ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 517 ข้าเดาไม่ผิด

บทที่ 517 ข้าเดาไม่ผิด

“ใช่ขอรับ” ซ่งชิงซีพยักหน้าและกล่าวต่อ “ก่อนหน้านี้พวกข้าสืบหาที่มาที่ไปของแม่นางหงผู้นั้น แต่กลับไม่พบอันใดเลย อีกทั้งยังส่งคนไปจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของภัตตาคารอี่หงมาโดยตลอด สองวันมานี้พวกเขาปิดร้านหยุดกิจการ ข้าจึงได้มีเวลากลับมาพักผ่อนสักหน่อย”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “พวกเขาลึกลับเพียงนั้นเชียวหรือ ความจริง ข้าก็สงสัยมาตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกเขานั้นพุ่งเป้ามาที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย ในตอนนั้นข้าจึงได้เข้าไปสืบพร้อมกับอู่เชียนเชียน และรู้มาว่าห้องส่วนตัวที่ชั้นสองน่าจะมีอันใด แต่ก็ยังไม่รู้แน่ชัด”

กล่าวจบ ดวงตานางก็เป็นประกาย รีบเอ่ยถาม “อ้อ จริงสิ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเหล่าขุนนางที่สนับสนุนลี่อ๋องนั้นล้วนไปที่ภัตตาคารอี่หง เช่นนั้นก็แสดงว่าภัตตาคารอี่หงและลี่อ๋องมีบางอย่างเกี่ยวข้องกันใช่หรือไม่”

แววตาของซ่งชิงซีเป็นประกายทันใด มองซ่งชิงหลันอย่างชื่นชม “ท่านพี่ หากท่านไม่ไปเป็นผู้ตรวจราชการ ความสามารถก็จะเสียเปล่าเกินไปนะขอรับ ท่านเดาไม่ผิดเลย หลังจากพวกข้าสืบสวนดูแล้วจึงพบว่าเดิมทีคนที่ซื้อที่ของภัตตาคารอี่หงนั้นเป็นคนอื่น ท่านคิดว่าเป็นผู้ใดเล่า”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วครุ่นคิด นึกได้ว่านายท่านเฉียนเคยบอกนาง ว่าข่าวที่เขาได้รับมาก็คือเจ้าของร้านนั้นไม่ใช่แม่นางหงที่มาซื้อเอง แต่เป็นหญิงลึกลับชั้นสูงคนหนึ่ง

ดวงตาของนางฉายแววประกายออกมา ทันใดนั้นจึงเข้าใจบางอย่าง นางมองซ่งชิงซีแล้วกล่าวตอบ “เป็นหลิวหรูเยว่”

ซ่งชิงซียิ้มพลางพยักหน้า “ถูกต้องขอรับ”

เขารู้อยู่แล้ว ว่าท่านพี่ของเขาจะต้องเดาออกเป็นแน่

“เช่นนั้นก็สมเหตุสมผล…” ซ่งชิงหลันพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “หากคนที่อยู่เบื้องหลังของภัตตาคารอี่หงคือหลิวหรูเยว่จริง ๆ เช่นนั้นก็พอเข้าใจได้ว่าเหตุใดภัตตาคารอี่หงจึงจ้องจะโจมตีภัตตาคารอวิ๋นหลายของเรามาโดยตลอด”

หลิวหรูเยว่คิดจะโจมตีนาง ความหึงหวงโกรธแค้นของสตรีนี่ช่างน่ากลัวเสียจริง

“ความจริง พวกข้ายังสืบพบเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับพวกแม่นางหงเหล่านั้น…” ซ่งชิงซีขมวดคิ้ว “ข้าคิดว่าพวกเขาอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับซีหลิง”

“เจ้าสงสัยว่าพวกเขาเป็นสายลับที่ซีหลิงส่งมาหรือ”

“ขอรับ” ซ่งชิงซีพยักหน้า “แต่ตอนนี้เป็นเพียงความสงสัยของข้า ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด จึงยังไม่ได้ทูลฝ่าบาท”

