ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 516 เหตุใดไม่มาให้เร็วหน่อย

บทที่ 516 เหตุใดไม่มาให้เร็วหน่อย

หลังจากทุกคนกินดื่มจนอิ่มหนำ พวกเขาก็ออกจากภัตตาคารอวิ๋นหลายไป

ซ่งชิงหลันกลับเป็นคนสุดท้ายอีกครั้ง หลังจากนางปิดประตู เพียงหมุนตัวมาก็เห็นไป๋เย่หานเช่นเคย

หากแต่ครั้งนี้นางกลับสงบนิ่ง เพียงยกยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ท่านมาแล้วหรือ ไป๋เย่หาน เหตุใดท่านต้องมาหลังจากข้าปิดร้านแล้วทุกครั้ง เหตุใดไม่มาให้เร็วหน่อยแล้วกินข้าวร่วมกับทุกคนเล่า”

การกระทำเช่นนี้ราวกับพวกเขารักกันอย่างลับ ๆ อย่างไรอย่างนั้น

หลังกล่าวจบ ซ่งชิงหลันเห็นว่าไป๋เย่หานไม่ได้กล่าวอันใด จึงรู้แล้วว่าเรื่องราวไม่ธรรมดา

นางเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง “เป็นอันใดไป เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ”

ไป๋เย่หานอ้าปาก กำลังคิดจะกล่าวออกมา หากแต่ในตอนนั้นหานเฟยก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา “ท่านอ๋อง…”

เขาเข้าใกล้กระซิบที่หูของไป๋เย่หานสองสามคำ

ไป๋เย่หานฟังจบก็มีสีหน้าเคร่งขรึมผิดปกติ

ซ่งชิงหลันยิ่งเป็นกังวลกว่าเดิม จึงรีบเอ่ยถาม “เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่เจ้าคะ”

“ไม่มีอันใด แค่ที่กองทัพเกิดเรื่องเล็กน้อย…” ไป๋เย่หานส่งสายตาบอกให้นางวางใจ

ซ่งชิงหลันรีบกล่าว “เช่นนั้นท่านรีบไปดูเถิด อย่าให้เรื่องสำคัญต้องล่าช้าไปกว่านี้เลยเจ้าค่ะ”

หานเฟยที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้า เขาเองก็คิดเช่นนั้น

เพียงแต่น่าเสียดาย ไป๋เย่หานกลับไม่ได้คิดเช่นเดียวกัน เรื่องใหญ่เพียงใดก็ไม่สำคัญมากไปกว่าซ่งชิงหลัน

เขามุ่นคิ้วและกล่าว “ข้าจะส่งเจ้ากลับจวนก่อน”

“ไป๋เย่หาน ข้าไม่ใช่เด็ก ๆ นะ กลับเองได้ ท่านไปทำงานของท่านเถิด”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ฟังคำข้า” ไป๋เย่หานกล่าวอย่างดุดัน

จากนั้นจับมือซ่งชิงหลันไม่รอให้นางกล่าวอันใด ขึ้นม้าของหานเฟยแล้วมุ่งหน้าไปสู่จวนแม่ทัพ

ยามนี้ มีเพียงหานเฟยที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง ในใจลอบกล่าว ‘ท่านอ๋อง ท่านใจร้ายเกินไปแล้วกระมัง แล้วข้าจะกลับอย่างไรเล่า’

ชายหนุ่มระงับความโกรธเอาไว้ ทำได้เพียงวิ่งกลับจวน

หลังจากพาซ่งชิงหลันกลับไปถึงจวนแม่ทัพอย่างปลอดภัยแล้ว ไป๋เย่หานก็ค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทั้งสองคนบอกลากันตรงประตู

ซ่งชิงหลันจับมือเขาแล้วกล่าว “รีบไปเถิด”

ไป๋เย่หานมองนางอย่างลึกซึ้ง “รอข้ากลับมานะ”

หลังจากส่งไป๋เย่หานจากไป ซ่งชิงหลันก็เดินเข้าไปในจวน

เพียงเข้ามา นางก็เห็นท่านพ่อบ้านกำลังเดินไปที่ห้องครัวอย่างเร่งรีบ

ซ่งชิงหลันสงสัยขึ้นมาในใจ จึงเอ่ยถาม “ท่านพ่อบ้าน เกิดเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ เหตุใดดึกป่านนี้แล้วท่านยังไม่พักผ่อน ผู้ใดอยากกินอาหารค่ำหรือ”

