ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 77 ตระกูลไป๋ก่อเรื่องอีกครั้ง

บทที่ 77 ตระกูลไป๋ก่อเรื่องอีกครั้ง

เมื่อจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจี่ยงชุ่ยเหลียนถูกหลิวกุ้ยเสียเปิดเผย นางก็แสดงท่าทางกังวลออกมา

นางรีบเดินเข้าหาหลิวกุ้ยเสียแล้วต่อว่า “เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอันใดกัน ตระกูลไป๋ของเราไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง เราขายหมูได้มากกว่ารายได้ของเจ้าเสียอีก ในย่านหย่งเหอนี้ บ้านเราก็ถือว่ามีฐานะ จะมาอยากได้เงินอันใดจากพวกเจ้า”

ไม่ทันที่หลิวกุ้ยเสียจะตอบโต้ เพื่อนบ้านที่ยืนมองอยู่ก็อดไม่ได้ที่พูดขึ้นมา

“ไอ๊หยา แม่นางไป๋ อย่าหลอกตัวเองเช่นนั้นเลย ผู้ใดจะไม่รู้บ้างว่าร้านขายหมูของเจ้าย่ำแย่ลงทุกวัน”

“เขาพากันไปซื้อหมูร้านตระกูลหรงทั้งนั้น มีผู้ใดบ้างที่เป็นลูกค้าเขียงหมูของเจ้า”

“หมูบ้านนั้นทั้งสดและอร่อยกว่า ไม่เหมือนของบ้านเจ้าที่น้ำหนักไม่ครบ บางครั้งก็ไม่สดอีกต่างหาก”

“ที่ข้าไม่เห็นว่าเจ้าตั้งแผงหลายวันมานี้ คงเพราะขายไม่ออกล่ะสิท่า”

“เจ้าจะร่ำรวยในย่านหย่งเหอมาก่อน ก็คงจะจริง แต่ตอนนี้ผู้ใดก็รู้ทั้งนั้นว่าหลันหลันค้าขายเก่งเพียงใด”

“ตระกูลไป๋นี่ช่างไร้ยางอาย เห็นว่าหลันหลันหาเงินได้มากก็คิดจะกลับมาขอคืนดีกับนาง พวกเจ้าไม่ละอายใจกันบ้างหรืออย่างไร”

“นั่นสิ เป็นข้าคงอับอายจนไม่มีหน้ามาเจอนางถึงที่นี่ได้หรอก คนพวกนี้ช่างหน้าด้านเกินทน”

…

เสียงเพื่อนบ้านต่างพากันวิจารณ์ ทำให้ไป๋ต้าฉุยหน้าแดงอย่างอับอาย

เขาดึงเสื้อของภรรยา แล้วพูดเสียงเบา “ดูสิ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่ามา เจ้าฟังข้าที่ใดเล่า แล้วเป็นอย่างไร มาเป็นตัวตลกให้ชาวบ้านหัวเราะเยาะอย่างนั้นหรือ กลับบ้านกันได้แล้ว”

ไป๋เย่เฮยที่โง่งมกลับเม้มปากแล้วพูดด้วยความไม่พอใจ “ท่านพ่อ อย่าขี้ขลาดได้หรือไม่ ทุกวันนี้เราแทบจะไม่มีเงินใช้กันอยู่แล้ว จะปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้นะขอรับ”

ทันทีที่ลูกชายคนเล็กพูดออกแบบนั้น โฉมหน้าที่แท้จริงของตระกูลไป๋ก็ถูกเปิดโปง แผนสกปรกของพวกเขาส่งกลิ่นคลุ้งไปทั่วบริเวณ เพื่อบ้านต่างพากันมองอย่างรังเกียจเดียดฉันท์

“ไอ้พวกตระกูลไป๋ ขายขี้หน้าแทนคนหย่งเหอจริง ๆ เลย”

“ออกไปเลยนะ ไสหัวไปประเดี๋ยวนี้”

“ต่อไปอย่าได้คิดว่าจะมีคนไปซื้อหมูร้านเจ้าอีกเลย”

“ใช่ ๆ ไสหัวไปเสีย”

ท่ามกลางเสียงด่าประณามที่ดังระงม เจี่ยงชุ่ยเหลียน ไป๋ต้าฉุยและไป๋เย่เฮยก็รีบกลับไปอย่างสิ้นหวังและอับอาย

ซ่งชิงหลันเห็นดังนั้นก็มีความสุขมากที่คนพวกนั้นถูกรังเกียจเหมือนหมาขี้เรื้อนข้างถนน

