ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 67 เห็นแก่ตัวมากเกินไป

บทที่ 67 เห็นแก่ตัวมากเกินไป

วันต่อมา

วันนี้ซ่งชิงหลันตื่นตั้งแต่ก่อนรุ่งสางเนื่องจากอากาศที่เย็นจัด

นางผลักประตูออกมาก็พบว่าด้านนอกยังคงมืดสนิทและมีหิมะตก

ด้านน้องชายทั้งสามก็ตื่นแล้วเช่นกัน พวกเขากำลังช่วยกันขนของที่ต้องใช้ในร้านขึ้นไปบนเกวียน พร้อมสำหรับการไปขายของแต่เช้า

หญิงสาวกระชับเสื้อคลุมของนางให้แน่นหนาแล้วเอ่ยกับน้อง ๆ “เจ้าสามคน ตื่นแต่เช้ากันอีกแล้ว”

ซ่งชิงตงหันมาเห็นว่าท่านพี่ตื่นแล้วจึงเดินเข้ามาหา “ท่านพี่ วันนี้อากาศเย็นมาก ท่านไม่ต้องไปที่ร้านหรอกขอรับ เดี๋ยวเราสามคนไปเปิดร้านกันเอง”

นางเอื้อมมือไปปัดเกล็ดหิมะบนตัวน้องชายคนโตและเอ่ยอย่างเป็นห่วง “หนาวเพียงนี้ เหตุใดพวกเจ้าจึงใส่เสื้อผ้าบางกันนัก”

ซ่งชิงเป่ยยิ้มแล้วพูดขึ้น “พวกเราแข็งแรงจะตายขอรับท่านพี่ ไม่ได้หนาวเท่าไร”

ตามมาด้วยเสียงของซ่งชิงซี “ท่านพี่ ท่านรีบเข้าบ้านเถิด อย่าออกมาโดนอากาศเย็นเยอะเลยขอรับ วันนี้ท่านอยู่บ้านกับท่านย่าแล้วก็หลาน ๆ ดีกว่า”

นางเองก็มองว่าอากาศหนาว ๆ แบบนี้ท่านย่าอาจจะดูแลเด็ก ๆ ได้ยากขึ้น จึงรับข้อเสนอนั้นของเหล่าน้องชาย

“เอาล่ะ หากเป็นอย่างนั้น พวกเจ้าขับเกวียนไปตามถนนต้องระวังเสียด้วย วันนี้ลูกค้าอาจจะไม่เยอะเท่าไร ปิดร้านก่อนเวลาก็ย่อมได้”

ซ่งชิงตงโบกมือ “พวกเรารู้แล้วขอรับ ท่านรีบเข้าบ้านเถิด”

เมื่อน้องชายทั้งสามจากไป หญิงสาวก็เป็นห่วงลูก ๆ ทั้งสองขึ้นมาจึงเข้าไปในห้องของท่านย่า

ถ่านไฟในเตาผิงกำลังจะดับ หญิงสาวจึงเติมถ่านจำนวนมากลงไปอย่างรวดเร็ว ห้องทั้งห้องเริ่มอุ่นขึ้น ทำให้รู้สึกโล่งใจได้

เมื่อมาที่เตียง ได้เห็นเฉินเฉินกับเยว่เยว่กำลังหลับสนิทก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ

เด็กน้อยทั้งสองเติบโตเร็วมาก พวกเขาดูเปลี่ยนไปในทุก ๆ วัน เป็นทารกตัวน้อยที่น่าเอ็นดูอย่างที่สุดสำหรับนาง

แม้ว่าในความเป็นจริง นางจะไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของเด็กน้อยทั้งสอง แต่การได้ดูแลเจ้าตัวเล็กทั้งสองมาจนถึงตอนนี้ สัญชาตญาณความเป็นแม่ของนางก็ท่วมท้น มีแต่ความรักความเอ็นดูต่อพวกเขา หญิงสาวก้มลงกดริมฝีปากจูบที่พวงแก้มชมพูนุ่มนิ่มของเด็ก ๆ

จากนั้นก็ผละออกมามองด้วยความรัก พอดีกับที่ซ่งชิงเฉินลืมตาตื่นขึ้นมา

ดวงตากลมจ้องมองมาที่นาง

มารดาและบุตรชายจ้องมองประสานสายตากันอยู่อย่างเงียบ ๆ และบรรยากาศแสนอบอุ่นก็เริ่มแผ่ขยายในห้องอย่างช้า ๆ

