ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 82 พี่ชิงหลันมีลูกแล้วหรือ?!

บทที่ 82 พี่ชิงหลันมีลูกแล้วหรือ?!

ซ่งชิงหลันถามอย่างประหลาดใจ “เชียนเชียน เจ้าก็มาด้วยหรือนี่?”

ในตอนนั้นเอง นางก็หันไปถามน้องชายตัวเองต่อ “เกิดอันใดขึ้น มีเรื่องที่โรงฝึกหรือ”

ซ่งชิงหนานส่ายหน้า “ไม่ขอรับ วันพรุ่งข้าได้วันหยุดหนึ่งวัน ก็เลยอยากกลับมาหาทุกคน”

พี่ชายเอ่ยถามอย่างสงสัย “แล้วเหตุใดจึงไม่กลับไปรอที่บ้านเล่า”

ฝ่ายน้องชายที่ถูกถามก็มองไปทางอู่เชียนเชียนที่ยืนข้าง ๆ ตนเองแทนคำตอบ

สาวน้อยยิ้มหวานแล้วค่อย ๆ แสดงตัวต่อทุกคน “ข้าเป็นคนขอให้ศิษย์น้องพามาที่นี่เจ้าค่ะ พี่ชิงหลัน พอได้กินเจียนปิ่งของพี่วันนั้น ข้าก็ติดใจมาก อยากจะกินอีก ก็เลยตามมาซื้อที่นี่”

ท่าทางไร้เดียงสาของสาวน้อยอู่เชียนเชียนทำให้ซ่งชิงหลันอดหัวเราะขึ้นมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ “ได้เลย ประเดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้ากินเอง รับรองว่าอร่อยสมกับที่อุตส่าห์มาถึงนี่แน่”

ว่าจบนางก็เดินกลับเข้าไปในร้าน สวมผ้ากันเปื้อนแล้วลงมือทำเจียนปิ่ง

ไม่นานเจียนปิ่งร้อน ๆ ชิ้นใหญ่แสนน่ากินก็เสร็จ

“นี่ของเจ้านะเชียนเชียน รีบกินเสียตอนที่ยังร้อนอยู่”

“ขอบคุณพี่ชิงหลันมากเจ้าค่ะ”

อู่เชียนเชียนรีบกินอย่างรวดเร็ว สีหน้าพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าน่ารัก ดูมีความสุขเกินบรรยาย “อืม… อร่อยมากเจ้าค่ะ กินตอนร้อน ๆ อร่อยกว่าวันนั้นจริง ๆ ด้วย”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วถามต่อ “หากเจ้าชอบ ข้าทำให้อีกชิ้น ดีหรือไม่”

อู่เชียนเชียนชูสองนิ้วกลับมาทันที “ข้าขอสองเลยได้หรือไม่”

หลังจากอู่เชียนเชียนกินเสร็จ นางก็เอาเจียนปิ่งสองชิ้นที่เพิ่งทำเสร็จไปที่ประตูเมือง “ข้าจะเอาไปให้พี่ต้าหย่ง”

หญิงสาวมองตามแผ่นหลังที่ดูร่าเริงสดใสของอู่เชียนเชียนก็เข้าใจความหมายของนางได้โดยพลัน

ระหว่างทางที่วิ่งไปสาวน้อยก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกชายหนุ่มอย่างมีความสุข “พี่ต้าหย่งเจ้าคะ”

เจ้าหน้าที่หนุ่มหันหน้าไปตามเสียงเรียก ก็พบว่าอู่เชียนเชียนกำลังตรงเข้ามาอย่างตื่นเต้น นั่นทำเอาอู่ต้าหย่งเผลอขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “เชียนเชียน เจ้ามาทำอันใดที่นี่กัน”

อู่เชียนเชียนเมินเฉยต่อท่าทีตึงเครียดของเขา ยื่นเจียนปิ่งในมือไปให้แล้วยิ้มหวาน “ข้ามาแถวนี้เพื่อไปร้านของพี่ชิงหลัน แล้วก็เอาเจียนปิ่งมาฝากท่านด้วย”

