ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 71 ร้านตัดเย็บเสื้อผ้า

บทที่ 71 ร้านตัดเย็บเสื้อผ้า

หลังจากที่อู่เชียนเชียนกินเจียนปิ่งชิ้นแรกหมดไป นางก็เอาชิ้นที่สองขึ้นเข้าปากต่อและพูดกับซ่งชิงหลัน “พี่ชิงหลัน เจียนปิ่งของท่านราคาเท่าไร ข้าจะจ่ายเงินให้ นี่มันอร่อยมากจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันเพียงยิ้มแล้วโบกมือไปมา “ไม่เป็นไรหรอก ข้าตั้งใจจะเอามาฝากอยู่แล้ว หากเจ้าชอบ ต่อไปข้าจะเอามาให้กินบ่อย ๆ นะ”

อู่เชียนเชียนยิ้มเขิน “ข้าเกรงใจ”

ทางด้านศิษย์น้องที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มเอ่ยอย่างติดตลก “เกรงใจแต่ก็กินไม่หยุดเชียวนะขอรับ”

หลังจากผ่านไปหลายวัน เขากับศิษย์พี่คนนี้ก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น

อู่เชียนเชียนยิ้มจาง ๆ แล้วกระซิบที่ข้างหูของซ่งชิงหนาน “ศิษย์น้อง อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ เจ้าออกมานานแล้วหากศิษย์พี่รู้เรื่องที่เจ้าแอบอู้ล่ะก็ โดนลงโทษหนักแน่”

ใบหน้าของซ่งชิงหนานตึงเครียดขึ้นทันที อู่เชียนเชียนเงียบไป เขาจึงจ้องกลับเชิงถามว่า ‘นี่ท่านขู่ข้าอย่างนั้นหรือ’

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นแล้วเลิกคิ้วคล้ายกับจะตอบว่า ‘เหตุใดข้าจะต้องขู่เจ้าเล่า’

ซ่งชิงหลันเดาได้จากสายตาของเด็กทั้งสอง ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นอย่างไร

นางก็พลันโล่งใจขึ้นมาเมื่อเห็นว่าพวกเขาเข้ากันได้ดีทีเดียว

นางจึงเอื้อมมือไปตบไหล่ซ่งชิงหนานเบา ๆ “ชิงหนาน เจ้ากลับไปฝึกต่อเร็วเข้าเถิด ข้าก็จะกลับร้านไปช่วยขายของเช่นกัน ไม่รบกวนเวลาเรียนของเจ้าแล้วจะดีกว่า”

น้องชายรองพยักหน้ารับ “ขอรับ ท่านพี่กลับระวังด้วยนะขอรับ อีกไม่กี่วันข้าจะได้กลับไปหาทุกคนที่บ้านแล้ว”

อู่เชียนเชียนเองก็โบกมือลา “พี่ชิงหลัน กลับดี ๆ นะเจ้าคะ ข้าจะตามไปอุดหนุนท่านที่ร้านแน่”

“เอาเถิด พวกเจ้ากลับไปข้างในกันได้แล้ว”

ซ่งชิงหลันกำลังบังคับลาให้ลากเกวียนไปตามทาง หากแต่เมื่อผ่านร้านขายเสื้อผ้า มือเรียวของนางก็กระตุกเชือกให้เจ้าลาหยุดเดิน

นางหันไปมองที่ตัวอักษรสามตัว ‘หมิงซิ่วฟาง’ ที่เขียนอยู่บนแผ่นป้าย

ดูเหมือนว่าความบังเอิญจะทำงานอย่างหนักในช่วงนี้ ซ่งชิงหลันกำลังอยากรู้อยู่พอดีว่าเสื้อผ้าที่นี่เป็นอย่างไร

หญิงสาวลงจากเกวียน จัดเสื้อผ้าที่สวมอยู่ให้เข้าที่ กำลังจะเดินเข้าไปในร้าน หากแต่กลับถูกร่างผอมบางของใครคนหนึ่งตรงเข้ามาจนเกือบชนเข้า

นางรีบเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ทำให้ร่างนั้นถลาล้มไปที่หิมะทันที

ซ่งชิงหลันเพิ่งได้เห็นอีกฝ่ายใกล้ ๆ จึงได้รู้ว่านางเป็นสาวน้อยร่างบาง รอบ ๆ บริเวณที่ฝ่ายนั้นล้มอยู่มีอุปกรณ์เย็บปักหล่นกระจัดกระจาย