ทันใดนั้นซ่งชิงเฉินก็ดีดตัวไปมาอย่างมีความสุขพร้อมกับหัวเราะออกมา “เอิ้ก เอิ้ก”

บางที เด็กแฝดอาจจะมีสายสัมพันธ์เชื่อมโยงถึงกันอย่างที่เขาว่า เพราะไม่นานนักซ่งชิงเยว่ก็ลืมตาตื่นขึ้นเช่นกัน และมองมาทางมารดาตามด้วยรอยยิ้มหวาน

แม่เฒ่าซ่งได้ยินเสียงเด็ก ๆ ก็ตื่นขึ้นมาดู นางตกใจเล็กน้อยที่เห็นว่าหลานสาวอยู่ในห้อง “หลันหลัน นี่ยามใดแล้ว?”

ท่านย่าลุกจากที่นอน มองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ฟ้าสางแล้ว ด้านนอกมีหิมะตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย “หิมะตกอีกแล้วหรือนี่”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ ข้ากังวลว่าวันนี้ท่านกับเด็ก ๆ จะหนาว เลยเข้ามาเติมถ่านให้ ส่วนน้อง ๆ สามคนออกไปเปิดร้านกันแล้ว วันนี้ข้าจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนท่านย่า”

ทันทีที่นางกล่าวจบ เฉินเฉินกับเยว่เยว่ก็พากันยื่นแขนเล็ก ๆ ขึ้นมาราวกับกำลังร้องขอให้มารดาอุ้มพวกเขาขึ้น

ท่านย่ายิ้มแล้วพูดต่อ “เด็ก ๆ ดูมีความสุขมาก อาจเป็นเพราะพวกเขารู้ว่าวันนี้แม่จะอยู่ด้วยทั้งวัน”

“ไหน… มาสิ อยากให้แม่อุ้มหรือ”

ซ่งชิงหลันจึงเข้าไปอุ้มลูกน้อยขึ้นมาทีละคน

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวเร็ว “ท่านพี่ชิงหลัน ท่านพี่ชิงหลัน ท่านอยู่บ้านหรือไม่ขอรับ”

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ซ่งชิงหลันก็มีใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา นางวางลูกน้อยลงในเปลแล้วรีบสาวเท้าตรงไปที่ประตู

ที่หน้าบ้าน ซ่งชิงหลินสวมเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ มีเกล็ดหิมะติดตามร่างกาย เด็กชายยืนตัวสั่นเทาพร้อมกับสีหน้าของความกังวล

ท่านพี่รีบช่วยปัดหิมะออกจากตัวเขา ดึงตัวลูกพี่ลูกน้องเข้ามาหลบความหนาวในบ้าน แล้วเริ่มถาม “ชิงหลิน เหตุใดเจ้าใส่เสื้อผ้าบางเช่นนี้ นี่มันหนาวมากนะ เกิดอันใดขึ้น เหตุใดถึงได้ดูตกใจเพียงนั้น”

ดวงตาของซ่งชิงหลินพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาพูดพร้อมสะอึกสะอื้น “ท่านพี่ ได้โปรดช่วยท่านแม่ของข้าด้วย ท่านแม่ตัวร้อนเป็นไฟเลย ตอนนี้นางกำลังนอนเพ้ออยู่ในห้องขอรับ”

ซ่งชิงหลันหัวใจบีบรัดแน่นในอกแล้วรีบถาม “เกิดอันใดขึ้น แล้วท่านพ่อเจ้าเล่า?”

ซ่งชิงหลินตอบเสียงเบา “ท่านพ่อออกไปทำงานตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อคืนนี้เขาก็ไม่ได้กลับมา…”

ท่านย่าที่กล่อมทารกน้อยอยู่ก็รีบพูดแทรกขึ้นมา “แม่เจ้าคงจะป่วยหนัก รีบไปตามท่านหมอมาดูหรือยัง?”

