ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 78 พรสวรรค์ของซ่งชิงซี

บทที่ 78 พรสวรรค์ของซ่งชิงซี

หลี่ซิ่วซิ่วยิ้มอย่างเขินอาย “ร้านเสื้อผ้าของท่านยังตกแต่งไม่เสร็จ ข้าก็เลยมาที่นี่เพื่อช่วยงานพี่ชิงตงเจ้าค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะมีพี่หนิวกับพี่สาวหนิวมาช่วยอยู่แล้ว ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่อยากรับค่าจ้างโดยไม่ได้ทำงานใดเลยอยู่ดี”

ซ่งชิงหลันหัวเราะอย่างเอ็นดู “เจ้านี่เป็นคนเถรตรงจริง ๆ เลยนะ”

ซ่งชิงตงวางเครื่องครัวในมือลง มองมาทางท่านพี่แล้วถามขึ้นว่า “ท่านพี่ งานตกแต่งร้านเสื้อเป็นอย่างไรบ้างขอรับ ท่านได้ไปดูมาหรือยัง”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “จริง ๆ ที่ข้าออกมาก็เพื่อจะไปดูนี่แหละ ชิงตง เจ้าก็ไปด้วยกันสิ”

ซ่งชิงตงเห็นว่าสองสามีภรรยาหนิวทำงานกันเองได้อย่างราบรื่น จึงวางใจที่จะฝากร้านให้พวกเขาดูแล และออกไปกับซ่งชิงหลัน จากนั้นก็ขึ้นเกวียนไปที่ถนนหย่งติ้ง

ก่อนที่จะออกเดินทาง พวกเขาก็ซื้อผลไม้ติดไม้ติดมือไปด้วย

เมื่อไปถึงที่ร้าน ซ่งชิงหลันก็บอกให้ซ่งชิงตงเอาผลไม้ที่ซื้อมาแจกจ่ายให้กับทุกคนเพื่อแบ่งกันกิน “ท่านลุงหลี่ ข้าซื้อผลไม้กับของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝากเจ้าค่ะ พักกินกันก่อนสักครู่เถิด”

หลีโก่วจือหยุดมือจากงานที่กำลังทำอยู่ ปัดฝุ่นออกจากตัวแล้วเรียกผู้ช่วยที่ทำงานอยู่ให้มารวมกัน

นายช่างมองอาหารที่เถ้าแก่เนี้ยสาวนำมาให้แล้วยกยิ้มให้นาง “แม่นางซ่ง ไม่เห็นต้องลำบากเจ้าเลย”

ซ่งชิงหลันเพียงยิ้มตอบ “ทุกคนตั้งใจทำงานอย่างหนัก ข้าควรมีสิ่งใดมาช่วยบำรุงบ้าง พวกท่านกินกันไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะไปดูร้านสักหน่อย”

ฝีมือของหลีโก่วจือและผู้ช่วยถือว่าไม่เลวเลย อีกทั้งเขายังเป็นช่างที่มีความรับผิดชอบมาก

พวกเขาห้าหกคนช่วยกันทำงาน เพียงสองสามวันงานก็คืบหน้าไปมาก และยังตรงตามแบบที่ซ่งชิงหลันวาดเอาไว้ให้อย่างไม่ผิดเพี้ยน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกำลังไปได้สวยซ่งชิงหลันก็พึงพอใจกับงานนี้ไม่น้อย

ด้านซ่งชิงตงก็ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วพูดขึ้น “ท่านพี่ การที่ท่านเลือกร้านนี้ถือว่าคุ้มค่า ความจริงพื้นที่ของร้านนี้ถือว่าใหญ่สำหรับร้านบนถนนหย่งติ้ง ค่าเช่าก็เพียงเดือนละสามตำลึงเท่านั้น ถึงจะอยู่ไกลไปหน่อย แต่สุราที่บ่มอย่างดี ต่อให้อยู่ไกลเพียงใดย่อมส่งกลิ่นหอมดึงดูดผู้คนไปลิ้มลอง เราแค่ต้องทำสินค้าให้ดี อย่างไรเสียลูกค้าก็จะตามร้านเจอเป็นแน่ ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีคนเข้ามาเลยขอรับ”

ท่านพี่ส่งสายตาชื่นชมไปให้น้องชายแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ “ถูกต้อง ข้าเองก็คิดเช่นนั้นตอนตัดสินใจเลือกร้านนี้”

ซ่งชิงตงรีบถามหลีโก่วจือขึ้น “ท่านลุงหลี่ งานตกแต่งนี้ต้องใช้เวลากี่วันขอรับ”

