ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 86 นางมาทำอันใดถึงที่นี่

บทที่ 86 นางมาทำอันใดถึงที่นี่

เหวยหมิ่นจือดึงตัวน้องสะใภ้เข้ามาใกล้แล้วเอ่ยเสียงเบา “นั่นคือบุตรสาวคนโตของตระกูลไป๋”

“ตระกูลไป๋อย่างนั้นหรือ?” ดวงตาของเหอไห่หลิงเบิกกว้างด้วยความตกใจ “หมายถึง… ตระกูลไป๋ บ้านอดีตสามีของหลันหลัน?”

เหวยหมิ่นจือเม้มริมฝีปาก “ไม่ผิดแน่ จะมีคนสกุลไป๋ที่ใดน่ารำคาญเพียงนี้อีก พวกนั้นจะมาหาเรื่องหลันหลันของเราอีกหรือไม่”

เหอไห่หลิงฉายแววไม่พอใจ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “นางมาทำอันใดที่นี่ มีแผนใดอยู่หรือไม่?”

ตระกูลนั้นมีแต่พวกไม่น่าคบหา แม้แต่ไป๋เย่เฮยลูกคนเล็ก ส่วนไป๋เย่หานก็ตายไปตั้งแต่ยังอายุน้อย

เหวยหมิ่นจือพูดอย่างเย้ยหยัน “จะมีอันใดอีกเล่า นางคงถูกเงินค่าจ้างสองตำลึงดึงดูดมาอย่างไรเล่า ตระกูลไป๋เป็นพวกหน้าเงิน นางเองก็คงไม่ต่างกัน ข้าคิดว่าอีกไม่นานนางคงก่อปัญหาให้พวกเราเป็นแน่”

เหอไห่หลิงพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น ต้องรีบหาข้ออ้างให้นางออกไปจากที่นี่โดยเร็ว”

ไม่นานเวลาหนึ่งก้านธูปสำหรับการทดสอบก็จบลง

เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงรับผลงานของทุกคนมา พวกนางมองดอกบัวของไป๋ชุนเฟินแล้วยิ้มให้กัน

เหวยมิ่นจือกระซิบกระซาบ “นี่มันงานอย่างไรกัน”

เหอไห่หลิงยิ้มแล้วกล่าวขึ้น “ดูจากผลงานก็รู้แล้วว่านางเป็นคนอย่างไร”

ซ่งชิงหลันอยู่ในห้องก็เห็นว่าป้าสะใภ้ทั้งสองเข้ามาพร้อมงานปักของผู้เข้าร่วมการทดสอบด้วยอาการขบขัน จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “มีเรื่องดีอย่างนั้นหรือเจ้าคะ หัวเราะกันน่าสนุกเชียว”

ป้าสะใภ้ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วก้าวเข้ามาด้านใน “ไม่ได้เป็นเรื่องดีอันใด แต่ก็ตลกจริง ๆ”

หลังว่าจบก็ยื่นผลงานทั้งหมดให้หลานสาวและหลี่ซิ่วซิ่ว

ซ่งชิงหลันถามต่ออย่างสงสัย “เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ”

เหอไห่หลิงหยิบงานชิ้นหนึ่งขึ้นมาส่งให้ซ่งชิงหลันแล้วถามขึ้น “หลันหลัน เจ้าลองเดาสิว่างานชิ้นนี้เป็นของผู้ใด”

ซ่งชิงหลันย่นคิ้ว “ข้าจะเดาได้อย่างไร พวกท่านบอกข้ามาเสียดีกว่า พวกท่านดูไม่พอใจเอาเสียเลย”

เหวยหมิ่นจือนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “ลูกสาวคนโตของตระกูลไป๋ ไป๋ชุนเฟินน่ะสิ”

ซ่งชิงหลันชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่านางเป็นใคร

หญิงสาวขมวดคิ้ว โยนงานปักนั่นลงไปในเตาไฟด้วยท่าทางรังเกียจซ้ำยังเอ่ยอย่างเย็นชา “นางมาทำอันใดถึงที่นี่”