ซ่งชิงหลินยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมพร้อมกับเล่าออกมา “ข้าไปหาท่านหมอแล้วขอรับ หากแต่วันนี้หิมะตกหนักมาก พวกเขารู้ว่าบ้านเรายากจน หมอก็เลยไม่ยอมมาดูท่านแม่ ฮึก…”

“ข้าเคยได้ยิน… ว่าท่านพี่ชิงหลันรู้เรื่องการแพทย์ ข้าก็เลยมาที่นี่… ฮือ”

เมื่อกล่าวเช่นนั้น ซ่งชิงหลินก็มองท่านพี่อย่างขอความเมตตา ด้วยท่าทางน่าสงสาร “ท่านพี่ชิงหลัน… ได้โปรดช่วยท่านแม่ข้าด้วยขอรับ”

ตอนนี้ชีวิตของนางกำลังอยู่ในอันตราย ซ่งชิงหลันไม่กล้ารอช้าอีกต่อไป หญิงชาวรีบจูงมือลูกพี่ลูกน้องออกจากบ้าน “รีบไปกันเถิด ข้าจะไปดูอาการของนางให้เอง”

ทันทีที่เข้ามาในบ้าน ห้องของหลิวกุ้ยเสียหนาวเย็นมาก แม้แต่นางเองก็ตัวสั่น หญิงสาวมองซ่งชิงหยวนที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามเขา “เหตุใดจึงไม่จุดเตา ทั้งที่อากาศหนาวถึงเพียงนี้”

ซ่งชิงหยวนขมวดคิ้วด้วยความคับแค้นใจ “ท่านแม่ไม่ยอมขอรับ นางบอกว่าเราไม่ได้มีเงินพอซื้อถ่านมาจุดไฟ เลยได้แต่เอาผ้ามาห่มไว้แล้วก็อดทน”

ซ่งชิงหลันโกรธมากเมื่อได้ยินแบบนั้น “อะไรกัน! เงินสำคัญกว่าชีวิตหรืออย่างไร? ชิงหยวน เจ้าไปเอาถ่านมาจุดไฟประเดี๋ยวนี้”

“ขอรับ” ได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นทันทีเพื่อไปที่ห้องเก็บถ่าน

ทันใดนั้น เสียงอ่อนแรงของหลิวกุ้ยเสียก็ดังขึ้นจากเตียง “ไม่นะ อย่าจุด… มันเปลือง… ไม่เอาไฟ”

แต่เมื่อได้ยินคำของท่านแม่ เขาก็หยุดนิ่งไป

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไปทางต้นเสียง

หลิวกุ้ยเสียใบหน้าแดงก่ำ ร้อนไปทั้งตัว หากแต่ก็นอนสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มหนาสองผืนที่คลุมร่างเอาไว้

ทั้งรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ และยังปวดหัวอย่างรุนแรง ทำให้นางไม่อาจทำอะไรได้มากนักและยังครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด

ซ่งชิงหลันจ้องไปที่อาสะใภ้แล้วพูดอย่างโกรธ ๆ “ท่านอยากตายหรืออย่างไร?”

ว่าจบก็หันไปสั่งลูก ๆ ของนางอีกครั้ง “ชิงหยวน ยังยืนเฉยอยู่ไย ไปเอาถ่านมาเร็วเข้า เอาของบ้านข้าก็ได้”

หลังพูดจบซ่งชิงหลันก็มองไปที่คนป่วยแล้วถามขึ้น “เช่นนี้สบายใจได้แล้วใช่หรือไม่?”

เมื่อมาคิดดูแล้ว หลิวกุ้ยเสียไม่ได้เป็นคนชั่วช้า เพียงแต่นางเห็นแก่ตัวมากเกินไปเท่านั้น

หลิวกุ้ยเสียกระตุกมุมปากที่แห้งและซีดเซียวขึ้น “พูด… พูดอันใดออกมา… เจ้าจะช่วยข้าอย่างนั้นหรือ?…”

ซ่งชิงหลันกลอกตาแล้วบ่นด้วยเสียงติดรำคาญใจ “ท่าทางท่านจะป่วยหนัก แล้วอยู่ ๆ หน้าก็บางขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?”

แม้ว่าซ่งชิงหลันจะรู้สึกไม่พอใจกับความขี้เหนียวและความเห็นแก่ตัวของอาสะใภ้ แต่ถึงกระนั้น นางก็เป็นภรรยาของซ่งอวิ๋นเฟิง นั่นทำให้หญิงสาวไม่สามารถเพิกเฉยต่ออาการป่วยของอีกฝ่ายได้ มือเรียวสวยจึงค่อย ๆ ยกข้อมือของอาสะใภ้ขึ้นมาจับชีพจรดู