หัวหน้าช่างตบหน้าอกแล้วรับปาก “ไม่เกินหกวันทุกอย่างจะเรียบร้อยดี พวกเจ้าไม่ต้องห่วงไป พี่น้องของข้าทุกคนทำงานอย่างเชี่ยวชาญ ร้านของพวกเจ้าจะได้เปิดในอีกไม่ช้า และต้องขายดิบขายดีแน่”

เจ้าของร้านสาวรีบตอบกลับอย่างยินดี “ต้องขอบคุณพวกท่านทุกคนมาก ข้ายอมรับในฝีมือของพวกท่านจริง ๆ”

หลังจากดูร้านเสร็จก็เริ่มจะค่ำแล้ว ทั้งสองจึงวางแผนจะกลับบ้าน

ซ่งชิงตงจึงแนะนำขึ้น “เวลานี้พวกน้อง ๆ น่าจะเลิกเรียนแล้วเช่นกัน ท่านพี่ ข้าว่าพวกเราไปรับชิงซีกับชิงเป่ยกันดีหรือไม่ขอรับ”

ซ่งชิงหลันพยักหน้าเห็นด้วย “ดีเลย ไปกันเถิด”

หลังตอบรับแล้วซ่งชิงหลันก็บังคับลาให้ไปยังทิศทางของสำนักศึกษาที่น้องชายเรียนอยู่โดยพลัน

ทันทีที่มาถึงก็ได้พบกับน้องชายทั้งสองที่นั่น

ซ่งชิงเป่ยรีบกระโดดขึ้นเกวียนของท่านพี่อย่างว่องไวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ท่านพี่ พี่รอง เหตุใดวันนี้พวกท่านถึงมาด้วยกันได้ขอรับ?”

ซ่งชิงซีกล่าวว่า “ท่านพี่กับพี่รองต้องไปดูร้านเสื้อด้วยกันมาแน่ ๆ เลยแวะมารับพวกเราด้วย”

“จริงหรือขอรับ?” ซ่งชิงเป่ยมองไปที่พี่ทั้งสองอย่างสงสัย

ทั้งคู่พยักหน้ารับ

ซ่งชิงเป่ยพลันรู้สึกงงงวยขึ้นมา มองไปทางพี่สี่แล้วถามอย่างสงสัย “พี่สี่ ท่านก็เรียนหนังสืออยู่ด้วยกันกับข้า เหตุใดถึงได้รู้ทุกอย่างเหมือนเห็นกับตาเช่นนี้”

ซ่งชิงซียิ้มแล้วอธิบาย “ข้าเห็นห่อขนมจากร้านแถวถนนหย่งติ้งติดมากับล้อเกวียน บนเสื้อผ้าของท่านพี่กับพี่ใหญ่ก็มีเศษฝุ่นจากการก่อสร้าง แสดงว่าท่านทั้งสองต้องไปที่ร้านเสื้อซึ่งกำลังตกแต่งใหม่อยู่ก่อนที่จะมารับเราเป็นแน่”

ซ่งชิงเป่ยได้ฟังก็ตาเบิกกว้างพร้อมปรบมือเสียงดัง “พี่สี่ ท่านนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ”

ด้านซ่งชิงซีก็ชำเลืองมองน้องชายแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์สอนอยู่ตลอดว่าให้สังเกตสิ่งต่าง ๆ อย่างละเอียดรอบด้าน ทุกรายละเอียดของชีวิตล้วนเป็นแหล่งความรู้ เจ้าลืมมันไปแล้วอย่างนั้นหรือ?”

น้องชายทำได้เพียงยิ้มแล้วเอ่ยบ้าง “ข้าจำได้เพียงว่าคนเราเกิดมามีเวลาใช้ชีวิตเพียงไม่นาน จึงควรใช้ทุกวันอย่างมีความสุขเข้าไว้ ชีวิตอันสั้นนี้จะได้ไม่สูญเปล่า”

หญิงสาวที่ฟังอยู่จึงขัดจังหวะพวกเขาขึ้นมาด้วยคำถาม “เอาเถิด เรามาคุยเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้จะดีกว่า เย็นนี้กินสิ่งใดกันดี”

ซ่งชิงเป่ยรีบเสนอ “ข้าอยากกินปลากะพงนึ่งขอรับ”

นางมองไปที่น้องชายคนอื่น ๆ “ชิงตง ชิงซี พวกเจ้าเล่า อยากกินสิ่งใด”