เหวยหมิ่นจือยิ้ม “คนหน้าเงินพวกนั้น พอได้กลิ่นเงินก็ตามมาอย่างไรเล่า”

ซ่งชิงหลันเอ่ยเสียงต่ำ “น่ารำคาญถึงเพียงนี้” จากนั้นก็หยุดคิดสักครู่

ตลอดชีวิตของนาง ไม่เคยมีสักเสี้ยวของความคิดที่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกคนตระกูลไป๋ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรคนบ้านนั้นถึงได้มายุ่งเกี่ยวกับตนอยู่เรื่อย ช่างเป็นเรื่องที่น่ารำคาญใจเสียเหลือเกิน

จากนั้นไม่นานซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วก็ช่วยกันเลือกงานปักมาได้ชิ้นหนึ่งอย่างเป็นเอกฉันท์

เพียงเท่านี้ ที่ร้านก็จะได้ช่างปักมาครบหกคนตามที่ต้องการแล้ว

เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงกลับไปที่หน้าร้านเพื่อประกาศผลการทดสอบ

เมื่อได้ยินผลการทดสอบ ไป๋ชุนเฟินตกตะลึงอย่างยิ่งเมื่อพบว่าคนที่ได้งานไม่ใช่ตนเอง

หวงลี่ผิงเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน นางดึงเพื่อนเข้ามาใกล้แล้วถาม “ชุนเฟิน เกิดอันใดขึ้น เจ้าไม่ได้บอกว่านี่เป็นโอกาสของเจ้าหรอกหรือ?”

ไป๋ชุนเฟินสีหน้าเปลี่ยนไป และตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใช่ ข้าจะต้องคุยเรื่องนี้กับพวกนางเสียแล้ว”

ว่าจบนางก็ย่างเท้าเข้าไปหาเหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิง

หวงลี่ผิงยื่นมือออกมา ตั้งใจจะรั้งเพื่อนเอาไว้ แต่เมื่อคิดว่ากำลังจะได้ชมเรื่องสนุกก็รีบชักมือกลับโดยพลัน แล้วเปลี่ยนเป็นก้าวตามนางไป

หญิงสาวเดินเข้าไปหาผู้ดูแลร้านทั้งสองแล้วถามออกไปตามตรง “พวกท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร เหตุใดถึงได้เลือกคนนอกแทนที่จะเป็นข้า”

เหวยหมิ่นจือมองนางอย่างไม่แยแส “งานปักของเจ้าใช้ไม่ได้ เหตุใดต้องเลือกเจ้าด้วย”

เหอไห่หลิงเองก็ตอบอย่างเย็นชา “อีกอย่าง เจ้าเองก็เป็นคนนอก ต่างจากผู้อื่นอย่างไรกัน”

ไป๋ชุนเฟินตะคอกเสียงดัง “พวกท่านแสร้งทำเป็นเลอะเลือนหรือ? ข้าบอกท่านไปแล้วว่าข้าคือบุตรสาวคนโตของตระกูลไป๋ หลานสาวท่านเป็นน้องสะใภ้ข้า ดังนั้นเราเป็นญาติกัน”

เหอไห่หลิงเย้ยหยัน “พูดอันใดเพ้อเจ้อ หลันหลันของเราหย่ากับน้องชายเจ้าไปนานแล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนตระกูลไป๋อีก เราจะเป็นญาติกันได้อย่างไร?”

