะเดียวกันก็สามารถทำให้อาหารมีลูกเล่น และน่าดึงดูดมากขึ้น

เมื่อเห็นไก่ห่อกระดาษออกมาจากกระทะ พ่อครัวที่รายล้อมก็ล้วนตื่นตกใจ ยิ่งสงสัยและใคร่รู้ แต่ละคนล้วนอดไม่ได้ที่จะคีบตะเกียบชิม

ซ่งชิงหลันมองพวกเขาอย่างคาดหวัง “เป็นอย่างไรบ้าง อร่อยหรือไม่เจ้าคะ”

“อืม เนื้อไก่ทั้งนุ่มและลื่น อร่อยจริง ๆ”

“สวรรค์ ต่อให้ข้าฝันก็ยังคิดไม่ถึงรสชาตินี้ เนื้อไก่สามารถทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือนี่!”

“นั่นสิ แม่นางซ่ง ในหัวของเจ้านั้นทำด้วยอันใดกันแน่ เหตุใดจึงคิดอาหารเช่นนี้ออกมาได้มากมายนัก”

“ข้าว่านะ เพียงเปิดขายไก่ห่อกระดาษในวันนี้ จะต้องขายดิบขายดีมากเป็นแน่ วันนี้พวกเราคงต้องยุ่งวุ่นวายกันอีกแล้วละ”

“ไม่กลัวหรอก ๆ เพียงคิดว่าพวกเราสามารถทำอาหารอร่อยเพียงนี้ออกมาได้ ต่อให้ต้องลำบากและเหนื่อยเพียงใดก็คุ้มค่า!”

“ใช่ ถูกต้อง!”

……

ซ่งชิงหลันเห็นท่าทางฮึกเหิมของทุกคน ก็ตื่นเต้นตามไปด้วย “เจ้าค่ะ วันนี้ทุกท่านต้องเหนื่อยกันอีกแล้ว พวกเรามีชีวิตชีวากันสักหน่อย และตั้งใจทำงาน!”

“ได้!”

เห็นว่าในห้องครัวเริ่มทำงานกันอย่างเป็นระบบ ซ่งชิงหลันจึงเดินออกไปอย่างวางใจที่ตรงโถงด้านหน้า

ในตอนนี้ พวกหลิวกุ้ยเสียและหวงเสี่ยวโต้วได้เตรียมการเปิดร้านเรียบร้อยแล้ว ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ น้ำชา ทุก ๆ อย่างล้วนเตรียมไว้พร้อมแล้ว

ซ่งชิงหลันและหลิวกุ้ยเสียสบตากัน จากนั้นทั้งสองคนก็เปิดประตูใหญ่ของภัตตาคารอวิ๋นหลายออก

ที่นอกประตูภัตตาคารอวิ๋นหลายในยามนี้ ไม่ต่างจากที่คาดไว้ มีคนมาต่อแถวเต็มดังเช่นเมื่อวาน

เพียงทุกคนเห็นซ่งชิงหลัน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะถามออกมาอย่างตื่นเต้น “แม่นางซ่ง วันนี้ภัตตาคารอวิ๋นหลายจะยกอาหารใหม่อันใดมาขึ้นโต๊ะอีกหรือ”

ดวงตางดงามของซ่งชิงหลันกวาดมองทุกคนที่มีสีหน้าคาดหวัง “อาหารจานใหม่ที่ร้านเราจะนำขึ้นโต๊ะในวันนี้ก็คือไก่ห่อกระดาษเจ้าค่ะ รับรองว่าทุกท่านได้กินแล้วจะต้องชอบและพึงพอใจเป็นแน่”

“ไก่ห่อกระดาษ นี่มันอาหารอันใดกัน ข้าไม่เคยได้ยินอาหารจานนี้มาก่อนเลย”

“ไม่เคยได้ยินก็ถูกแล้ว อาหารที่เรากินที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายน่ะล้วนเป็นของใหม่ อาหารที่เคยมีมาก่อนแล้วเหล่านั้น กินแล้วจะมีอันใดน่าสนใจเล่า”

“นั่นสิ ไก่ห่อกระดาษนี้ เพียงแค่ได้ยินชื่อก็รู้แล้วว่าจะต้องอร่อย”

“ฟังจากคำพูดของเจ้า ภัตตาคารอวิ๋นหลายแห่งนี้ไม่มีอาหารที่ไม่อร่อยสินะ”

“เอาละ ๆ ทุกคนไม่ต้องเถียงกันแล้ว อีกเดี๋ยวได้กินก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”

……

ทุกคนเดินเข้าไปตามลำดับ จนภัตตาคารอวิ๋นหลายเริ่มงานยุ่งกันอีกครั้ง

ส่วนภัตตาคารอี่หงฝั่งตรงข้ามกลับเงียบเหงาลงมากอย่างเห็นได้ชัด พวกเขารู้ว่าภัตตาคารอวิ๋นหลายมีกลยุทธ์ใหม่แล้ว จึงได้ปิดการขายมาตั้งแต่เมื่อวานเช่นกัน ทั้งบอกอย่างสวยหรูว่าเจ้าของร้านมีธุระ จึงปิดทำการชั่วคราว หากแต่ความจริงน่ะหรือ ในใจทุกคนล้วนรู้กันดีว่าภัตตาคารอี่หงนั้นเล่นละครเช่นนี้ก็เพื่อรักษาศักดิ์ศรีเอาไว้

