ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 84 ท่านพี่ ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว

บทที่ 84 ท่านพี่ ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว

อู่เชียนเชียนกะพริบตาปริบ ๆ มองนางด้วยความประหลาดใจ “พี่ชิงหลัน ท่านหมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบ “ข้ากำลังจะเปิดร้านเสื้อผ้าที่ถนนหย่งติ้ง เสื้อผ้าที่เจ้าเห็นในกระดาษจะวางขายอยู่ที่นั่น”

“ถนนหย่งติ้ง? ข้าเพิ่งได้ยินมาว่าจะมีร้านเสื้อเปิดใหม่ที่นั่น อีกทั้งยังจ้างช่างปักถึงเดือนละสองตำลึง นั่นเป็นร้านของท่านอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? สุดยอดไปเลย หากเปิดเมื่อไรข้าจะไปอุดหนุนแน่ ร้านที่พี่ชิงหลันเป็นเจ้าของทั้งที”

คนเป็นพี่จับมือสาวน้อยแล้วพูดเสียงเบา “เชียนเชียน ไม่ขนาดนั้นหรอก คนที่ดูแลกิจการทั้งหมดเป็นป้าสะใภ้ทั้งสองของข้า ส่วนหน้าที่ของข้าคือการคิดลวดลายและรูปแบบของเสื้อผ้าที่จะเอามาขายเท่านั้น”

อู่เชียนเชียนเลิกคิ้วขึ้นและเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที “อย่างนี้นี่เอง พี่ชิงหลัน ท่านเป็นเจ้าของกิจการและอยู่เบื้องหลังเสื้อผ้าทั้งหมดอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

“สาวน้อย เจ้านี่หัวไวใช้ได้”

คนถูกชมรีบถามต่ออย่างตื่นเต้น “แล้วร้านจะเปิดเมื่อไรเจ้าคะ”

“อีกไม่กี่วัน”

อู่เชียนเชียนครุ่นคิดสักพักแล้วทำหน้ามุ่ยพลางถามขึ้น “ข้าอยากได้ชุดสวย ๆ มาใส่อยู่พอดี ท่านว่าหากข้าใส่ชุดสวย ๆ ที่ท่านทำไปหาพี่ต้าหย่ง เขาจะชอบข้าขึ้นมาหรือไม่เจ้าคะ”

หญิงสาวได้ฟังคำถามนั้นก็อดขำขึ้นมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ “เจ้าห่วงเรื่องนั้นอยู่หรือ”

ระหว่างที่สองสาวกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ก็มีเสียงไม่สบอารมณ์ของซ่งชิงหนานดังเข้ามา “ศิษย์พี่ นี่มันดึกแล้วนะขอรับ ให้ข้าไปส่งท่านกลับบ้านเถิด”

อู่เชียนเชียนมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้ามืดสนิทก็พึมพำกับตนเอง “เวลาผ่านไปเร็วจัง ค่ำมืดเสียแล้ว”

ซ่งชิงหลันลุกขึ้นยืน แล้วดึงร่างบางของนางให้ยืนขึ้นตาม และพานางออกไปส่งหน้าประตูบ้าน “วันนี้เจ้ากลับก่อนเถิด เอาไว้มาใหม่อีกเมื่อไรก็ได้”

ซ่งชิงหนานเอาเกวียนออกมารอรับศิษย์พี่ที่หน้าบ้าน

อู่เชียนเชียนก้าวขึ้นไปบนเกวียนแล้วโบกมือให้ซ่งชิงหลัน “พี่ชิงหลัน รีบเข้าบ้านเถิดเจ้าค่ะ ข้างนอกมันหนาว”

“เข้าใจแล้ว” จากนั้นท่านพี่ก็กำชับกับน้องชายรอง “เจ้าขับเกวียนก็ระวังด้วยนะ”

ระหว่างทางกลับไปที่โรงฝึก อู่เชียนเชียนก็ฮัมเพลงไปด้วย นางมีความสุขมากเสียจนแทบไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นในฤดูหนาวนี้อีกต่อไป

ซ่งชิงหนานบังคับทิศทางของเกวียนอย่างเฉยเมย ถามขึ้นเสียงเบาว่า “ศิษย์พี่ ท่านดูมีความสุขมากนะขอรับ”

“ใช่ ข้ามีความสุขมาก”

เมื่อสาวน้อยได้รู้ว่าพี่สาวคนโปรดไม่ใช่ศัตรูหัวใจอีกต่อไป จากนี้ก็เป็นโอกาสของนางแล้วที่จะใกล้ชิดกับอู่ต้าหย่งมากขึ้น นั่นจึงทำให้นางรู้สึกมีความสุขขึ้นมาราวกับจะลอยได้

