ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 83 ท่านชอบพี่ต้าหย่งหรือไม่?

บทที่ 83 ท่านชอบพี่ต้าหย่งหรือไม่?

จากนั้นไม่นานท้องฟ้าก็มืดสนิท

เสียงเรียกของซ่งชิงหลันดังขึ้นมาจากในครัว “ท่านย่าเจ้าคะ ชิงหนาน เชียนเชียน มากินมื้อเย็นกันได้แล้วนะ”

อู่เชียนเชียนที่ยังอุ้มซ่งชิงเยว่เอาไว้ในอ้อมแขนก็มองไปทางซ่งชิงหนานแล้วถามขึ้น “แล้วเฉินเฉินกับเยว่เยว่ล่ะ”

แม่เฒ่าซ่งยิ้ม “พาเด็ก ๆ ไปวางในเปลที่ครัวได้เลย”

“ดีเลยเจ้าค่ะ”

ทันทีที่สาวน้อยเข้ามาถึงในครัวก็พบว่ามีอาหารน่ากินหลายจานวางอยู่ อดที่จะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงไม่ได้

วุ้นเส้นตุ๋นกับหมูสามชั้นและผักกาดขาวหม้อใหญ่วางอยู่กลางโต๊ะ ข้าง ๆ กันมีอวี้หมีปิ่ง*[1] อยู่ด้วยดูน่ากินมาก

นอกจากนี้ยังมีหมูทอดซอสเปรี้ยวหวาน ขาหมูตุ๋น ไก่ตุ๋นเห็ดหอม ยำมันฝรั่งฝอย ยำแตงกวาแบบเย็น และสำคัญยังมีเกี๊ยวสามเซียนอีกด้วย

อู่เชียนเชียนมองไปทางซ่งชิงหลันอย่างประหลาดใจ “พี่ชิงหลัน ท่านเก่งเกินไปแล้ว เตรียมอาหารหรูหราขนาดนี้ได้ ราวกับมีงานเลี้ยงอย่างนั้นแหละเจ้าค่ะ”

“พูดเกินไปแล้วเชียนเชียน” คนถูกชมโบกมืออย่างมีความสุข “มานั่งตรงนี้สิ”

ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกันเต็มโต๊ะอาหาร

ซ่งชิงเป่ยมองอาหารแต่ละจานบนโต๊ะก็ถึงกับต้องกลืนน้ำลายแล้วพูดขึ้นว่า “คืนนี้เราต้องขอบคุณพี่สามจริง ๆ เราไม่ได้กินมื้อใหญ่ขนาดนี้กันมาสักพักแล้วขอรับ พี่สามดูท่านพี่สิ ทุกครั้งที่ท่านกลับมา โต๊ะอาหารจะเต็มไปด้วยของอร่อยจนน่าแปลกใจทุกครั้ง อย่างนั้นแล้ว ท่านต้องกลับมาบ้านบ่อย ๆ นะขอรับ เห็นแก่ข้าที่อยากกินอาหารเช่นนี้บ่อย ๆ”

ซ่งชิงตงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอาตะเกียบเคาะหัวน้องเล็กเบา ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เด็กโง่ ต่อให้พี่สามของเจ้ากลับมาบ่อย ๆ ก็ใช่ว่าเราจะได้กินเช่นนี้ทุกครั้ง”

ซ่งชิงเป่ยแลบลิ้นตอบ “ข้าก็แค่พูดเล่นขอรับ พี่รองจริงจังเกินไปแล้ว”

ซ่งชิงซีมองน้องชายอย่างขบขันและพูดขึ้น “เจ้าเอาแต่พูดเล่นจนเริ่มจับได้ยากแล้วว่าอันใดจริงอันใดเล่น”

ซ่งชิงหลันที่ฟังอยู่ก็ขัดจังหวะขึ้น “เอาเถิด พวกเจ้าไม่ต้องสนใจว่าอันใดจริงอันใดเล่น กินข้าวกันได้แล้ว”

น้องเล็กเม้มปากแน่นแล้วบ่นพี่ชายทั้งสอง “ใช่ พวกท่านมัวแต่เอ็ดข้า ดูพี่สามสิ คีบกับข้าวไปเยอะแล้วเนี่ย”

