ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 60 เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้าสนใจสตรีสักคน

บทที่ 60 เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้าสนใจสตรีสักคน

อู่ต้าก่านมองไปที่ซ่งชิงหนานแล้วเริ่มถามขึ้นว่า “เหตุใดเจ้าถึงอยากเรียนการต่อสู้เล่า”

ซ่งชิงหนานตอบได้โดยไม่เปลี่ยนแววตาของความมุ่งมั่น “เพื่อเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ ปกป้องบ้านเมืองขอรับ”

เด็กคนนี้ช่างดูมีความสุขุมต่างจากเด็กชายวัยไล่เลี่ยกัน

อู่ต้าก่านเอ่ยชื่นชมแล้วพยักหน้าให้ “ดีมาก เป็นความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่”

ระหว่างที่เอ่ยเช่นนั้นก็พลันเลิกคิ้วมองอู่ต้าหย่ง “ความจริงแล้วเขาดูคล้ายกับเจ้าไม่น้อย”

ศิษย์น้องก้มศีรษะลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ มองไปทางซ่งชิงหลันอีกสองสามครั้ง

อู่ต้าก่านยังมองสำรวจเด็กชายตรงหน้าต่อไป เขาจับไหล่ซ่งชิงหนานอย่างพิจารณา แล้วพูดขึ้นว่า “อืม… ผอมไปหน่อย”

ซ่งชิงหนานเกาท้ายทอยอย่างลำบากใจ จากนั้นก็พยักหน้าอีกครั้ง

ทันใดนั้นเองเสียงไพเราะก้องกังวานก็ดังขึ้นมา “ท่านพ่อ พี่ต้าหย่ง”

ซ่งชิงหลันหันไปทางต้นเสียง แล้วพบว่าเป็นอู่เชียนเชียนที่เพิ่งจะได้พบกันที่ด้านหน้าโรงฝึก

อู่เชียนเชียนเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีสันสดใส ราวกับสีสันท่ามกลางฤดูหนาว ขับให้นางมีเสน่ห์ขึ้นมาเป็นอย่างมาก คล้ายดอกไม้แรกแย้มที่กำลังผลิบาน

ทันทีที่อู่เชียนเชียนมาถึง มือเล็กของนางก็โอบรอบแขนของอู่ต้าหย่งตามด้วยการเอ่ยกับเขาอย่างงอนง้อ “พี่ต้าหย่ง เหตุใดท่านไม่กลับมาเสียนานเลยล่ะเจ้าคะ”

อู่ต้าก่านตีมือนางเบา ๆ แล้วขัดขึ้นว่า “ไม่สำคัญว่าเขาจะอายุเท่าไร แต่เจ้าก็สมควรเรียกเขาว่าท่านอาจารย์อา”

อู่เชียนเชียนเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยอย่างไม่เต็มใจขึ้นมา “ข้าไม่อยากเรียกเช่นนั้น ท่านอาจารย์อา พวกลูกศิษย์ก็พากันเรียกเช่นนั้นเยอะแยะไปหมด เรียกเช่นนี้ดีกว่าเสียอีก จริงหรือไม่เจ้าคะพี่ต้าหย่ง”

อู่ต้าหย่งยิ้มมุมปาก “เพียงแค่คำเรียก อย่าได้ใส่ใจเรื่องนั้นนักขอรับ”

เมื่ออู่เชียนเชียนได้ยินแบบนั้นนางก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข และหันมามองแขกทั้งสองเหมือนเพิ่งตระหนักได้ว่าที่นี่มีคนอื่นนอกจากพี่ต้าหย่งและท่านพ่ออยู่ด้วย

สาวน้อยกะพริบตา ชี้ไปทางซ่งชิงหลันแล้วกล่าวว่า “ท่านคือสตรีที่ท่านพี่ต้าหย่งพาขึ้นรถม้าข้าไปนี่”

หลังจากนั้นก็ชี้ไปทางซ่งชิงหนานบ้าง “แล้วเจ้า… ผู้ใดกันเนี่ย”

อู่ต้าก่านคว้าตัวลูกสาวเข้ามากระซิบ “เจ้าอย่าก้าวร้าวนัก นี่กำลังทำให้ศิษย์น้องของเจ้ากลัว”

อู่เชียนเชียนมีท่าทางตกใจ “ศิษย์น้องหรือ นี่ท่านพ่อรับศิษย์เพิ่มอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

ทันทีที่ซ่งชิงหนานได้ยินแบบนั้น ก็รู้ว่าอู่ต้าก่านตกลงรับตนเป็นศิษย์แล้ว จึงได้หันไปทักทายกับอู่เชียนเชียนด้วยความนอบน้อมว่า “คาราวะศิษย์พี่ขอรับ”