อย่างไรเสีย ภัตตาคารอี่หงเองก็เคยเป็นที่หนึ่ง ยามนี้ถูกภัตตาคารอวิ๋นหลายโจมตี คงเสียหน้าไม่น้อย

แต่เรื่องนี้นั้นก็ไม่ได้เรียบง่ายดั่งเช่นที่เห็นภายนอก ความจริงแล้วยังมีความนัยอื่นอยู่…

ที่ชั้นสองของภัตตาคารอี่หง มีซอกเล็ก ๆ ของหน้าต่างบานหนึ่ง แม่นางหงกำลังหลบอยู่ด้านหลังหน้าต่างบานนั้น มองดูทุกการเคลื่อนไหวของภัตตาคารอวิ๋นหลายฝั่งตรงข้าม

นางยิ้มมุมปากอย่างยั่วยวน ริมฝีปากอิ่มเปิดออกเบา ๆ กล่าวกับตนเอง “ซ่งชิงหลันผู้นี้ช่างเก่งกาจยิ่งนัก มีอาหารจานใหม่ออกมาทุกวัน ไม่ซ้ำกันเลย นางคิดออกมาได้อย่างไรกัน”

ในตอนนี้ เหล่าเฮยที่อยู่ด้านหลังก็เดินมา

เหล่าเฮยนำยาที่ต้มเสร็จแล้วยื่นไปตรงหน้าแม่นางหง “แม่นางหง ยาต้มเสร็จแล้วขอรับ ท่านรีบดื่มตอนร้อน ๆ เถิด”

แม่นางหงขมวดคิ้ว จากนั้นหยิบเอาชามยาขึ้นมา ดื่มยาสีดำนั้นจนหมด หลังจากดื่มหมดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา “ยาที่นี่ดื่มยากเกินไป”

เหล่าเฮยรับชามยามาวางไว้อีกด้าน เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย “จริงสิ อยู่ดี ๆ เหตุใดท่านจึงบาดเจ็บได้เล่า ท่านไปทำอันใดมาหรือขอรับ”

ดวงตาสวยของแม่นางหงกลับกลายเป็นเย็นชา นางกล่าวเสียงต่ำ “เหตุใด ข้าไปทำสิ่งใดมา ต้องมารายงานกับเจ้าด้วยหรือ”

“ไม่ใช่ขอรับ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงแต่เป็นกังวล ท่านไปลงมือตัวคนเดียว หากทำให้แผนสำคัญของนายท่านเสียหาย นายท่านโกรธขึ้นมา เกรงว่าพวกเราจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้นะขอรับ”

แม่นางหงถอนหายใจเบา ๆ สงบอารมณ์ลงแล้วกล่าวตอบ “เจ้าวางใจเถิด ในใจข้ามีแผนอยู่แล้ว ไม่มีทางทำให้นายท่านต้องเสียแผน”

เหล่าเฮยพยักหน้า “เช่นนั้นร้านนี้ของพวกเราจะปิดกันไปอีกนานเท่าไรหรือขอรับ”

เหตุผลที่แท้จริงที่ภัตตาคารอี่หงปิดทำการ ความจริงก็เป็นเพราะแม่นางหงบาดเจ็บ

แม่นางหงมองภัตตาคารอวิ๋นหลายฝั่งตรงข้ามโดยไม่รู้ตัว “ในเมื่อปิดร้านไปแล้ว เช่นนั้นก็ปิดต่อไป รอให้ซ่งชิงหลันฝั่งตรงข้ามสงบลงแล้วค่อยว่ากัน ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าออกไปเสีย”

“ขอรับ” เหล่าเฮยพยักหน้า จากนั้นหมุนตัวจากไป

อีกด้านหนึ่ง

พวกอู่เชียนเชียนมาช่วยงานที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายในยามที่ครึกครื้นเช่นเคย

พวกเขาทำงานกันทั้งวัน ทั้งมารวมตัวกินข้าวพูดคุยกัน

อู่เชียนเชียนกินไก่ห่อกระดาษที่หอมกรุ่น เอ่ยชมไม่ขาดปาก “อืม อร่อย อร่อยเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่ากระดาษอวี้โค่วที่เอาไว้วาดรูปนั้นยังเอามาทำอาหารได้ด้วย”

กล่าวจบ นางก็มองฉูซื่อโม่วข้างกายอย่างอยากรู้

ฉูซื่อโม่วส่ายหน้า “เมื่อวานตอนที่พี่ชิงหลันให้ข้าไปหากระดาษ ข้าก็ตกใจเช่นกัน”

“พี่ชิงหลัน นี่ถ้าหากข้าได้รับการเลี้ยงดูจากท่านทุกวันเช่นนี้ จะต้องอ้วนเป็นแน่เจ้าค่ะ”

อันชิงชิงมองอู่เชียนเชียนจากด้านข้างแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะกล่าวหยอก “ต่อให้เปลี่ยนเป็นคนอ้วนแล้วอย่างไร อย่างไรในสายตาของนายน้อยฉู เจ้าก็เป็นคนที่สวยที่สุดอยู่ดี”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ…”

ทุกคนพากันหัวเราะร่า