ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 6 น้องชายขายตัวเองออกไป (รีไรท์)

บทที่ 6 น้องชายขายตัวเองออกไป (รีไรท์)

โชคดีที่ซ่งชิงหลันในชีวิตก่อนเคยเรียนแพทย์แผนจีนมา นางจึงรู้ว่าน้ำนมจะมาหลังคลอดราวสองวัน ในตอนนี้เลยใช้ช้อนป้อนน้ำให้เด็กน้อยทั้งสองแทน

ซ่งชิงหนานช่วยพยุงท่านย่าซ่งซึ่งเดินมาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา

“หลานเอ๋ย ย่าได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ หลานไม่มีน้ำนมให้ลูกหรือ?”

“เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้าตอบ “ท่านย่า อย่าได้กังวลไปเลยนะเจ้าคะ วันพรุ่งข้าก็คงมีแล้ว”

ท่านย่าซ่งเองก็เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน จึงรู้ว่าเป็นเรื่องปกติที่สตรีบางคนจะมีน้ำนมช้า

“หลานต้องกินมากขึ้นสักหน่อย แล้วก็ดื่มน้ำแกงให้มากด้วย”

“ได้เจ้าค่ะ ท่านย่านั่งลงเถิด ประเดี๋ยวพวกเราเริ่มกินอาหารเลยดีกว่า”

เนื่องจากในบ้านไม่มีห้องโถง พวกเขาจึงนั่งทานข้าวในห้องครัวแทน

หลังจากซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ได้ดื่มน้ำก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง ซ่งชิงหลันจึงใช้โอกาสนี้กดนิ้วมือลงไปยังข้อมือของท่านย่าซ่งเพื่อจับชีพจร

นางพบว่าจริง ๆ แล้วท่านย่าไม่ได้ป่วยหนักอะไร เพียงแค่เหนื่อยล้าสะสมมาเป็นเวลานานเท่านั้น

หากพักผ่อนให้เพียงพอ ทานยาเพื่อบำรุงร่างกาย พร้อมกับทานอาหารเสริมบ้าง ไม่เกินหกเดือนร่างกายนี้ก็จะหายกลับมาเป็นปกติ

ท่านย่าของนางอายุเพียงห้าสิบปีเศษเท่านั้น อายุนี้ยังไม่นับว่าแก่ ดังนั้นนางจะต้องรักษาท่านย่าให้หายให้จงได้!

ทว่าใครจะคาดคิดกัน เข้าวันที่สองแล้วแต่ซ่งชิงหลันกลับยังไม่มีน้ำนม!

เด็กน้อยทั้งสองร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง

ท่านย่าซ่งพลันกระวนกระวายและตื่นตระหนก ก่อนจะนำเงินในบ้านซึ่งเหลือเพียงสิบเหรียญมอบให้ซ่งชิงหนาน

“ชิงหนาน ไปตลาดแล้วซื้อปลาไนมาสองตัว”

ปลาไนนั้นช่วยกระตุ้นน้ำนมมากที่สุด แต่กลับไม่น่าเชื่อว่าแม้ซ่งชิงหลันจะดื่มน้ำแกงไปจนหมดหม้อ ทว่านางยังคงไม่มีน้ำนมออกมาอยู่ดี

หญิงสาวไม่มีทางเลือกอื่น จึงเอ่ยกับท่านย่าซ่งว่า “ท่านย่า มีญาติหรือเพื่อนบ้านคนใดมีแพะตัวเมียที่บ้านหรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากจะขอนมแพะสักสองชามมาให้เฉินเฉินและเยว่เยว่ดื่มเสียหน่อย”

ก่อนที่ท่านย่าซ่งจะได้เอ่ยอะไร ซ่งชิงหนานก็เอ่ยขึ้นมาทันที “มีขอรับ มี! บ้านท่านย่าหวังหลังข้าง ๆ เมื่อวานซืนมีแม่แพะเพิ่งคลอดลูก ประเดี๋ยวข้าจะไปขอนมแพะมาให้”

แต่ซ่งชิงหนานไปครั้งนี้นานกว่าสองชั่วยาม กระทั่งถึงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะตก เขาจึงกลับมาด้วยความกระตือรือร้น

มิหนำซ้ำยังมาพร้อมกับแม่แพะด้วย!

“ท่านพี่ขอรับ ข้าซื้อแม่แพะตัวนี้กลับมาแล้ว หลาน ๆ จะได้ไม่ต้องหิวอีก”

ซ่งชิงหลันตกตะลึงในทันที “ชิงหนาน เจ้าเอาเงินที่ใดไปซื้อแพะมา?”

ซ่งชิงหนานพลันเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก “ข้า…ข้าไปเจอครอบครัวที่ร่ำรวยครอบครัวหนึ่งมา จึงขอไปเป็นคนรับใช้ในบ้านของพวกเขา นายท่านเจ้าของบ้านมองข้าด้วยความสงสารจึงให้เงินข้าล่วงหน้ามาสิบตำลึง ซื้อแพะไปสองตำลึง ยังมีเหลืออีกแปดตำลึง ทั้งหมดที่เหลือนี้ยกให้ท่านพี่ทั้งหมด เอาไปซื้อยาให้ท่านย่าด้วยนะขอรับ”

อารมณ์ของซ่งชิงหลันที่อดกลั้นไว้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในตอนนี้ ดวงหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตา

“ชิงหนาน ฮึก…ฮือ… ชิงหนาน…”

เจ้าเด็กโง่ของพี่!

หากเป็นนายท่านที่ดีย่อมไม่จ่ายเงินล่วงหน้าให้เขาสิบตำลึงเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังขายตัวเองออกไป

ทั้งยังไปพบกับคนซื้อใจดำ

“ท่านพี่ อย่าร้องไห้ไปเลย”

ซ่งชิงหลันคิดถูก ซ่งชิงหนานขายตัวเองไปด้วยเงินสิบตำลึงนั้น พรุ่งนี้เขาต้องไปหานายท่านเพื่อทำงาน

ความคิดที่ต้องแยกจากครอบครัวทำให้นัยน์ตาของเขาพลันแดงก่ำ

แต่เขาไม่เสียใจ เงินสิบตำลึงนี้เพียงพอให้ครอบครัวของเขาใช้จ่ายราวสองหรือสามปี อีกทั้งเขาจะได้รับค่าตอบแทนในภายหลัง ดังนั้นเขาสามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้

ซ่งชิงหลันเกรงว่าท่านย่าจะมาเห็นจึงรีบเช็ดน้ำตา มือของนางลูบหัวซ่งชิงหนานแล้วเอ่ยคำ “เมื่อเจ้าไป ข้าจะไปส่งเจ้าเอง อดทนอีกสักสองสามวันเถิด ข้าจะไถ่ตัวเจ้ากลับมา!”

สำหรับราคาทาสหรือคนรับใช้ในตลาดที่นี่ ซ่งชิงหนานมีค่าอย่างน้อยห้าสิบตำลึง ทว่าคนที่ซื้อเขากลับให้เพียงสิบตำลึง นั่นแสดงให้เห็นว่าคน ๆ นั้นชั่วร้ายและโลภมากเป็นอย่างยิ่ง

หากนางเสนอราคาสองเท่าหรือสามเท่า คนขายย่อมปล่อยตัวเขามาเป็นแน่