“พวกท่านนี่มันใจดำเกินไปแล้ว”

ไป๋ชุนเฟินตบโต๊ะอย่างแค้นใจ ชี้หน้าสตรีวัยกลางคนทั้งสองพร้อมกับสบถด่า “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ คนจนอย่างพวกเจ้าสองคนจะเอาเงินจากที่ใดมาเปิดร้านนี้”

“คงไปยืมเงินจากน้องสะใภ้ข้ามาเปิดร้านกันใช่หรือไม่? เหตุใดนางถึงได้ให้เงินมากมายกับครอบครัวฝั่งแม่เพียงฝั่งเดียว ข้ายังไม่ได้ส่วนแบ่งใดจากร้านนี้เลย กล้ามากที่มากีดกันไม่ให้ข้ามาทำงานที่นี่”

เหวยหมิ่นจือโกรธจนหน้าขึ้นสี จากนั้นก็เถียงกลับไป “คนตระกูลไป๋นี่ช่างหน้าไม่อายเสียจริง เมื่อก่อนเอาแต่ขับไล่หลันหลันของพวกเรา ซ้ำยังขีดเส้นแบ่งไม่ให้เข้าไปข้องเกี่ยว ตอนนี้ก็สมใจพวกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ มาตอนนี้ พอเห็นว่านางมีเงินขึ้นมา ถึงได้มาเรียกร้องความเป็นพี่น้องจากหลานข้า หน้าด้านเช่นนี้เลยหรือ”

เหอไห่หลิงเสริมทันที “ใช่แล้ว ในย่านหย่งเหอจะมีผู้ใดหน้าทนได้เท่าพวกตระกูลไป๋ได้อีก แค่หลานสาวข้าเคยแต่งงานเข้าบ้านเจ้าก็เหมือนโชคร้ายไปแปดชั่วโคตรแล้ว”

ไป๋ชุนเฟินโกรธจนลมออกหู “นังสารเลวสองคนนี้ พูดเรื่องไร้สาระอันใดกัน คอยดูเถิดข้าจะฉีกปากพวกเจ้าออกจากกัน!”

พูดจบนางก็เงื้อมือขึ้นไปทางเหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิง

ผู้ดูแลร้านทั้งสองมองหน้ากันแล้วตรงเข้ามากระชากข้อมือไป๋ชุนเฟินคนละข้าง ลากไปที่ประตูร้าน โยนนางออกไปข้างนอกแล้วตะโกนไล่ “ออกไปให้พ้น ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า!”

“โอ๊ย เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย” ไป๋ชุนเฟินร้องอย่างเจ็บปวด

หวงลี่ผิงรีบเข้ามาช่วยเพื่อนให้ลุกขึ้น “ชุนเฟิน ชุนเฟิน เจ้าเป็นอันใดหรือไม่”

“ไม่เป็นไร!” ระหว่างที่ตอบไป๋ชุนเฟินก็เอามือลูบสะโพกไปด้วย จากนั้นก็ชี้ไปทางคนที่ประตูแล้วพูดเสียงดังลั่น “พวกเจ้าคอยดูเถิด ข้าไม่ยอมง่าย ๆ แน่”

เหอไห่หลิงยกมือขึ้นกอดอก มองไป๋ชุนเฟินด้วยสายตารังเกียจ “คอยดูแล้วกัน ว่าผู้ใดมันจะแน่กว่ากัน”

ความวุ่นวายและเสียงเอะอะหน้าร้านดึงดูดให้ผู้คนจำนวนมากมามุงดู พวกเขาพากันชี้ไปที่ไป๋ชุนเฟินแล้วซุบซิบกันอย่างสนุกปาก

หวงลี่ผิงจับมือไป๋ชุนเผินแล้วกระซิบ “ชุนเฟินไปเถิด คนมองหมดแล้ว”

“ให้ตาย! ไปก็ได้”

ก่อนจากไป นางก็ยังมิวายจะหันไปตะโกนอีกครั้ง “ฝากไว้ก่อนเถิด!”

เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงยิ้มอย่างท้าทาย

คนเป็นพี่สะใภ้ใหญ่บ่นขึ้นมา “น่ารำคาญอันใดเยี่ยงนี้”

เหอไห่หลิงตอบรับ “ใช่แล้ว เมื่อไรคนพวกนี้จะย้ายออกไปจากหย่งเหอเสียที หากเป็นเช่นนั้นที่นั่นน่าจะสงบสุขไม่น้อย”

จากนั้นพวกนางก็เปิดประตูร้านเพื่อเดินกลับเข้าไปด้านใน