ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 526 อวสาน
บทที่ 526 อวสาน
ไป๋เย่หานจากไปได้สามเดือน เมืองหลวงตกอยู่ในสภาพอดอยากปากแห้ง
เนื่องจากขนเสบียงเข้ามาไม่ได้ เสบียงที่เหล่าประชาชนกักตุนไว้ก็ใกล้จะหมด ตามท้องถนนล้วนอยู่ในสถานการณ์ที่ตื่นตระหนก
จิ่งกวงเยี่ยเองก็อยากจะปลอบโยนจิตใจของประชาชน แต่เสบียงในราชสำนักก็ไม่เพียงพอที่จะสนับสนุน สงครามทางด้านเมืองหนานหยางและอาณาจักรซีหลิงยังคงติดขัด ตอนนี้เป็นทั้งปัญหาภายในและภายนอก
ในตอนที่จิ่งกวงเยี่ยกำลังสิ้นหวังไร้แผนการนั้นเอง การเคลื่อนไหวของซ่งชิงหลันกลับแก้ไขเรื่องฉุกเฉินทั่วทั้งเมืองหลวงได้
ในวันนี้ ประตูใหญ่ของภัตตาคารอวิ๋นหลายเปิดออก แต่พวกเขาไม่ได้ขายสุราอาหาร ทว่ากลับแจกจ่ายเสบียงให้ทุกคน
ยามที่หลิวกุ้ยเสียรู้เรื่องความคิดของซ่งชิงหลัน นางก็เป็นกังวลในทันที “หลันหลัน เสบียงนี้ไม่รู้ว่าจะขนเข้ามาได้เมื่อใด ถึงแม้คลังเสบียงของพวกเราจะมีมากพอ แต่ก็จะเป็นการกินของเก่าไปเปล่า ๆ นะ เจ้าแจกจ่ายเสบียงออกไปเช่นนี้ ถึงตอนนั้นพวกเราไม่มีข้าวกินจะทำอย่างไร”
“ตอนนี้พวกเราก็มีข้าวให้กินมากมายไม่ใช่หรือเจ้าคะ” ซ่งชิงหลันปลอบโยนนาง “แต่คนเหล่านี้กลับไม่มีข้าวกินแล้ว วันนี้ตอนข้าอยู่บนท้องถนน เห็นขอทานมากมาย หลายคนล้วนเป็นเด็กห้าหกขวบ ดูแล้วปวดใจอย่างมาก ในเมื่อพวกเรามีเสบียงอยู่ เช่นนั้นก็กินด้วยกันเถิด ค่อย ๆ ดูไปทีละก้าว เรื่องภายภาคหน้าไว้ค่อยคุยกันเมื่อถึงภาคหน้าเถิด”
“ข้าเองก็เห็นด้วยกับวิธีของหลันหลัน” แม่เฒ่าซ่งเอ่ยปาก “ตอนนี้แผ่นดินกำลังลำบาก พวกเราคนกันเองย่อมต้องช่วยกัน ไม่อย่างนั้น ถึงตอนที่ท่านอ๋องและชิงหนานชนะสงครามกลับมา แผ่นดินของเราคงไม่ใช่แผ่นดินแล้ว จะไม่เสียแรงของพวกเขาไปเปล่า ๆ หรือ อย่างไรข้าก็แก่แล้ว กินไม่มาก นำเสบียงของเราไปให้คนที่ต้องการจะดีกว่า”
“ใช่ ท่านแม่พูดถูก!”
“ท่านย่าพูดถูก!”
