ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 87 ไปกินข้าวที่บ้านข้าดีหรือไม่เจ้าคะ

บทที่ 87 ไปกินข้าวที่บ้านข้าดีหรือไม่เจ้าคะ

ทั้งสองกลับเข้ามาในร้าน เมื่อพบว่าซ่งชิงหลันยืนอยู่ก็พากันตกใจ แล้วอุทานขึ้นมาพร้อมกัน “สวรรค์! ตกใจหมด”

เหอไห่หลิงเอามือกุมอกอย่าตกใจ “หลันหลัน เจ้ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร มาไม่ให้สุ้มเสียง”

เหวยหมิ่นจือก้าวไปข้างหน้า จับมือหลานสาวแล้วถามขึ้น “เจ้าเห็นทุกอย่างแล้วใช่หรือไม่”

“ใช่เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้ารับ

ป้าสะใภ้ใหญ่พูดอย่างโกรธเคือง “พวกคนตระกูลไป๋นี่ไม่มีผู้ใดดีสักคน”

ซ่งชิงหลันเย้ยหยัน “คนบ้านนั้นก็เป็นเช่นนี้กันหมด ไม่ควรค่าจะไปให้ความสนใจหรอกเจ้าค่ะ เอาเวลามาเตรียมตัวเปิดร้านกันดีกว่า วันมะรืนนี้จะได้รับลูกค้ากันแล้ว”

เหวยหมิ่นจือยิ้มตอบ “หลังจากเหนื่อยกันมานาน วันเปิดร้านจะมาถึงแล้วสินะ ข้ายังตื่นเต้นไม่หาย”

หลี่ซิ่วซิ่วหัวเราะ “ข้าเองก็เช่นกันเจ้าค่ะ”

แม้ว่านางจะเป็นเพียงลูกจ้าง แต่ก็อยู่กับทุกคนมาตั้งแต่แรกเริ่ม จึงรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จนี้ด้วย

ซ่งชิงหลันมองเด็กสาวแล้วเอ่ยอย่างติดตลก “ซิ่วซิ่ว เจ้าอย่าตื่นเต้นเกินไปนัก เจ้ายังต้องดูแลช่างปักอีกหกคนให้ดีด้วย ร้านของเราต้องพึ่งพาฝีมือของเจ้าแล้ว”

หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้าอย่างแข็งขัน “เจ้าค่ะ พี่ชิงหลันไม่ต้องกังวล”

จากนั้น ซ่งชิงหลันก็มองไปที่ทุกคน “เอาเถิด วันนี้ทุกคนตั้งใจทำงานกันมาก กลับไปพักผ่อนเถิด”

หากแต่เหอไห่หลิงกลับคว้ามือหลานสาวเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับดึงนางไปด้านข้างด้วยกัน

ซ่งชิงหลันมองด้วยความสงสัยแล้วถามขึ้น “ท่านป้าสะใภ้รอง เกิดอันใดขึ้นหรือ เหตุใดต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วยเจ้าคะ”

เหอไห่หลิงสีหน้าเคร่งขรึม “หลันหลัน ป้าไม่คิดว่าไป๋ชุนเฟินจะรามือไปง่าย ๆ นางต้องกลับมาสร้างปัญหาให้เราอีกแน่ จับตาดูนางเอาไว้ก่อนดีหรือไม่”

ซ่งชิงหลันพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ ข้าจะระวัง”

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้กลัวคนตระกูลไป๋พวกนั้นแม้แต่น้อย

……

ก่อนกลับไปที่บ้าน ซ่งชิงหลันแวะซื้อวัตถุดิบสำหรับทำกับข้าวที่ตลาด

หลังเลือกซื้อของมาเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่หญิงสาวกำลังจะกลับ ก็บังเอิญพบกับคนคุ้นเคยผู้หนึ่ง

อู่ต้าหย่งเพียงเห็นซ่งชิงหลันเพียงชั่วครู่ก็เอ่ยเรียกนางอย่างตื่นเต้น “แม่นางซ่ง”

เสียงเรียกของเขาดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านไม่น้อย ชายหนุ่มจึงเพิ่งรู้ตัวว่า ตนเสียงดังเกินไปก็พลันหน้าแดงด้วยความเขินอาย

ซ่งชิงหลันไม่ได้จริงจังอะไร เพียงเข้าไปหาเขาแล้วเอ่ยทักทาย “ท่านพี่อู่ บังเอิญเสียจริง ท่านมาซื้อของไปทำกับข้าวเหมือนกันหรือเจ้าคะ”