ซ่งชิงหนานถามขึ้นอีก “ท่านมีความสุขเรื่องใดกันขอรับ”

สาวน้อยยิ้มหวานและวางมือเรียวลงบนไหล่ของศิษย์น้อง ทำเอาซ่งชิงหนานเกร็งไปทั้งร่างขึ้นมาในทันที

“อุ๊บ! ฮ่าฮ่า” อู่เชียนเชียนหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “โธ่ นี่เจ้าประหม่าอย่างนั้นหรือศิษย์น้อง เจ้ายังเด็กนัก คงไม่รู้จักว่าการชอบผู้อื่นมันเป็นอย่างไร แต่ไม่เป็นอันใด เจ้าจะเข้าใจทุกอย่างเมื่อโตขึ้นกว่านี้เอง”

ซ่งชิงหนานมุมปากกระตุก “เราอายุเท่ากันนะขอรับ ข้าแก่กว่าท่านหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ”

อู่เชียนเชียนเคาะหน้าผากเขาด้วยความขัดใจ “ไม่ว่าจะอายุเท่าไรแต่ข้าก็เป็นศิษย์พี่ของเจ้า เร็วเข้า เร่งเจ้าลาอีกหน่อย”

“ขอรับ” ซ่งชิงหนานรับคำในลำคอ แล้วกระตุ้นให้ลาลากเกวียนเร็วขึ้นอีก

ซ่งชิงหลันตื่นตั้งแต่ก่อนรุ่งสางในวันถัดมา

นางคิดว่าตนเองตื่นเช้ามากแล้ว แต่ก็ไม่คาดว่ายังมีคนอื่นที่ตื่นเร็วกว่าอยู่ดี

ทันทีที่เปิดประตูออกมาก็พบว่าซ่งชิงหนานสวมเพียงเสื้อผ้าเนื้อบาง กำลังฝึกร่างกายอยู่ที่ลานบ้าน

หญิงสาวอดรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาไม่ได้ “ชิงหนาน เจ้าตื่นเร็วเสียจริง”

น้องชายหันหน้ามาทางนี้พร้อมรอยยิ้ม “ท่านพี่ ท่านอาจารย์สอนว่าให้ฝึกฝนทุกวันห้ามหยุดพักขอรับ”

ท่านพี่เดินตรงไปหา พร้อมกับยื่นผ้าขนหนูให้น้องชายแล้วเอ่ยด้วยความเป็นห่วง “อยากจะฝึกเท่าไรข้าไม่ห้าม แต่เหตุใดถึงได้ใส่เสื้อผ้าบางเช่นนี้ ประเดี๋ยวก็ไม่สบายเอาได้”

ซ่งชิงหนานรับผ้าจากท่านพี่มาซับเหงื่อที่ใบหน้าและร่างกาย “ท่านพี่ ท่านอย่าห่วงเลย ข้าไม่ใช่คนอ่อนแอถึงเพียงนั้น พี่น้องของเราฝึกเช่นนี้ในลานฝึกเป็นประจำขอรับ”

ซ่งชิงหลันเคาะหัวน้องชายเบา ๆ แล้วถามขึ้น “เช้านี้เจ้าอยากกินสิ่งใด”

น้องชายรองคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าอยากกินบะหมี่ไข่ฝีมือท่าน”

“ได้เลย ข้าจะไปทำให้ประเดี๋ยวนี้”

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงไม่พอใจจากซ่งชิงเป่ยดังขึ้นจากด้านหลัง “ท่านพี่ ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว พี่สามกลับมาก็ได้กินบะหมี่ไข่เลย ส่วนพวกเรากลับได้กินเจียนปิ่งกับมันเผากันทุกเช้า”

ซ่งชิงซีหยอกล้อขึ้นมา “เจ้าไม่ได้บอกเองหรือว่าเจียนปิ่งกับมันเผาดีที่สุดในโลก เหตุใดไม่อยากกินแล้วเล่า”

น้องเล็กเม้มปากแล้วบ่นขึ้นมา “ก็อร่อยขอรับ แต่ให้กินเหมือนเดิมทุกเช้า ท่านไม่คิดว่ามันน่าเบื่อเกินไปหรือ?”