ซ่งชิงตงเอ่ยตอบ “ข้ากินสิ่งใดก็ได้ขอรับ”

ซ่งชิงซีเห็นด้วย “ข้าด้วยขอรับ”

สี่พี่น้องจึงไปที่ตลาดด้วยกันต่อเพื่อซื้อของสด

หลังจากจ่ายตลาดแล้วพวกเขาก็กลับบ้านพร้อมกัน และเริ่มแบ่งหน้าที่กันในครัว

ซ่งชิงเป่ยจุดไฟและควบคุมมัน ซ่งชิงซีไปรีดนมแพะ เอาไปอุ่นให้แล้วป้อนให้เด็ก ๆ ซ่งชิงตงคอยช่วยเตรียมโต๊ะอาหาร จัดจานชาม และซ่งชิงหลันเป็นคนปรุงอาหารเย็น

เพียงหนึ่งก้านธูป บนโต๊ะอาหารก็มีปลากะพงนึ่ง ผักกาดขาวตุ๋นวุ้นเส้น ยำมันฝรั่งฝอย และน้ำแกงลูกชิ้นทอด

น้องชายคนเล็กที่เป็นคนคิดเมนูอาหารเริ่มกินด้วยสีหน้าพึงพอใจ “ไอ๊หยา ความสุขอย่างที่สุดของข้าในตอนนี้ก็คือการกินข้าวอร่อย ๆ นี่แหละขอรับ”

ซ่งชิงตงมองอย่างเอ็นดู “ดูพูดเข้าสิ มีปรัชญาเชียว”

ทันใดนั้น ซ่งชิงเฉินและซ่งชิงเยว่พลันหัวเราะเอิ๊กอ๊ากขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี

แม้แต่ซ่งชิงซีก็ยังอดที่จะหยอกล้อไม่ได้ “ดูสิ ขนาดเฉินเฉินกับเยว่เยว่ยังหัวเราะเยาะเจ้าเลย”

ครอบครัวซ่งใช้เวลามื้อเย็นร่วมกันอย่างมีความสุขและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

หลังอาหารเย็น ท่านย่าและน้องชายทั้งหมดก็เข้านอนอย่างรวดเร็ว

หากแต่ซ่งชิงหลันยังคงจุดเทียน ร่างภาพหุ่นหลายตัวลงไปในกระดาษใต้แสงเทียน

นางตั้งใจจะสร้างหุ่นลองชุดเพื่อตั้งไว้หน้าร้านให้ลูกค้าเห็นเหมือนกับที่ร้านเสื้อผ้าในสมัยใหม่ทำกัน

หญิงสาวตั้งใจออกแบบอยู่จนครึ่งค่อนคืน จากนั้นก็ดับเทียนแล้วล้มตัวลงนอน

นอนไปได้ไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวได้ยินเสียงบรรดาน้องชายที่เริ่มตื่นกันแล้ว จึงได้ลุกขึ้นตามออกไปดูพวกเขา

เมื่อกินมื้อเช้าเสร็จสิ้น นางก็ไปที่บ้านท่านตา

เห็นหลี่เหวินไฉกำลังทำงานไม้อยู่ที่ลานบ้านเช่นเคย เขาจดจ่อกับงานที่ทำอยู่อย่างมากเสียจนไม่รู้ตัวว่าซ่งชิงหลันเข้ามาอยู่ด้านหลังเขาแล้ว

นางจึงเอ่ยเรียกเขาจากด้านหลัง “ท่านลุงใหญ่เจ้าคะ”

หลี่เหวินไฉหันหน้ามาทางต้นเสียง แล้วเอ่ยอย่างยินดี “หลันหลัน เหตุใดเจ้าถึงมาแต่เช้านักเล่า”

หลานสาวยิ้ม และหยิบเอาพิมพ์เขียวของหุ่นลองชุดออกมาพลางเอ่ย “ท่านลุงใหญ่ ข้ามาหาท่านเพราะอยากจะให้ท่านช่วยเจ้าค่ะ”

หลี่เหวินไฉถามขึ้นอย่างเป็นห่วง “เกิดเหตุอันใดขึ้นหรือ? หลันหลัน ที่บ้านมีเรื่องหรือ?”

นางรีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ที่บ้านสบายดี เพียงแต่ข้าอยากให้ท่านลุงช่วยสร้างหุ่นไม้ให้ข้าหน่อย” ว่าจบนางก็คลี่พิมพ์เขียวออกมาส่งให้หลี่เหวินไฉ