ทุกคนต่างเห็นด้วย ซ่งชิงตงจึงรีบให้คนเปิดคลังเสบียงทันที และขนข้าวมาที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย
ในตอนที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายเปิดร้านแจกข้าว คนตระกูลซ่งล้วนออกแรงมาช่วยเหลือ
จากนั้น ข่าวที่ว่าซ่งชิงหลันแจกข้าวก็ถูกบอกต่อกันไปจากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง ทุกคนล้วนแห่กันมาที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายและต่อแถวยาวเหยียด ภาพอันงดงามนี้ช่างไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ซ่งชิงหลันมองคนมากมาย ทั้งเด็กและคนแก่ อดไม่ได้ที่จะเจ็บปวดและเศร้าใจ
ด้านหลิวกุ้ยเสียคอยจัดลำดับอยู่ข้าง ๆ “ทุกคนไม่ต้องรีบร้อน เข้าแถวให้ดี มาทีละคน ได้กันหมดทุกคน ไม่ต้องใจร้อนนะ”
ยายแก่คนหนึ่งนำถุงผ้ามารับข้าวที่ซ่งชิงหลันตักให้ด้วยตนเอง แต่จู่ ๆ นางก็จับมือซ่งชิงหลันเอาไว้ ตาของหญิงชราแดงก่ำ กล่าวด้วยสีหน้าตื้นตัน “แม่นางซ่ง ท่านช่างเป็นพระโพธิสัตว์กลับชาติมาเกิดจริง ๆ หากไม่มีเสบียงเหล่านี้ของท่าน ยายแก่อย่างข้าและหลานตัวน้อยก็คงต้องหิวตายเสียแล้ว”
“ใช่แล้ว ๆ”
ทุกคนซาบซึ้งอย่างมาก “วันคืนที่อดอยากนี้ พวกขุนนางที่มีข้าวกินล้วนเอาแต่เก็บซ่อนเอาไว้ แต่ท่านกลับแจกจ่ายข้าวให้เราโดยไม่คิดเงิน บุญคุณนี้ พวกเราจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต”
“ถูกต้อง รอให้วันคืนอันทุกข์ยากของพวกเราผ่านไป ต่อไปข้าจะต้องมากินข้าวที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายทุกวันเป็นแน่”
“ข้าด้วย… ข้าด้วย…”
……
ไม่ไกลนัก ในรถม้าหรูหราที่ไม่โดดเด่นคันหนึ่ง จิ่งกวงเยี่ยวางผ้าม่านลงเบา ๆ เขามองภาพทุกอย่างและจดจำไว้ในใจ เอ่ยปากสั่งคนที่ควบม้าอยู่ด้านหน้า “กลับวังเถิด”
พระสนมเฉินเองก็อยู่ในรถม้า นางมองความคิดของจิ่งกวงเยี่ยออก อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ “คิดไม่ถึง ว่าซ่งชิงหลันผู้นี้จะเก่งกาจนัก”
“ถูกต้อง” จิ่งกวงเยี่ยพยักหน้า “นางไม่เพียงแต่มอบเสบียงให้กองกำลังทหาร แต่กลับแจกจ่ายเสบียงเพื่อช่วยเหลือประชาชน การช่วยเหลือบ้านเมืองและประชาชนเช่นนี้ แม้แต่ข้ายังต้องละอาย ยอดหญิงเช่นนี้นั้น กลับเป็นโอรสของพวกเราที่ไม่คู่ควร”
ในใจพระสนมเฉินก็ไม่พอใจนัก แต่ทำได้เพียงมุ่ยปาก ไม่กล่าวอันใด
และแล้วก็เป็นเช่นนี้ จนผ่านไปอีกสามเดือน
จนกระทั่ง แนวหน้าส่งข่าวดีที่ได้รับชัยชนะ และถอนรากถอนโคนอาณาจักรซีหลิงมาให้
อู่เชียนเชียนมองซ่งชิงหลันอย่างยินดี “ดีเหลือเกิน พี่ชิงหลัน ท่านอ๋องของท่านจะได้กลับมาแล้ว!”