จากนั้นไม่นานเจ้าของร้านหมิงซิ่วฟางก็ออกมาชี้หน้าด่าหญิงสาวที่ล้มอยู่บนพื้น

“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง นังสารเลว หากทำงานไม่เป็นก็ออกไปเสีย อย่ามาทำอวดดีที่นี่ กล้าดีอย่างไรมาขัดคำสั่งเจ้านายอย่างข้า เจ้าอยากให้ข้าอกแตกตายหรืออย่างไร ให้ตายเถิด วันนี้มันวันใดกันนี่ เหตุใดถึงเฮงซวยเพียงนี้”

เจ้าของร้านเสื้อผ้าแห่งนี้นามว่าจางจูจู เป็นสตรีร่างท้วมที่แต่งกายอย่างฉูดฉาดราวกับผีเสื้อ และยังสวมเครื่องประดับหรูหราชวนแสบตาไปเสียหมด

สองแก้มอวบของนางสั่นสะท้าน ดวงตาเรียวกำลังฉายแววความไม่พอใจ มองแวบแรกก็เข้าใจได้ทันทีว่าเจ้าของร้านผู้นี้เป็นคนหัวแข็งไม่โอนอ่อน ที่กำลังถูกทำให้ไม่พอใจ

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้นว่า “พี่สาว ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันจะดีกว่านะเจ้าคะ ในวันที่อากาศเย็นจัดเช่นนี้ ผลักสตรีตัวเล็ก ๆ ลงไปบนหิมะมันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ”

ว่าจบ ซ่งชิงหลันก็ขยับกายเข้าไปช่วยสาวน้อยที่ล้มอยู่ให้ยืนขึ้นมา “น้องสาว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

สาวน้อยหลี่ซิ่วซิ่วมองมาทางซ่งชิงหลันด้วยแววตาซาบซึ้งและส่ายหน้าไปมา “ข้าไม่เป็นอันใด ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันย่อตัวลงช่วยเก็บข้าวของที่หล่นอยู่บนพื้นพลางมองไปที่ดอกบัวดอกงาม ทั้งที่ปักลงบนผ้าแต่ดูราวกับมีชีวิตจริง ๆ นั่นอย่างประหลาดใจ

รีบหันไปมองทางเจ้าของร้านแล้วถามขึ้น “ช่างปักคนนี้ฝีมือดีมากนะเจ้าคะ งานปักนี่ราวกับของจริง เหตุใดกันท่านถึงได้ว่านางไม่ได้เรื่องได้”

จางจูจูจ้องเขม็งไปทางหลี่ซิ่วซิ่ว จากนั้นก็หันมาทางซ่งชิงหลันด้วยรอยยิ้ม “แม่นาง หากเจ้ามาที่นี่เพื่อเลือกซื้อผ้าของร้านเรา ข้าจะบอกให้ว่าเรามีช่างปักที่เก่งกว่านางอยู่หลายคน แล้วลวดลายที่ปักล้วนงดงามประณีต เข้ามาสิ ข้าจะเอาให้ดู”

ระหว่างที่พูด เจ้าของร้านก็ดึงซ่งชิงหลันให้เข้าไปในร้านด้วยกันอย่างเป็นมิตร

หญิงสาวมองกลับไปด้านหลัง เห็นหลี่ซิ่วซิ่วถือผ้าปักและข้าวของขึ้นมา จากนั้นเดินกลับไปที่ห้องปักผ้าด้านหลังร้านอย่างเงียบ ๆ

จางจูจูเอาผ้าปักหลายพับออกมาให้ซ่งชิงหลันดูราวกับภูมิใจนำเสนอสมบัติล้ำค่าของนาง “แม่นาง นี่อย่างไรเล่า ผ้าเหล่านี้ล้วนเป็นสินค้าที่ดีที่สุดของร้านเรา ทั้งเนื้อผ้า สีย้อม และการปัก เป็นงานประณีตขั้นสูงทั้งหมด”

ซ่งชิงหลันหยิบมันขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็พยักหน้าตามด้วยท่าทีครุ่นคิด “อืม… ค่อนข้างงามเลยทีเดียว ทั้งผ้าและฝีมือปักดีมาก พับละเท่าไรกันเจ้าคะ”