“ใต้เท้าซ่งขอรับ”

“ชิงซีกลับมาแล้วหรือ” เพียงซ่งชิงหลันได้ยินก็ตื่นเต้นขึ้นมา

ช่วงนี้ซ่งชิงซีไม่รู้ว่าไปยุ่งกับอันใดอยู่ ตั้งแต่พวกเขากลับมาจากเกาะดอกเหมย นางก็ได้พบเขาน้อยครั้งนัก น้องชายผู้นี้แทบจะกินอยู่ที่หอจดหมายเหตุ คิดไม่ถึงว่าคืนนี้จะกลับมาได้สักที

พวกเขาพี่น้องไม่ได้เจอกันนาน นางเองก็อยากจะไปคุยกับเขาสักหน่อย

ซ่งชิงหลันจึงรั้งพ่อบ้านเอาไว้ “ท่านพ่อบ้านเจ้าคะ ท่านไปพักก่อนเถิด ข้ารู้ดีว่าชิงซีชอบกินอันใด อาหารค่ำนี้ข้าจะทำให้เขากินเอง”

พ่อบ้านมองความคิดของนางออกในทันใด “คุณหนูใหญ่คงอยากคุยกับใต้เท้าซ่งสินะขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพยักหน้า

“ขอรับ เช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ข้าขอกลับห้องไปพักผ่อนก่อนนะขอรับ”

ซ่งชิงหลันเข้าไปในครัวอย่างมีความสุข นวดแผ่นเกี๊ยวทำเนื้อบด ห่อเกี๊ยวน้ำที่ซ่งชิงซีชอบเป็นจำนวนมาก ต้มน้ำจนเดือด จากนั้นก็ใส่น้ำแกง โรยต้นหอมซอย เกี๊ยวน้ำร้อน ๆ หอมกรุ่นก็เป็นอันเสร็จสรรพ

ซ่งชิงหลันนำอาหารค่ำไปเคาะประตูห้องของซ่งชิงซี

เสียงอ่อนโยนของซ่งชิงซีดังขึ้นมาจากในห้อง “เข้ามา”

เพียงซ่งชิงหลันดันประตูให้เปิดออก นางก็เห็นซ่งชิงซีกำลังดูเอกสารอย่างจริงจัง จนอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงขึ้นมา “เจ้านี่นะ กว่าจะได้กลับบ้านมาช่างยากเย็น เหตุใดยังทำงานอยู่อีก”

ต้องบอกว่า แผ่นดินนี้มีคนทำงานหนักอย่างหัวหดก้นขวิดทั้งยังไม่รับค่าแรงเพิ่มอย่างซ่งชิงซี ช่างโชคดีเกินไปแล้ว

เมื่อได้ยินเสียง ซ่งชิงซีวางเอกสารในมือทันที ดวงตาที่ใช้มองซ่งชิงหลันเผยความตกใจและยินดี “ท่านพี่ เหตุใดจึงเป็นท่านเล่าขอรับ”

ซ่งชิงหลันวางเกี๊ยวน้ำลงตรงหน้าน้องชาย พร้อมกล่าวเสียงนุ่มนวล “แน่นอนว่ามาทำอาหารค่ำให้เจ้าอย่างไรเล่า เจ้าเองก็จริง ๆ เลย กลับมาไม่บอกกันล่วงหน้า ข้าจะได้ทำของอร่อย ๆ ไว้ให้เจ้ากิน”

ซ่งชิงซียิ้ม “ภัตตาคารอวิ๋นหลายของท่านยุ่งเพียงนั้น จะมีเวลามาทำของอร่อยให้ข้าได้อย่างไรขอรับ”

ถึงแม้ร่างเขาจะอยู่ที่ราชการ แต่ก็มีหูตามากมาย รู้เรื่องในเมืองหลวงอย่างดี ดังนั้นเรื่องที่ช่วงนี้ภัตตาคารอวิ๋นหลายมีรายการอาหารใหม่ออกมาทุกวัน ย่อมไปถึงหูเขานานแล้ว

“กิจการของภัตตาคารอวิ๋นหลายจะสำคัญเท่ากับน้องชายของข้าได้อย่างไร ต่อให้ยุ่งวุ่นวายเพียงใด หากเจ้าอยากจะกิน ข้าย่อมทำของอร่อย ๆ ให้เจ้าได้อยู่แล้ว” กล่าวจบ นางดันเกี๊ยวต้มไปตรงหน้าของเขา “เจ้ารีบดื่มตอนยังร้อน ๆ เถิด อีกเดี๋ยวจะไม่อร่อย”