ซ่งชิงหลันเองก็ตื่นเต้นมาก แต่ยังคงพยายามแสดงออกอย่างนิ่งสงบ
นางยิ้ม “คงไม่ได้เร็วเพียงนั้นหรอก อย่างไรยังมีหลายอย่างที่ต้องทำ”
ในตอนนั้นเอง กู่เยียนหรานและซ่งชิงเป่ยกลับวิ่งเข้ามาในภัตตาคารอวิ๋นหลายอย่างมีความสุข “กลับมาแล้ว! กลับมาแล้ว…”
อู่เชียนเชียนเอ่ยถามอย่างสงสัย “พวกเจ้าสองคน พูดจาไร้เหตุผลอันใดกันอยู่”
หากแต่กู่เยียนหรานมองซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ท่านพี่ พวกท่านอ๋องกลับมาแล้ว กองทัพเข้าเมืองมาแล้วเจ้าค่ะ”
เคร้ง!
จานใบเล็กในมือของซ่งชิงหลันหล่นลงกระทบพื้น นางยิ้มอย่างมีความสุข วิ่งออกไปอย่างอดรนทนไม่ไหว
ไป๋เย่หานสวมใส่ชุดเกราะสีเงินทั้งตัว ขี่ม้าตัวสูง เดินอยู่บนถนนหย่งอันอย่างน่าเกรงขาม โดยมีประชาชนในเมืองหลวงล้วนต้อนรับอย่างล้นหลาม
ชายหนุ่มมองเห็นร่างในชุดสีเขียวที่รีบรุดมาหาตนได้ในทันใด
เขารีบลงจากรถม้า รับนางมากอดเอาไว้ในอ้อมอก “ข้ากลับมาแล้ว”
ซ่งชิงหลันเงยหน้าขึ้นแล้วถลึงตามองเขา “หากท่านยังไม่กลับมาอีก ลูกคงจะคลอดออกมาเสียก่อน”
ไป๋เย่หานตะลึงงัน ก้มลงมอง จึงได้พบว่าท้องของซ่งชิงหลันนั้นโตขึ้นมาก
เขากล่าวอย่างตื่นตกใจ “เจ้า… นี่… นี่คือ…”
ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างเขินอาย “คนโง่ ท่านจะได้เป็นพ่ออีกครั้งแล้ว”
……
กองกำลังที่ถอนทัพกลับสู่ราชสำนักค่อย ๆ จากไป ซ่งชิงซีมองปลายแถว ในใจรู้สึกผิดหวังอย่างไม่อาจพรรณนาได้
เขาโค้งยกยิ้มมุมปากบาง ๆ ราวกับรู้สึกขบขันกับตนเอง
กำลังรออันใดอยู่กัน ไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่านางไม่มีทางปรากฏตัว
ทว่ายามที่กำลังจะหมุนตัวจากไป เสียงใสราวระฆังเงินเรียกเขาเอาไว้ “ซ่งชิงซี เจ้ารอข้าอยู่หรือ”
ซ่งชิงซีหันหน้าไปมอง เห็นซูอินในชุดสีแดงกำลังลากม้าตัวหนึ่งเดินมาหาตน
ซ่งชิงซีสีหน้าไม่อยากเชื่อ ทั้งตกใจและดีใจ แต่ยังพยายามควบคุมความตื่นเต้นในใจเอาไว้ พร้อมกล่าวเบา ๆ “เจ้ากลับมาได้อย่างไร”
ซูอินกลอกตา “ข้าเองก็เป็นวีรสตรีที่กำจัดอาณาจักรซีหลิงนะ ย่อมมารอรับรางวัลจากองค์จักรพรรดิอยู่แล้ว”
“อ้อ” ซ่งชิงซีพยักหน้า ยกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้
ซูอินเองก็ยิ้มบาง ๆ จากนั้นทั้งสองคนก็ค่อย ๆ เดินเข้าหากัน
การกำจัดอาณาจักรซีหลิงเพื่อให้ไม่มีหายนะเกิดขึ้นภายหลังในครั้งนี้ ไป๋เย่หานได้รับความดีความชอบมากที่สุด จิ่งกวงเยี่ยย่อมต้องให้รางวัลพวกเขา
ซึ่งไป๋เย่หานเอ่ยปากขอพระราชทานงานแต่งกับซ่งชิงหลันให้มาเป็นพระชายาอีกครั้ง และในครั้งนี้ จิ่งกวงเยี่ยและพระสนมเฉินล้วนไม่ได้คัดค้านอันใดอีก