เมื่อเจ้าของร้านเห็นท่าทีสนใจของลูกค้า นางก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันใด “ขึ้นอยู่กับว่าแม่นางต้องการแบบใด พับนี้ราคายี่สิบตำลึง ส่วนผ้าที่มีลายปักมากกว่าจะแพงขึ้น ราคาสามสิบตำลึง”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้นหญิงสาวก็ขมวดคิ้ว “ท่านเจ้าของ ท่านบอกข้าว่ามีงานปักที่ดียิ่งกว่าของน้องสาวคนนั้นในร้านนี้ แต่ข้ารู้สึกว่านี่ยังสู้งานของนางที่ข้าเห็นเมื่อครู่ไม่ได้เลย”

“นี่…” จางจูจูมุมปากกระตุกอย่างอับอายเมื่อได้ยินเช่นนั้น “แม่นาง หากเจ้าคิดว่างานพวกนี้ไม่สมราคา อย่างนั้นเรามาคุยกันใหม่ แม่นางอยากได้ราคาถูกกว่านี้หรือไม่”

ซ่งชิงหลันวางผ้าปักเหล่านั้นลง “ไม่เป็นไรดีกว่า ข้ายังไม่ซื้อผ้าของท่าน จะไปลองดูที่อื่น ๆ ก่อน”

เมื่อลูกค้าสาวหันหลังกลับและกำลังจะเดินออกไป จางจูจูก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วตะโกนไล่หลังนางมาทันที “แม่นาง ที่นี่คือหมิงซิ่วฟาง ร้านตัดเสื้อที่ดีที่สุดในเมืองนี้ หากเจ้าไม่เจอของถูกใจที่นี่ ก็คงไม่มีทางเจอมันที่ใดอีกแล้ว”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วตอบด้วยรอยยิ้ม “จริงหรือ? ข้าไม่อยากจะเชื่อ”

พูดจบหญิงสาวก็กลับขึ้นเกวียน บังคับลาให้เดินจากไป

นางดูรอบ ๆ ในย่านเดียวกันทั้งหมดเพื่อดูเสื้อผ้าอีก หากแต่สุดท้ายก็กลับบ้านโดยไม่ได้ซื้ออันใดเลย

เมื่อซ่งชิงหลันกลับถึงบ้าน ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยก็กลับมาจากสำนักศึกษาเช่นกัน

เสียงพูดเจื้อยแจ้วด้วยความตื่นเต้นของน้องชายคนเล็กดังไปทั่ว ผู้ใดที่ไม่รู้เดินผ่านไปผ่านมาคงคิดว่ามีงานรื่นเริงข้างในบ้านเป็นแน่

หญิงสาวผลักประตูเข้าไปพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าคุยอันใดกันอยู่ ท่าทางสนุกเชียว”

“ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว” ซ่งชิงเป่ยหันกลับมา และรีบเล่าเรื่องน่าตื่นเต้นนั้นให้นางฟังทันที “ท่านพี่ วันนี้ข้ากับพี่สี่ดังใหญ่แล้วที่สำนักศึกษา”

ซ่งชิงหลันถามอย่างสนอกสนใจ “โอ้ เกิดอันใดขึ้นอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งชิงเป่ยรีบขยับม้านั่งมาใกล้นางแล้วเล่าอย่างตื่นเต้น “เราสองคนสวมเสื้อที่ท่านพี่เย็บให้ไปสำนักศึกษา ทุกคนชอบมันมากและเอาแต่ถามว่าข้าไปซื้อมาจากที่ใด”

“พอข้าบอกพวกเขาว่าท่านพี่เป็นคนเย็บให้ พวกเขาก็อิจฉาเรามาก ผู้ใดต่างก็บอกว่ามันดูดีกว่าของที่สั่งตัดจากร้านเสียอีก”

เจ้าของงานอย่างนางเมื่อได้ฟังเรื่องนั้นก็ตอบรับอย่างมีความสุข “ทุกคนพูดอย่างนั้นจริงหรือ?”

ซ่งชิงซีพยักหน้ารัว ๆ “จริงขอรับ พวกเขายังบอกด้วยว่าหากมีร้านใดขายเสื้อเช่นนี้ จะไปซื้อมาใส่ตามพวกเราแน่!”