เจ้าสำนักเห็นว่าเด็กชายเข้าใจเรื่องราวได้เร็วก็ชื่นชมอยู่ในใจ แล้วหันไปบอกลูกสาวตนเอง “เจ้าเป็นศิษย์พี่ ก็รีบพาศิษย์น้องไปดูรอบ ๆ เพื่อความคุ้นเคยกับโรงฝึกของเราเสีย”

อู่เชียนเชียนพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ ไปกันเถิด”

“ท่านอาจารย์อู่ ถ้าอย่างนั้นข้าอยากจะตามไปดูด้วยได้หรือไม่” ซ่งชิงหลันรู้สึกว่าเจ้าสำนักและอู่ต้าหย่งน่าจะมีเรื่องต้องคุยกัน จึงได้ขอตัวออกมากับน้องชายด้วยเพื่อเยี่ยมชมโรงฝึกแห่งนี้

อู่เชียนเชียนเป็นเด็กสาวที่ไร้ซึ่งความขัดเขินและเต็มไปด้วยความใจกว้าง นางมองมาทางซ่งชิงหนานแล้วถามขึ้นว่า “เอาเถิด ศิษย์น้อง เจ้าชื่ออันใด”

“อย่างที่ศิษย์พี่ได้ยิน ข้าซ่งชิงหนาน ส่วนนี่ท่านพี่ของข้า ซ่งชิงหลัน”

อู่เชียนเชียนมองไปทางซ่งชิงหลัน แม้ว่านางจะสวมเพียงเสื้อผ้าเรียบง่าย หากแต่ไม่สามารถปิดบังความงามเอาไว้ได้ นางช่างมีใบหน้าที่งดงามมองแล้วต้องรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

เด็กสาวถอนหายใจออกมา “พี่ชิงหลัน ท่านเป็นคนสวยมาก”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบ “เจ้าก็สวยมากเช่นกัน”

อู่เชียนเชียนยิ้มกว้างอย่างมีความสุขทันที “แน่อยู่แล้ว”

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น จู่ ๆ มือเล็กของสาวน้อยก็คว้าข้อมือของซ่งชิงหลันดึงเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยอย่างสงสัย “จะว่าไปแล้ว พี่ชิงหลัน ท่านสนิทกับพี่ต้าหย่งหรือ”

“เอ๊ะ… นี่…” ซ่งชิงหลันไม่รู้จะตอบคำถามที่อยู่ ๆ ก็ถูกถามขึ้นมาอย่างไร “คือ… ข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก”

ความเป็นจริงแล้ว นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะนิยามความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับอู่ต้าหย่งได้อย่างไร

เขาคอยช่วยเหลือนางจากเรื่องร้าย ๆ เสมอ หากเรียกว่าสนิทกันจะได้หรือไม่

เสียงหัวเราะซุกซนของอู่เชียนเชียนดังขึ้นมา “พี่สาว ท่านรู้หรือไม่ว่าพี่ต้าหย่งชอบสตรีแบบใด”

ซ่งชิงหลันเริ่มจับทางได้ว่าเด็กสาวคนนี้กำลังหมายถึงเรื่องอะไร เมื่อสังเกตจากร่างกายที่เริ่มจะโตเป็นสาวของนาง

หญิงสาวเพียงยิ้มแล้วตอบไปว่า “เจ้าน่าจะต้องไปถามท่านพี่ต้าหย่งของเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง”

อู่เชียนเชียนหน้าขึ้นสีด้วยความเขินอาย “ข้าไม่กล้าถามเขา เอ่อ ไปเถิด ข้าจะพาไปดูรอบ ๆ โรงฝึกก่อน”

หลังจากทั้งสามเดินออกจากบริเวณสวนไปแล้ว อู่ต้าก่านและอู่ต้าหย่งก็ร่วมดื่มชากันอยู่ที่ศาลา

อู่ต้าก่านเริ่มเข้าประเด็นที่ตนเองสังเกตได้ขึ้นมาโดยพลัน “ศิษย์น้อง ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับแม่นางซ่งผู้นั้นเป็นอย่างไรกันแน่ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้าสนใจหญิงสักคน”

อู่ต้าหย่งขยับตัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยตอบออกไปเพียงว่า “นางคือสหายของข้าขอรับ”

อู่ต้าก่านยิ้มล้อ “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว หากแต่กลับปฏิเสธมันไป เกิดเหตุใดขึ้นอย่างนั้นหรือ หรือว่าเจ้าชอบดูแลประตูเมืองเอาเสียมาก”