หวังจู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันพลันเกิดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเริ่มเอ่ยหยอกล้อ “โธ่ เชียนเชียน เจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว เหตุใดจึงซื้อให้แต่ท่านต้าหย่งเล่า ไม่มีของพี่หวังจู้ผู้นี้บ้างหรือ ลำเอียงเสียจริง”

อู่ต้าหย่งมองไปยังเจียนปิ่งในมือนางแล้วตอบอย่างเย็นชา “เชียนเชียน ตอนนี้ข้ากำลังทำงานอยู่ ยังไม่หิว เจ้าเก็บไว้กินเองเถิด”

หวังจู้หัวเราะขึ้นมาเบา ๆ “เชียนเชียน หากพี่ต้าหย่งไม่อยากกิน เอามาให้ข้าแทนก็ย่อมได้”

ว่าจบก็ยื่นมือไปที่นาง

หากแต่อู่เชียนเชียนกลับชักมือหลบแล้วพูดกับหวังจู้ “ท่านอยากกินก็ไปซื้อเองสิ ร้านอยู่แค่ตรงนี้เอง ข้าซื้อมาให้พี่ต้าหย่งคนเดียวเท่านั้น”

จากนั้นอู่เชียนเชียนก็ยังยื่นเจียนปิ่งไปให้อู่ต้าหย่งอีกครั้ง “พี่ต้าหย่ง กินหน่อยเถิดเจ้าค่ะ นี่มันอร่อยมากเลยนะ”

“ชิ!” หวังจู้เอ่ยพลางขยิบตา “เชียนเชียน พี่ต้าหย่งของเจ้ากินเจียนปิ่งร้านนี้จนจำรสชาติได้อย่างดีแล้ว เขาไปที่ร้านนั้นทุกวัน เพราะหากวันใดไม่ได้เจอแม่นางซ่ง…”

ยังพูดไม่ทันจบหวังจู้ก็หันไปพบสายตาเย็นยะเยือกของอู่ต้าหย่งที่กำลังจ้องเขม็ง

หวังจู้จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “หากวันใดไม่ได้กินเจียนปิ่งเขาจะรู้สึกเหมือนขาดสิ่งใดไป”

อู่เชียนเชียนขมวดคิ้ว นางเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกประหลาด ระหว่างอู่ต้าหย่งและซ่งชิงหลัน

นางเม้มริมฝีปากเข้าหากัน และบังคับให้ชายหนุ่มรับเจียนปิ่งไปถือไว้

จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “อย่างไรเสีย ข้าก็ซื้อมาให้ท่าน ท่านรับไปเถิด หากไม่อยากกินท่านก็ทิ้งมันไปได้เลยเจ้าค่ะ ข้าไปดีกว่า”

เมื่ออู่เชียนเชียนกลับมาที่ร้านเจียนปิ่ง ก็เห็นว่าซ่งชิงหลัน ซ่งชิงตง และซ่งชิงหนานกำลังออกไปจึงได้เอ่ยถามขึ้น “กำลังจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ?”

ซ่งชิงหลันหันมาตอบ “นาน ๆ ทีชิงหนานจะได้กลับมาบ้าน ข้าเลยจะไปตลาด ซื้อของสดมาทำอาหารเย็นนี้น่ะ”

อู่เชียนเชียนเลิกคิ้ว และยิ้มถามอย่างไร้เดียงสา “พี่ชิงหลัน จะเป็นอันใดหรือไม่หากข้าอยากไปเยี่ยมบ้านท่าน ท่านสะดวกหรือไม่เจ้าคะ”

ความจริงแล้วอู่เชียนเชียนเกิดความรู้สึกเห็นแก่ตัวขึ้นมาในใจ นางอยากจะรู้ให้มากขึ้น ว่าเหตุใดพี่ต้าหย่งถึงได้ชอบสตรีนางนี้ จึงวางแผนจะตีสนิทกับซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มตอบ “ได้อยู่แล้ว หากเจ้าไม่รังเกียจ มากินข้าวด้วยกันเถิด”

อู่เชียนเชียนตรงเข้าไปควงแขนซ่งชิงหลันทันทีสนิทสนม “เหตุใดข้าจะต้องรังเกียจเล่าเจ้าคะ พี่ชิงหลัน เจียนปิ่งที่ท่านทำอร่อยมาก อย่างนั้นแล้วอาหารที่ท่านทำก็คงไม่แพ้กัน”