สีหน้าของซ่งชิงหลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “หากนี่เป็นเรื่องจริง เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ซับซ้อนยิ่งนัก…”

ไม่เพียงแต่ซับซ้อน แต่ยังร้ายแรงมากด้วย

ถ้าหากแม่นางหงเป็นสายลับจากซีหลิง พวกลี่อ๋องก็มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนาง ไม่แน่ว่านี่อาจจะกลายเป็นการร่วมมือบางอย่าง เช่นนั้นเบื้องหลังของเรื่องนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะนำไปสู่การชิงบัลลังก์ ถึงขนาดเป็นการต่อสู้ของสองอาณาจักร

ซ่งชิงซีเองย่อมสัมผัสได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

เขาขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด “เรื่องนี้นั้น ข้าจะต้องสืบจนความจริงเปิดเผยให้ได้ แต่ว่า…”

ขณะกล่าว เขามองซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ท่านพี่ พระชายาลี่ผู้นั้นเกลียดชังท่านมาโดยตลอด ข้ากลัวว่านางจะมุ่งร้ายกับท่าน ท่านจะต้องระวังหน่อยนะขอรับ ทางที่ดีกิจการของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็อย่าได้ทำให้มันโดดเด่นนัก”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วโบกมือ “เจ้าวางใจเถิด ไม่ต้องเป็นห่วง ข้ามีพี่เขยของเจ้าอยู่ ไม่เป็นอันใดหรอก”

“ท่านพี่เขยหรือ” ซ่งชิงซีหรี่ตา มุมปากเผยรอยยิ้มที่คลุมเครือ “ท่านพี่ ตอนนี้ท่านยอมรับอย่างเปิดเผยเสียแล้ว ท่านตัดสินใจว่าจะอยู่กับท่านอ๋องจริง ๆ ใช่หรือไม่ขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างสบาย ๆ “ใช่น่ะสิ พวกข้ามีลูกกันแล้วนะ…”

ขณะพูด อยู่ ๆ นางก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ นางจ้องซ่งชิงซี เขม็ง “ไม่ใช่สิ ชิงซี เมื่อก่อนเจ้าก็ไม่เคยต่อต้านการที่ข้าอยู่กับไป๋เย่หานนี่ ตอนนี้เจ้าเป็นกังวลสิ่งใดอยู่ใช่หรือไม่”

ซ่งชิงซีเผยสีหน้าที่หดหู่ พร้อมกล่าวพึมพำ “ข้าเพียงแต่คิดว่า ด้วยฐานะเช่นท่านอ๋องนั้น เรื่องการแต่งงานล้วนไม่ได้ทำตามใจตนเอง ข้าเพียงเป็นกังวลว่าถึงตอนนั้นท่านจะเป็นฝ่ายเสียหาย และเป็นทุกข์…”

“ชิงซี เจ้าบอกข้ามาตามความจริง เจ้ารู้เรื่องอันใดมาใช่หรือไม่”

ภายใต้สายตาอันเฉียบคมของซ่งชิงหลัน ซ่งชิงซีเองก็ไม่อาจจะปิดบังเอาไว้ได้

เขากล่าวอย่างแผ่วเบา “พระราชพิธีหมื่นพรรษาของฝ่าบาทใกล้จะมาถึง ช่วงนี้ในวังหลวงมีข่าวลือบอกว่าผิงหยาง บุตรสาวคนเดียวของหนานหยางอ๋องเองก็จะมาที่เมืองหลวงเพื่อถวายความยินดีต่อฝ่าบาทด้วย”

“อ้อ เจ้าหมายถึงหนานหยางอ๋องผู้เป็นม้าศึกผู้กล้าน่ะหรือ ไป๋เย่หานเพิ่งจะเล่าให้ข้าฟัง บอกว่าหนานหยางอ๋องและฝ่าบาทนั้นเป็นเหมือนพี่น้องแท้ ๆ บุตรสาวของเขามาเพื่อถวายความยินดี มีสิ่งใดแปลกเล่า”