เจ้าหน้าที่หนุ่มชะงักไป เพราะไม่คาดคิดว่าศิษย์พี่ใหญ่จะรู้เรื่องนี้ด้วย

เขารีบเอ่ยตอบโดยยังคงสีหน้าเดิมเอาไว้ “องค์จักรพรรดิยังทรงประทับอยู่บนบัลลังก์ เจ้าหน้าที่ดูแลประตูเมืองก็เท่ากับดูแลบ้านเมืองเช่นกันขอรับ”

“เอาเถิด เมื่อใดที่เจ้าไม่อยากเฝ้าประตูเมืองนั่นแล้ว ก็เพียงกลับมาที่นี่ อย่างไรเสียเจ้าก็ถูกเลือกให้เป็นผู้สืบทอดของโรงฝึกเรามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

อู่ต้าหย่งรีบโบกมืออย่างรวดเร็ว “ไม่หรอกขอรับ ข้าคิดว่าเช่นนี้มันก็ดีอยู่แล้ว”

ในความเป็นจริง อู่ต้าหย่งกังวลเพียงว่าจะไม่ได้เจอซ่งชิงหลันอีก หากเขาย้ายจากตำแหน่งหัวหน้าเจ้าหน้าที่ดูแลประตูเมือง

ยิ่งไปกว่านั้นเพื่อเป็นการตอบแทนความเมตตาที่ตระกูลอู่มีต่อตน เขาไม่กล้าที่จะรับสืบทอดโรงฝึกจากตระกูลนี้ได้

อู่ต้าก่านราวกับไปนั่งอยู่ในใจของศิษย์น้อง เขามองทุกอย่างออกอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยติดตลก “ศิษย์น้อง เจ้าชอบแม่นางซ่งเข้าแล้วใช่หรือไม่”

“แค่ก ๆ”

อู่ต้าหย่งถึงขั้นเผลอสำลักน้ำชาเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เขามองไปทางอู่ต้าก่านอย่างกระวนกระวาย แล้วรีบตอบเสียงต่ำ “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านอย่าพูดไปเรื่อยเช่นนี้สิขอรับ”

หากแต่คนอายุมากกว่ากลับยิ้มอย่างมีเลศนัย “เจ้าหนู ไม่ต้องปิดบังไปหรอก ข้าเห็นเจ้ามาตั้งแต่เด็กจนโต อ้าปากก็เห็นถึงลิ้นไก่แล้ว คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ ขนาดว่าเจ้าตด ข้าก็ยังตอบได้ว่าเจ้าตดท่าใด”

อู่ต้าหย่งจ้องเขา “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านช่วยเปรียบเทียบให้ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วหรือขอรับ”

“เจ้ามักจะไม่ชอบเอาเรื่องของคนอื่นมากวนใจ…”

“แต่วันนี้กลับมาช่วยครอบครัวนี้ต่อหน้าข้า ทั้งยังช่วยพูดให้ข้ารับซ่งชิงหนานเป็นศิษย์ ข้าเห็นนะว่าเจ้าสนใจพี่สาวของเขา อย่างไรเสีย อายุอานามเจ้าก็ไม่น้อยแล้ว อยากจะมีครอบครัวหรือยังล่ะ แม่นางซ่งผู้นี้เป็นอย่างไร เหมาะสมกับเจ้าหรือไม่”

อู่ต้าหย่งขมวดคิ้วมุ่น “นาง…”

“ท่านพ่อเจ้าคะ พี่ต้าหย่ง พวกเรากลับมาแล้ว” แต่อู่เชียนเชียนและสองพี่น้องก็กลับมาจากดูโรงฝึกกันแล้ว

อู่ต้าหย่งกระซิบกับเจ้าสำนัก “ท่านอย่าพูดอะไรไร้สาระออกไปนะขอรับ”

“ไม่ต้องห่วงน่า ข้ารู้ว่าอะไรเป็นอะไร”

ว่าจบอู่ต้าก่านก็ลุกขึ้นพูดกับซ่งชิงหลันและน้องชายของนาง “เดินดูรอบ ๆ แล้วเป็นอย่างไรบ้าง”

ซ่งชิงหนานไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นในแววตาได้ “ข้าชอบที่นี่มากขอรับ ท่านอาจารย์ ข้าจะได้เริ่มเรียนเมื่อใด”

อู่ต้าก่านพูดต่อ “เจ้ากลับไปเตรียมตัวมาให้ดี แล้วมาใหม่วันพรุ่ง”

ซ่งชิงหนานพยักหน้ารับ “ขอรับท่านอาจารย์”

ซ่งชิงหลันมองท่าทางตื่นเต้นของน้องชายก็พลันมีความสุขกับเขาด้วยเช่นกัน

จากนั้น อู่ต้าก่านก็ส่งสองพี่น้องกลับไปที่บ้านด้วยรถม้าของเขาเป็นกรณีพิเศษ