คนสกปรกเช่นนั้นสมควรเจอแบบนี้แล้ว

นางขอบคุณเพื่อนบ้านรอบ ๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ “ต้องขอบคุณพวกท่านมากที่ช่วยเหลือข้า ประเดี๋ยวข้าจะลดราคาอาหารเช้าให้พวกท่านเองเมื่อไปซื้อเจียนปิ่งร้านเรา”

ทุกคนยิ้ม “พวกเราเพื่อนบ้านกัน ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว”

“ใช่ ๆ หลันหลันไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอก”

ซ่งชิงหลันส่งยิ้มเล็ก ๆ แล้วโค้งให้พวกเขา

จู่ ๆ หลิวกุ้ยเสียก็ตะโกนขึ้น “เอาเถิด แยกย้ายกันไปเสียที อย่างมาขวางหน้าบ้านข้า กลับบ้านกันได้แล้ว ไป ๆ“

นางไล่คนที่มามุงดูให้แยกย้ายและกำลังจะหันกลับเข้าไปในบ้านตัวเอง

แต่ซ่งชิงหลันกลับหยุดนางเอาไว้เสียก่อน “อาสะใภ้ เมื่อครู่ต้องขอบคุณท่านด้วยนะเจ้าคะ”

หญิงสาวรู้สึกขึ้นมาว่าอาสะใภ้ของนางเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

ด้านหลิวกุ้ยเสียที่ได้ยินคำขอบคุณก็เม้มปากเข้าหากันด้วยความลำบากใจ “ขอบคุณอันใดกัน ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าสักนิด เพียงแค่รำคาญเสียงคนพวกนั้นเท่านั้น มาเอะอะที่หน้าบ้านข้าอยู่ได้”

จากนั้นก็มีแววของความรังเกียจขึ้นมาบนสีหน้าเจ้าของคำบ่นอย่างจงใจ

ซ่งชิงหลันเพียงยกยิ้ม

ในความจริงแล้ว หลิวกุ้ยเสียรู้สึกขอบคุณซ่งชิงหลันในใจตั้งแต่ที่ได้รับความช่วยเหลือเมื่อป่วยไข้ในตอนนั้น

เพียงแต่หลายปีที่ผ่านมา นางไม่ได้ทำดีกับคนบ้านนี้เลยสักครั้ง จึงเป็นเรื่องยากที่จะให้มาทำดีให้กันอย่างโจ่งแจ้ง

คนอายุมากกว่ากระแอมขึ้นมาเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปนขยะแขยงเล็กน้อย “แต่เจ้าอย่าคิดนะว่าพวกเพื่อนบ้านจะอยากช่วยเหลือเจ้าจริง ๆ น่ะ เมื่อก่อนตอนเจ้ามีปัญหา คนพวกนั้นก็ไม่เห็นจะมีผู้ใดโผล่หัวออกมาช่วยสักคน แต่คราวนี้กลับพากันออกมาก็เพราะเห็นว่าเจ้ามีเงินต่างหาก ไม่ได้จริงใจแม้แต่น้อย เหอะ”

หลังจากพูดจบ นางก็กลับเข้าบ้านไป

ซ่งชิงหลันสามารถพูดได้อย่างเต็มปากแล้วว่าอาสะใภ้ของนางไม่ใช่คนเลวร้าย เพียงแต่เป็นคนขี้เหนียวและเห็นแก่ตัวมากเกินไปเท่านั้น

เหตุใดนางจะไม่เข้าใจในสิ่งที่หลิวกุ้ยเสียจะสื่อ

เป็นคนจนแม้อยู่ท่ามกลางคนหมู่มากก็มักจะถูกละเลย แต่หากมีอันจะกิน ต่อให้อยู่ห่างไกลก็ไม่ว่างเว้นจากแขกเหรื่อ

การแสดงออกของมนุษย์เปลี่ยนไปได้ตามสถานการณ์ต่าง ๆ ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

เมื่อซ่งชิงหลันกลับเข้ามาในบ้าน ซ่งชิงเฉินและซ่งชิงเยว่ก็หยุดร้องไห้ไปแล้ว ซ้ำยังผล็อยหลับไปในเปล

เมื่อแม่เฒ่าซ่งเห็นว่าหลานสาวกลับเข้ามาด้วยท่าทางเงียบ ๆ ไป จึงได้ดึงนางออกไปคุยกันที่ด้านนอก