เมื่อซื้อของสดทั้งหมดเรียบร้อย พวกเขาก็พากันกลับไปที่บ้าน ซ่งชิงหนานเอ่ยขึ้นทันทีที่เปิดประตูบ้าน “ท่านพี่ ข้าจะไปหาเฉินเฉินกับเยว่เยว่”

เขาไม่ได้เจอหลานตัวน้อยมากว่าครึ่งเดือน ทำให้คิดถึงเด็ก ๆ เป็นอย่างมาก

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ไปเถิด พวกเขาน่าจะตื่นแล้ว”

ได้ยินเช่นนั้น แขกของบ้านจึงเดินตามศิษย์น้องไปด้วยพลางถามขึ้น “เฉินเฉินกับเยว่เยว่คือผู้ใดกัน”

ทันทีที่อู่เชียนเชียนได้เห็นทารกน้อยตัวขาวอวบอ้วนน่ารักน่าชังนอนอยู่ในห้อง นางก็เบิกตากว้างด้วยความเอ็นดู “ว้าว เด็ก ๆ น่ารักมาก ฝาแฝดหรือ”

ซ่งชิงหนานยิ้มอย่างภูมิใจ “นี่ลูกของท่านพี่ข้าเอง”

“อย่างไรนะ?” อู่เชียนเชียนตกใจยิ่งกว่าเดิม “พี่ชิงหลันมีลูกแล้วหรือ?”

ในความตกใจนั้น เด็กสาวก็ลอบยินดีไปด้วย

เช่นนี้ก็มั่นใจได้แล้วว่าไม่มีทางที่พี่ชิงหลันจะแย่งพี่ต้าหย่งไปจากนางได้

นางเองก็ชอบซ่งชิงหลันมากเช่นกัน เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะกลายมาเป็นศัตรูหัวใจของตนก็รู้สึกเป็นทุกข์มาก หากแต่ตอนนี้สบายใจได้แล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีก

คิดแบบนั้นอู่เชียนเชียนก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มพร้อมก้าวเข้าไปข้างใน “เด็ก ๆ น่ารักน่าชังเหมือนตุ๊กตาเสียจริง ขอข้าอุ้มได้หรือไม่?”

แม่เฒ่าซ่งมองมาทางเด็กสาวท่าทางกระฉับกระเฉงตรงหน้าแล้วถามหลานชาย “ชิงหนานนี่ผู้ใดกัน?”

ซ่งชิงหนานรีบตอบ “ท่านย่า นี่คือศิษย์พี่ของข้าขอรับ นางอยู่ที่โรงฝึกจิงอู่ ชื่อว่า…”

อู่เชียนเชียนแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว “ท่านย่า ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ ข้าอู่เชียนเชียน เรียกข้าว่าเชียนเชียนก็ได้”

ท่าทางร่าเริงของเด็กสาวทำให้หญิงชราอดยิ้มตามไม่ได้ ตามด้วยการเอ่ยชม “แหมเชียนเชียน ปากเล็ก ๆ พูดจาไพเราะเสียเหลือเกิน”

อู่เชียนเชียนตอบอย่างติดตลก “วันนี้ข้าจะมาฝากท้องที่บ้านท่าน ก็ต้องปากหวานไว้ก่อนสิเจ้าคะ”

“ฮ่า ๆ” แม่เฒ่าซ่งหัวเราะอย่างมีความสุข “สาวน้อย พูดเก่งดีจริง ๆ”

จากนั้นอู่เชียนเชียนกับซ่งชิงหนานก็เล่นอยู่กับเฉินเฉินและเยว่เยว่ด้วยกัน

เมื่อมองไปทางเจ้าเด็กน้อยทั้งสองที่ดูนุ่มนิ่มน่ารักกลิ่นหอมน้ำนมตรงหน้าแล้ว อู่เชียนเชียนก็พูดขึ้นมาอย่างเสียดาย “หากท่านพ่อกับท่านแม่มีน้องชายกับน้องสาวตัวเล็ก ๆ น่ารักเช่นนี้บ้างล่ะก็…”