ซ่งชิงหนานยิ้มตอบ “อย่ามาพูดมั่ว ๆ ข้าจะเอาให้ท่านย่าต่างหากเล่า”

ว่าพลางคีบขาหมูชุ่มซอสลงไปในชามของแม่เฒ่าซ่ง

อู่เชียนเชียนมองบรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้ด้วยความอิจฉา

ซ่งชิงหลันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นอาการผิดปกติของสาวน้อย ก็แตะแขนของนางเบา ๆ

แล้วกระซิบถาม “เชียนเชียน เจ้าเป็นอันใดหรือไม่ เหตุใดไม่กินเล่า ไม่ชอบอาหารพวกนี้หรือ”

อู่เชียนเชียนส่ายหน้าแล้วตอบเสียงเบา “ไม่ใช่เจ้าค่ะ พี่ชิงหลันท่านทำอาหารอร่อยมาก ฝีมือดีกว่าแม่ครัวที่บ้านข้าเสียอีก ข้าก็แค่รู้สึกว่าครอบครัวของท่านน่าอิจฉามาก ทั้งอบอุ่นและมีชีวิตชีวา ไม่เหมือนกับท่านพ่อข้าเลย ถึงข้าจะกินข้าวกับท่านพ่อที่บ้านทุกวัน หากแต่มันก็น่าเบื่อราวกับข้าอยู่เพียงลำพัง”

ซ่งชิงหนานหยุดตะเกียบของตัวเอง แอบชำเลืองมองศิษย์พี่ของตน

ซ่งชิงหลันเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า นางเข้าใจความรู้สึกของอู่เชียนเชียน ที่ต้องการครอบครัวที่อบอุ่นเป็นอย่างดี

เด็กสาวที่มีท่าทางร่าเริงสดใสต่อหน้าทุกคน หากแต่ความจริงแล้วนางกลับอ่อนไหวในจิตใจอยู่ไม่น้อยเลย

ซ่งชิงหลันกุมมือเล็กของนางเบา ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เชียนเชียน เจ้าเป็นศิษย์พี่ของชิงหนาน ส่วนข้าก็เป็นพี่สาวของชิงหนาน หากนับตามนี้ก็แสดงว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน หากเจ้าไม่รังเกียจ ต่อไปก็มาหาพวกเราบ่อย ๆ มากินข้าวด้วยกันที่นี่ ไม่ต้องเกรงใจ มีคนเพิ่มมาอีกคนอบอุ่นขึ้นด้วยซ้ำ”

ดวงตาของอู่เชียนเชียนเป็นประกายขึ้นมาทันที “ได้จริงหรือเจ้าคะ”

ท่านย่าที่รู้สึกเอ็นดูสาวน้อยตั้งแต่แรกเห็นก็จับมือของนางด้วยเช่นกัน แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ได้อยู่แล้ว เจ้ามาบ่อยได้เท่าที่ต้องการ คนที่นี่ต้อนรับเจ้าเสมอ”

“ฮ่า ๆ” ซ่งชิงเป่ยอดทนต่อไปไม่ไหว หัวเราะเสียงดังออกมาอย่างยินดี แล้วพูดติดตลก “เช่นนี้ข้าจะมีพี่สาวเพิ่มอีกคนอย่างนั้นหรือ”

ซ่งชิงเป่ยก็หันไปถามอู่เชียนเชียนต่อ “ข้าต้องเรียกท่านว่าพี่สาวเล็กหรือไม่”

ซ่งชิงหนานกลอกตาไปทางน้องชายจอมขี้เล่น “เลอะเทอะ รีบกินข้าว ให้ความอร่อยมันช่วยอุดปากเจ้าเสียทีเถิด”

จากนั้นซ่งชิงหนานก็หันมาพูดกับอู่เชียนเชียน “ศิษย์พี่ น้องชายข้าเป็นพวกชอบพูดเรื่อยเปื่อย อย่าถือสาเลยขอรับ”

แต่อู่เชียนเชียนกลับยิ้มอย่างชอบใจ “ไม่เป็นอันใด ข้าก็ฝันอยากมีน้องชายมาตลอดเช่นกัน ฮ่า ๆ”