หญิงชรามีท่าทีกังวล “หลันหลัน ย่าว่าหากเราไม่ทำอันใดสักอย่าง คนตระกูลไป๋ก็จะได้ใจมากขึ้น คอยมาสร้างปัญหาให้พวกเราอยู่ร่ำไป”

ซ่งชิงหลันจับมือท่านย่าเบา ๆ อย่างปลอบโยน “ท่านย่าอย่ากังวลไป อย่างไรเสียคนในตระกูลไป๋ก็ยังกลัวขายหน้าอยู่บ้าง หลังจากเจอเช่นนี้แล้วคงไม่กล้าแบกหน้ามาหาเรื่องเราอีกสักพัก”

หญิงชราถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ย่าก็หวังอย่างนั้น มันคงจะดีกว่านี้ หากเย่หานไม่ตาย เจ้าทั้งสามจะได้พึ่งพาเขาได้”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว และอดนึกถึงเรื่องของเย่หานที่เจี่ยงชุ่ยเหลียนพูดเมื่อคราวก่อนไม่ได้ นางไม่แน่ใจว่านั่นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ที่บอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่

หากแต่หญิงสาวรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ตนจะต้องสนใจ เพราะได้ตัดความสัมพันธ์กับคนบ้านนั้นไปแล้ว

ซ่งชิงหลันพาท่านย่าเข้าไปในบ้านแล้วพูดว่า “ท่านย่าข้างนอกอากาศหนาว ท่านเข้าไปข้างในดีกว่า ประเดี๋ยวข้าจะไปเตรียมอาหารในครัวแล้ว”

หลังมื้อเที่ยง ซ่งชิงหลันก็ยังคงใช้เวลาไปกับการออกแบบลายผ้าอยู่ที่บ้าน

แต่เพราะตระกูลไป๋ที่มารบกวนนางเมื่อช่วงเช้าทำให้หญิงสาวคิดงานดี ๆ ออกมาไม่ได้อีก นางจึงตัดสินใจออกมาจากบ้านเพื่อไปช่วยงานที่ร้านเจียนปิ่ง จากนั้นก็จะไปดูงานตกแต่งร้านเสื้อผ้าว่ามีความคืบหน้าอย่างไรบ้าง

ทันทีที่เถ้าแก่เนี้ยสาวมาถึงร้านอาหารเช้าก็พบว่ามีสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังช่วยงานอยู่ในร้าน

ซ่งชิงตงกำลังดูการทำเจียนปิ่งอยู่ข้าง ๆ ของหญิงสาว ส่วนด้านชายหนุ่มก็เป็นทั้งคนต้อนรับลูกค้า คนคุมไฟ และคนขายมันเทศ ทั้งสองช่วยกันทำงานอย่างแข็งขัน

ซ่งชิงหลันพยักหน้ากับตัวเองอย่างพึงพอใจแล้วเดินเข้าไปในร้าน

น้องชายคนโตพลันรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้เจอพี่สาวจึงถามขึ้น “ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงได้มาร้านขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ข้ามาหาเจ้าเผื่อว่าจะมีอันใดให้ช่วย แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ทุกอย่างจะราบรื่นดี”

น้องชายรีบแนะนำอย่างรวดเร็ว “ท่านพี่ สองคนนี้คือคนที่ข้ารับมาช่วยงานในร้าน ที่เคยบอกท่านเมื่อวาน นี่คือพี่หนิว ส่วนนี่พี่สาวหนิวขอรับ”

จากนั้นซ่งชิงตงก็แนะนำคู่สามีภรรยาให้ท่านพี่ “พี่หนิว พี่สาวหนิว นี่คือท่านพี่ของข้า ซ่งชิงหลัน”

สองสามีภรรยาหนิวเป็นคนซื่อ ๆ พวกเขายิ้มอย่างจริงใจให้กับซ่งชิงหลัน “นายหญิงซ่ง ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”

ซ่งชิงหลันโบกมือห้ามอย่างรวดเร็ว “พี่หนิว พี่สาวหนิว ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดมายกย่องเช่นนั้นเท่าไร เรียกข้าว่าชิงหลันเป็นพอ”

พี่หนิวพยักหน้า “อ้อ ได้สิน้องชิงหลัน”

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงแผ่วเบามาจากด้านล่าง “พี่ชิงหลัน…”

ซ่งชิงหลันก้มลงไปก็พบว่าหลี่ซิ่วซิ่วกำลังช่วยดูไฟในเตาอยู่ “ซิ่วซิ่ว เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่ได้”