“ขอรับ” ซ่งชิงซียิ้มพลางพยักหน้า

เขาสูดดมกลิ่นหอม ทันใดนั้นก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมา ความเหนื่อยล้าในช่วงหลายวันที่ผ่านมาพลันหายไปในทันที

เขาใช้ช้อนตักเกี๊ยวน้ำชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งใส่ปาก ทันใดนั้นชูนิ้วโป้งให้ซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าพึงพอใจ “อืม! เกี๊ยวน้ำของท่านพี่อร่อยที่สุดขอรับ!”

หลายวันมานี้เขาอยู่แต่ในวังหลวง อาหารชาววังเหล่านี้ด้อยกว่าอาหารที่ท่านพี่ของเขาทำมากนัก

ซ่งชิงหลันทำท่าทางเหมือนกับมารดารักใคร่บุตรชาย กล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “หากอร่อยเจ้าก็กินให้มาก ถ้ายังไม่พอ พี่จะเข้าครัวไปทำให้เจ้าอีก”

“พอแล้ว! พอแล้วขอรับ เท่านี้ก็พอแล้ว…”

“ดูเจ้าสิ ไม่เจอกันตั้งหลายวัน เหตุใดเจ้าจึงผอมลงมากเพียงนี้ งานหลวงยุ่งเกินไปกระมัง เหนื่อยเกินไปแล้วใช่หรือไม่”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันอดไม่ได้ที่จะปวดใจขึ้นมา

“ใช่ขอรับ ช่วงนี้มีคดี การสืบสวนค่อนข้างยาก”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “คดีอันใดกัน ยังเป็นเรื่องของพ่ออิงหนิงหรือไม่”

ซ่งชิงซีวางช้อนในมือ กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องนั้นเป็นเพียงแค่เริ่มต้นขอรับ หากขุดไชเท้าให้ลึกแล้วเจอโคลน ก็เหมือนพวกเราจะค้นพบเรื่องที่ยิ่งดำมืดกว่านั้นอยู่เบื้องหลัง”

“ผู้ร้ายเบื้องหลังเรื่องของพ่ออิงหนิงก็คือมหาเสนาบดีหลิว อีกทั้งตอนนี้หลิวหรูเยว่ก็เป็นพระชายาลี่ มหาเสนาบดีและลี่อ๋องได้เป็นพรรคพวกกันแล้ว และกำลังปิดบังอันใดอยู่อย่างนั้นหรือ” ซ่งชิงหลันครุ่นคิด พลางวิเคราะห์อย่างใจเย็น

“ใช่ขอรับ” ซ่งชิงซีพยักหน้า “ช่วงนี้พวกข้าพบว่าขุนนางในราชสำนักเลือกสนับสนุนลี่อ๋องมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ครั้งนี้ที่อาณาจักรซีหลิงเคลื่อนไหว เหล่าขุนนางที่เลือกข้างความสงบมาตลอดกลับเรียกร้องให้มีสงครามเป็นครั้งแรก เรื่องนี้ฝ่าบาทเองก็ทรงคิดว่าแปลกประหลาดอย่างมาก จึงได้ให้พวกข้าลอบสืบสวน”

ซ่งชิงหลันอยากรู้ขึ้นมาในทันที “เช่นนั้นพวกเจ้าสืบพบอันใดหรือไม่”

“พวกข้าสืบพบว่า ปกติแล้วการพบกันของขุนนางเหล่านี้และลี่อ๋องนั้นไม่ใช่ความลับเลย แต่มีจุดหนึ่งที่แปลกมาก นั่นก็คือขุนนางเหล่านี้มีจุดร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง ก็คือพวกเขาล้วนชอบไปกินอาหารที่ภัตตาคารอี่หงขอรับ”

“ภัตตาคารอี่หงอย่างนั้นหรือ”

ซ่งชิงหลันหัวใจเต้น ‘ตึกตัก!’ ขึ้นมา สัมผัสที่หกของนางไม่ผิดพลาดจริง ๆ นางรู้สึกมาตลอดว่าภัตตาคารอี่หงนั้นมีอันใดแปลก ๆ

นางมองซ่งชิงซีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “พวกเจ้าเองก็คิดว่าภัตตาคารอี่หงมีอันใดแปลก ๆ ใช่หรือไม่”