พี่สาวคนโตจึงต้องเอ่ยปากขึ้นมา “เข้าใจแล้ว ๆ ไม่ต้องเถียงกัน วันนี้ข้าจะทำบะหมี่ไข่ให้ทุกคน ดีหรือไม่”

ซ่งชิงเป่ยตอบรับอย่างมีความสุข “ดีขอรับ”

ซ่งชิงหลันมองท่าทางซุกซนของน้องชายแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “อย่างนั้นก็อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย ไปช่วยกันเถิด”

ซ่งชิงเป่ยรับหน้าที่จุดไฟเช่นเคย ซ่งชิงหลันนวดบะหมี่อยู่ที่โต๊ะ ซ่งชิงตงเป็นคนปรุงบะหมี่ ซ่งชิงซีจัดการสับหมูเพื่อทำน้ำแกง ส่วนซ่งชิงหนานทอดไข่สำหรับทุกคน

ไม่นานพี่น้องทั้งห้าก็ช่วยกันเตรียมมื้อเช้าจนเสร็จ ออกมาเป็นบะหมี่ไข่หน้าตาน่าทาน

เมื่อแม่เฒ่าซ่งตื่นขึ้นมา ก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร พอหญิงชราเข้ามาดูในครัวก็พบว่าพี่น้องกำลังง่วนอยู่กับการจัดโต๊ะ จึงถามขึ้น “พวกเจ้าทำสิ่งใดกินกันหรือ?”

ซ่งชิงหลันส่งชามบะหมี่มาให้ท่านย่า “ท่านย่า เราทำบะหมี่ไข่กันเจ้าค่ะ รีบกินตอนยังร้อน ๆ นะเจ้าคะ”

แม่เฒ่าซ่งขมวดคิ้ว “ข้ากลัวเฉินเฉินกับเยว่เยว่จะตื่นขึ้นมาเสียก่อน”

ซ่งชิงหลันรีบตอบ “ไม่เป็นอันใด พวกเขาน่าจะยังไม่ตื่นเร็วขนาดนี้หรอกเจ้าค่ะ ท่านยังมีเวลากิน”

หลังจากกินมื้อเช้าด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ซ่งชิงตงก็ออกไปที่ร้านอาหารเช้า

ตั้งแต่มีสองสามีภรรยามาทำงาน ซ่งชิงหลันก็ไม่ได้ให้ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยไปช่วยงานที่ร้านอีก น้องชายทั้งสองจะได้มีเวลาเตรียมตัวไปเรียนหนังสือในตอนบ่าย

ส่วนซ่งชิงหลันก็นั่งทำรองเท้าให้ซ่งชิงหนานอยู่ที่บ้าน

แต่แล้วซ่งชิงหนานเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ เหตุใดถึงไม่ให้ข้าไปช่วยที่ร้านอีกคนขอรับ”

“ไม่ต้องหรอก ที่ร้านจ้างคนมาทำงานแล้ว ไม่ต้องไปช่วยอีก ข้าบอกพี่ชายเจ้าไว้ด้วยว่าหากเริ่มว่างก็ให้กลับมาที่บ้าน นาน ๆ เจ้าจะได้วันหยุดสักครั้ง ข้าอยากให้เจ้าได้พักผ่อนกับครอบครัวจริง ๆ”

วันเวลาช่างผ่านเร็ว หลังอาหารกลางวัน ซ่งชิงหนานก็เตรียมจะกลับไปที่โรงฝึกในช่วงบ่าย

พี่สาวคนโตจัดการช่วยเขาเก็บข้าวของ ทั้งอาหาร และเสื้อผ้าเข้าไปในกระเป๋า และตรวจสอบให้มั่นใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น

“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องเตรียมสิ่งใดให้เพิ่มแล้วขอรับ ที่โรงฝึกมีให้หมดทุกอย่าง ข้าไม่ขาดเหลือสิ่งใดอีกแล้ว”

หากเขาไม่หยุดนางเอาไว้ตอนนี้ มีหวังข้าวของที่ซ่งชิงหลันเตรียมให้คงจะเต็มเกวียน

คนเป็นพี่หยุดมือในที่สุด “เจ้าอยากได้สิ่งใดก็รีบบอกข้าได้เลยนะ”

ซ่งชิงตงอยู่บนเกวียนที่เตรียมพร้อมจะออกเดินทางจึงเรียกน้องชาย “ชิงหนาน ขึ้นมาเร็วต้องไปแล้ว ประเดี๋ยวจะสายเอา”

ซ่งชิงหนานสบตาท่านพี่แล้วเอ่ยลา “ท่านพี่ ข้าจะกลับมาอีกนะขอรับ”

“เข้าใจแล้ว รีบไปเถิด”