ไอ้หยา ท่านพี่คนโง่ของข้า…

ซ่งชิงซีใช้สายตามีเลศนัยมองซ่งชิงหลัน “ได้ยินว่าคุณหนูผิงหยางถึงวัยออกเรือน ที่นางมาเมืองหลวงครั้งนี้ นอกจากจะถวายความยินดีกับฝ่าบาทแล้ว ได้ยินว่าฝ่าบาทยังจะทรงเลือกสามีให้นางอีกด้วย”

ซ่งชิงหลันกะพริบตาปริบ ไม่เข้าใจว่าสิ่งใด “แล้วอย่างไรเล่า”

“ก็…” ซ่งชิงซีถอนหายใจอย่างหนัก “หนานหยางอ๋องผู้นี้มีกองทัพในมือ ทั้งยังมีบุตรสาวเพียงคนเดียวก็คือคุณหนูผิงหยาง เช่นนั้นต่อไปอำนาจย่อมตกอยู่ในมือของคุณหนูผิงหยาง ตอนนี้เหล่าขุนนางในราชสำนักล้วนดูออกว่าฝ่าบาทนั้นมีพระทัยหวังให้หานอ๋องเป็นผู้สืบทอด จึงต้องหาพระชายาดี ๆ ให้เขาสักคนเพื่อเพิ่มเบี้ยให้เขา ส่วนคุณหนูผิงหยางผู้นี้ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด”

กล่าวจบ เขามองซ่งชิงหลันอย่างลึกซึ้ง

พูดมาถึงตรงนี้แล้ว นางจะไม่เข้าใจก็คงไม่ได้แล้วกระมัง

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “ดังนั้น… เจ้าจึงหมายความว่าฝ่าบาทจะทรงให้ไป๋เย่หานแต่งงานกับคุณหนูผิงหยางผู้นั้นหรือ”

ซ่งชิงซีกัดฟัน เขากลัวว่านางจะเสียใจแต่เจ็บสั้นก็ยังดีกว่าเจ็บนาน

เขาพยักหน้า “ถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นเพียงข่าวลือ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีมูล ท่านพี่ ท่านและท่านอ๋อง…”

“เรื่องของพวกข้า เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจัดการเองได้” ไม่รอให้ซ่งชิงซีพูดจบ ซ่งชิงหลันกลับเอ่ยปากขัดจังหวะเขา

จากนั้นนางก็เปลี่ยนประเด็น “กลับมาที่เรื่องภัตตาคารอี่หง ถ้าหากภัตตาคารอี่หงเริ่มเปิดกิจการตามปกติอีกครั้ง พวกเจ้าจะสืบสวนเรื่องนี้ได้ดีขึ้นใช่หรือไม่”

“ทางทฤษฎีก็เป็นเช่นนั้นขอรับ” ซ่งชิงซีพยักหน้า จากนั้นมองซ่งชิงหลันอย่างสงสัย “ท่านพี่ ท่านมีวิธีทำให้พวกเขาเปิดกิจการหรือ”

ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างลึกลับ ตบอกแล้วกล่าว “เรื่องนี้ข้าจัดการเอง เจ้าวางใจเถิด นี่ก็ดึกแล้ว เจ้าอย่าทำงานจนดึกเกินไปเล่า ข้าเองก็จะกลับห้องไปพักก่อน”

กล่าวจบ นางก็เดินไปที่ประตู

“ท่านพี่” อยู่ ๆ ซ่งชิงซีก็เรียกนางเอาไว้อีก

ซ่งชิงหลันหันหน้ามา “เหตุใดหรือ ยังมีเรื่องอันใดอีก”

“เรื่องที่ข้าเพิ่งพูดกับท่านไป ท่านต้องเก็บไปคิดนะขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “เข้าใจแล้ว ราตรีสวัสดิ์”

นางรู้ดีว่าซ่งชิงซีนั้นเป็นห่วงนาง ความรู้สึกที่มีครอบครัวคอยห่วงใยนี้ช่างดีมากเหลือเกิน