อีกอย่าง ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็มีพระราชบัญชา แต่งตั้งไป๋เย่หานเป็นรัชทายาท
วันที่ไป๋เย่หานและซ่งชิงหลันแต่งงานกัน ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนเฉลิมฉลองอย่างปีติยินดี ประชาขนในเมืองหลวงพากันมาแสดงความยินดีโดยไม่ได้นัดหมาย เพราะทุกคนล้วนชื่นชอบพระชายาขององค์รัชทายาท ว่าที่มารดาของแผ่นดินผู้นี้
……
สิบปีต่อมา
ไป๋เย่หานสืบทอดบัลลังก์มาหนึ่งปี หลังจากพัฒนาความสามารถในการขยายอำนาจของบุตรชายคนโตแล้ว เขาก็ส่งมอบตำแหน่งองค์จักรพรรดิให้ซ่งซิงเฉิน ส่วนตนพาซ่งชิงหลันออกเที่ยวไปท่องยุทธภพ
อีกทั้งสิ่งที่พวกเขามอบให้ซ่งซิงเฉินไม่ได้มีเพียงบัลลังก์ แต่ยังมีบุตรชายฝาแฝดของพวกเขาด้วย
ในวันนี้ เสี่ยวหลี่จื่อที่ในที่สุดก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าขันทีนำนกพิราบขาวเข้ามาในพระที่นั่งหย่างซิน พร้อมทั้งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฝ่าบาท มีจดหมายมาอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งซิงเฉินรีบวางสาสน์ในมือ เปิดดูจดหมาย
ซ่งซิงเฉินในตอนนี้รูปหล่อเอาการ ทั้งยังรูปงามเสียยิ่งกว่าไป๋เย่หานด้วยซ้ำ
ทุกวันที่สิบห้าของเดือน ซ่งชิงหลันจะส่งจดหมายมาหาเขา
“เสด็จพี่ ๆ ท่านทรงได้รับจดหมายจากเสด็จแม่กับเสด็จพ่อแล้วหรือ!”
ซ่งซิงเฉินหันหน้าไป เห็นเด็กผู้ชายหล่อเหลาที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการ ก็พยักหน้า
“เสด็จแม่ว่าอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งซิงเฉินกล่าวตอบ “ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ภูเขาไท่เฟิง สบายดี พวกเราไม่ต้องเป็นห่วง”
เด็กทั้งสองคนมุ่ยปาก “เสด็จพ่อเสด็จแม่ไม่พาพวกเราไปเที่ยวด้วยเลย”
ในตอนนั้นเอง เสียงหวานก็ดังขึ้น “หากพวกเจ้าสองคนไม่เชื่อฟัง ถึงตอนนั้นเสด็จพี่ของพวกเจ้าก็จะทรงมอบบัลลังก์ให้พวกเจ้า แล้วไปเที่ยวกับเสด็จพ่อเสด็จแม่เป็นแน่”
กล่าวจบ หญิงสาวรูปงามในชุดสีฟ้าก็เดินเข้ามา
เด็กทั้งสองคนเมื่อเห็นซ่งซิงเยว่ก็อดหวาดกลัวขึ้นมาเสียไม่ได้ “พี่หญิง ท่านอย่าทำให้พวกข้าตกใจสิขอรับ”
“แล้วเหตุใดพวกเจ้ายังไม่รีบไปอ่านหนังสืออีกเล่า”
เด็กทั้งสองคนรีบวิ่งออกไป
นับแต่นั้นมา เมืองหลวงภายใต้การปกครองของซ่งซิงเฉินก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ…
(จบบริบูรณ์)
YOU MAY ALSO LIKE
na
รีบเหมือนตัดจบเลย