อู่ต้าหย่งส่ายหน้า “ข้าตัวคนเดียว ไม่ค่อยทำอาหารหรอก ตอนนี้เพิ่งเลิกงานและกำลังคิดว่าจะเดินเล่นพักผ่อน ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเจ้าที่นี่”

เจ้าหน้าที่หนุ่มเล่าพลางเกาท้ายทอยอย่างทำอะไรไม่ถูก

บรรยากาศระหว่างหนุ่มสาวตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ ในที่สุดก็เป็นซ่งชิงหลันที่ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นมาก่อน “อย่างนั้นแล้ว… ข้ากลับบ้านก่อน…”

“เอ่อ แม่นางซ่ง” อยู่ ๆ อู่ต้าหย่งก็รวบรวมความกล้า เอ่ยรั้งนางเอาไว้ “ช่วงนี้ข้าไม่เจอเจ้าที่ร้านอาหารเช้าเลย… เอ่อ… เจ้า”

“ช่วงนี้ข้ายุ่ง ๆ อยู่เจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ “ได้ยินมาจากเชียนเชียนว่าเจ้ากำลังจะเปิดร้านเสื้อผ้า”

นั่นทำให้ซ่งชิงหลันอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “ท่าทางว่านางจะเล่าให้ท่านฟังทุกเรื่องเลยจริง ๆ”

อู่ต้าหย่งเองก็หัวเราะตามเช่นกัน “นางเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ทั้งพูดเสียงดังและปกปิดความลับไม่เก่ง”

ซ่งชิงหลันจึงหันไปถามต่อ “แล้ว… นางเล่าอันใดกับท่านอีกหรือไม่เจ้าคะ?”

“นางบอกข้าว่าเจ้าทำอาหารอร่อยมาก”

หญิงสาวพลันเห็นประกายแห่งความหวังในดวงตาของชายหนุ่ม นั่นทำเอาซ่งชิงหลันชะงักงันด้วยความตกใจไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อย ๆ รู้สึกตัว

นางยิ้มแล้วเริ่มชักชวน “ท่านพี่อู่ จะว่าไปแล้ว ท่านดูแลพวกเราอย่างดีมาตลอด ข้ายังไม่เคยตอบแทนท่านเลย ข้าอยากจะขอบคุณท่านด้วยการเลี้ยงอาหารสักมื้อ เย็นนี้หากท่านไม่รังเกียจ ไปกินข้าวที่บ้านข้าดีหรือไม่เจ้าคะ”

อู่ต้าหย่งใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น หากแต่ต้องพยายามข่มตัวเองไม่ให้แสดงออกมาเกินไป จึงเพียงถามกลับด้วยท่าทีลังเล “จะไม่รบกวนเจ้าหรือ?”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “มีอันใดต้องรบกวนกันเจ้าคะ มีท่านเพิ่มมาเพียงหนึ่งคน ก็แค่เพิ่มชามตะเกียบอีกคู่เท่านั้นเอง ไม่ได้เรื่องใหญ่อันใดเลย ไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

“เอาล่ะ หากเป็นอย่างนั้น ก็เป็นเกียรติมากที่จะได้กินข้าวฝีมือแม่นางซ่ง”

ทั้งคู่จึงกลับไปที่บ้านตระกูลซ่งด้วยเกวียนของซ่งชิงหลัน เมื่อพวกเขาไปถึงหน้าบ้านก็บังเอิญเจออู่เชียนเชียนที่นั่นด้วย

คนทั้งสองบนเกวียนตกใจมาก อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง “เชียนเชียน? เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?”

เมื่ออู่เชียนเชียนรู้ว่าซ่งชิงหลันกลับมาแล้ว นางก็หันไปทักทายอย่างมีความสุข แต่เมื่อเห็นว่าอู่ต้าหย่งนั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้านางก็หม่นหมองทันที

ร่างบางสาวเท้าเดินตรงไปที่เกวียนอย่างรวดเร็ว ถามขึ้นอย่างขุ่นเคือง “เหตุใดท่านสองคนกลับมาด้วยกันได้เจ้าคะ”

อู่ต้าหย่งลงจากเกวียนแล้วเอ่ยอย่างใจเย็น “เราพบกันระหว่างทางน่ะ”

“พบกันระหว่างทางหรือ?” อู่เชียนเชียนถามต่ออย่างสงสัย “แล้วท่านตามพี่ชิงหลันกลับมาที่นี่เพราะเหตุใดกัน?”

เพียงมองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าสาวน้อยกำลังหึงหวง

ซ่งชิงหลันจึงรีบลงจากเกวียนมาช่วยอธิบายอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม “ก็ต้องโทษเจ้านั่นแหละเชียนเชียน เจ้าเล่าให้พี่ต้าหย่งของเจ้าฟังเองว่าข้าทำอาหารอร่อย ข้าจะทำอย่างไรได้นอกจากชวนเขามาลองชิมดู ไม่อย่างนั้นก็จะกลายเป็นคนใจไม้ไส้ระกำเอาได้”

อู่เชียนเชียนได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “โธ่ ข้าก็เข้าใจไปแล้วว่า…”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วถาม “อย่างไรหรือ? เจ้าเข้าใจว่าอย่างไร?”

น้องสาวที่ถูกถามก็พลันหนแดงขึ้นมาในทันใด ยกมือขึ้นตีแขนพี่สาวอย่างทำตัวไม่ถูก “โอ๊ย พี่ชิงหลัน ท่านน่ารำคาญเสียจริง อย่ามาล้อข้านะ”

หญิงสาวเพียงยิ้มเอ็นดู “ข้าจะกล้าล้อแม่นางอู่ได้อย่างไร เอ๊ะ ได้กลิ่นน้ำส้มสายชู*[1] มาจากที่ใดกัน”

หากแต่อู่ต้าหย่งกลับมองสองสาวคุยกันด้วยความสับสน “น้ำสมสายชูหรือ น้ำส้มสายชูอย่างไรกัน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

ซ่งชิงหลันและอู่เชียนเชียนต่างมองหน้ากันยิ้ม ๆ และขบขันกับความไร้เดียงสาของชายหนุ่ม

สาวน้อยมองไปทางพี่ต้าหย่งของนางแล้วเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “พี่ต้าหย่ง ท่านนี่ซื่อเกินไปแล้วจริง ๆ”

เจ้าของบ้านเห็นแบบนั้นจึงรีบลากน้องสาวตัวเล็กเข้าไปด้านใน “เอาล่ะ อย่ายืนคุยกันตรงนี้อยู่เลย เข้าไปข้างในกันเถิด เร็วเข้า”

เมื่อแม่เฒ่าซ่งเห็นว่าอู่ต้าหย่งมาที่นี่ก็แสดงอาการดีใจและทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น

“โอ้ นายท่านอู่มาถึงนี่ เชิญนั่งลงก่อน นั่งลงตรงนี้… บ้านของเราคับแคบ อาจจะต้อนรับท่านได้ไม่สะดวกนัก ฉะนั้นอย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ”

อู่ต้าหย่งยิ้มอย่างอบอุ่น “เป็นข้าต่างหากที่มารบกวนท่าน ต้องขออภัยท่านด้วยขอรับ”

หากแต่หญิงชรารีบเอ่ยขัด “ท่านดูแลหลันหลันของเราอย่างดี ย่อมต้องเลี้ยงอาหารขอบคุณถึงจะถูกต้อง หวังว่าจะถูกปากท่านนะเจ้าคะ”

อู่ต้าหย่งเหลือบมองซ่งชิงหลันซึ่งกำลังทำอาหารที่เตา ชายหนุ่มไม่เคยรู้มาก่อน ว่ามีสตรีที่งดงามเวลายุ่งอยู่กับงานครัวเช่นนี้ด้วย

อู่เชียนเชียนที่นั่งอยู่ข้างกันก็หน้ามุ่ยในทันที แสร้งทำเป็นไม่พอใจ และพูดกับท่านย่า “ท่านย่า เหตุใดท่านเอาแต่คุยกับพี่ต้าหย่ง ไม่เห็นสนใจข้าเลยเจ้าคะ”

เมื่อเห็นท่าทางแง่งอนของเด็กสาว หญิงชราก็อดหัวเราะด้วยความเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้ “โธ่ เชียนเชียน ย่าชอบเจ้ามากกว่าผู้ใดทั้งหมด เพียงแค่ได้เจอเจ้าที่นี่ ก็ไม่ต้องถามเลยว่าย่ามีความสุขเพียงใด”

“ท่านย่าคุยกับพี่ต้าหย่งไปก่อนนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะไปช่วยพี่ชิงหลันทำอาหาร”

ว่าจบสาวน้อยก็ลุกจากโต๊ะไปหาซ่งชิงหลันที่เตา

[1] น้ำส้มสายชู เป็นคำเปรียบเทียบของคนจีน ว่าการกินน้ำส้มสายชูหมายถึงความอิจฉา หึงหวง