ทั้งครอบครัวกินอาหารและพูดคุยกันอย่างอบอุ่นจนกระทั่งมื้ออาหารมื้อใหญ่นี้จบลง

ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยช่วยกันล้างจาน ในขณะที่เด็กแฝดทั้งสองหลับสนิทไปแล้ว

ซ่งชิงหลันจุดเทียนบนโต๊ะ เอาเข็มกับด้ายออกมา เย็บรองเท้าคู่ใหม่ให้น้องชายคนรอง

พวกเขาฝึกการต่อสู้อย่างหนักหน่วงมากจริง ๆ

อู่เชียนเชียนนั่งมองซ่งชิงหลันอยู่ข้างนางอย่างเงียบ ๆ สักพักก็ถามขึ้น “พี่ชิงหลัน ท่านชอบพี่ต้าหย่งหรือไม่เจ้าคะ?”

หญิงสาวชะงักมือไปครู่หนึ่ง แล้วหันหน้ามาทางเจ้าของคำถามนั้น อู่เชียนเชียนดวงตาเป็นประกายสะท้อนแสงเทียน นั่นทำเอานางอดไม่ได้ที่จะขำออกมา

“เชียนเชียน เจ้าเล่าชอบพี่ต้าหย่งใช่หรือไม่?”

สาวน้อยคนนี้ช่างเป็นคนใสซื่อและตรงไปตรงมา กล้าพูดทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง เป็นสิ่งที่ซ่งชิงหลันชอบในตัวนางมาก

อู่เชียนเชียนไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องนี้กับพี่สาวอยู่แล้ว จึงพยักหน้ายอมรับอย่างเปิดเผย “เจ้าค่ะ ข้าชอบพี่ต้าหย่ง”

ซ่งชิงหลันเกาจมูกตัวเองเบา ๆ แล้วพูดว่า “สาวน้อย เจ้าช่างเป็นคนซื่อตรงเสียจริง”

“พี่ชิงหลัน ท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลย ท่านชอบพี่ต้าหย่งหรือไม่เจ้าคะ”

คนอายุมากกว่าหันไปสนใจกับการเย็บรองเท้าอีกครั้งแล้วตอบไปด้วย “ข้าก็ต้องไม่ได้คิดอันใดกับเขาอยู่แล้ว อีกอย่าง ไม่ว่าข้าจะชอบเขาหรือไม่ มันก็ไม่ได้สำคัญ”

อู่เชียนเชียนตอบอย่างจริงจัง “มันจะไม่สำคัญได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ ข้ารู้สึกว่าพี่ต้าหย่งชอบพี่ชิงหลัน”

ซ่งชิงหลันชะงักไปอีกครั้ง จากนั้นก็ยิ้มจาง ๆ “ไม่ต้องห่วงไปหรอก เรื่องของข้ากับเขามันเป็นไปไม่ได้ ข้าต้องเลี้ยงลูก ๆ ไม่คิดเรื่องพวกนี้”

“อย่างนั้นข้าก็ค่อยสบายใจหน่อย” อู่เชียนเชียนปรบมืออย่างมีความสุข “หากท่านไม่ได้มีใจให้เขา ข้าก็ยังเดินหน้าต่อไปได้”

ระหว่างที่ว่าแบบนั้น ร่างบางก็เอนหลังลงบนที่นอนฟางของซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าสบายใจ ทันใดนั้นตาคู่งามก็เหลือบไปเห็นกระดาษที่วางทิ้งไว้

“พี่ชิงหลัน พวกนี้คืออันใดหรือเจ้าคะ”

เด็กสาวหยิบมันขึ้นมาดู แล้วก็พบว่านั่นคือแบบเสื้อผ้าที่ถูกวาดลงไป

นางตั้งใจดูทีละแผ่น แล้วก็เกิดประกายความประหลาดใจในดวงตา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม “ไอ๊หยา เสื้อผ้าพวกนี้สวยยิ่งนัก หากตัดเย็บออกมาจริง ๆ แล้วได้ลองใส่ก็คงจะดีเป็นแน่”

ซ่งชิงหลันมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความสุขของนางแล้วพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานเจ้าก็จะได้เห็นมันแล้ว”

[1] อวี้หมีปิ่ง อาหารประเภทแป้งของจีนคล้ายแพนเค้กทำจากแป้งข้าวโพด