ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 88 ท่านลำเอียงเสียจริง

บทที่ 88 ท่านลำเอียงเสียจริง

ซ่งชิงหลันเงยหน้าขึ้นมาจากเตาแล้วหันไปพูดกับสาวน้อย “เจ้ามาทำอันใดตรงนี้กัน เหตุใดไม่ใช้โอกาสนี้พูดคุยกับพี่ต้าหย่งเล่า”

อู่เชียนเชียนหยิบเอาหัวหอมสีขาวหัวใหญ่ออกมาพลางบีบมันแน่นอย่างประหม่า “พี่ชิงหลัน ข้าคิดว่าท่านย่าก็ชอบพี่ต้าหย่ง เหมือนพยายามจะจับคู่เขากับท่านเลย”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ใช่ ท่านย่าอยากให้เป็นอย่างนั้น”

อู่เชียนเชียนตกใจขึ้นมาทันที “ท่านพูดจริงหรือ?”

ซ่งชิงหลันรีบวางมีดแล้วมาหยุดเด็กสาว “ชู่ว… อย่าเสียงดังไป ข้าหมายถึงว่า ท่านย่าอยากให้ข้าแต่งงานใหม่ แต่ข้าก็ไม่ได้เห็นด้วย เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ระหว่างข้ากับท่านพี่อู่ มันเป็นไปไม่ได้”

ได้ยินนางพูดเช่นนั้น อู่เชียนเชียนจึงเริ่มยิ้มออก “ค่อยยังชั่ว พี่ชิงหลันท่านนี่ช่างน่านับถือมากจริง ๆ”

ตอนนั้นเอง ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยก็เดินเข้ามาที่ครัวพร้อมทารกน้อยในอ้อมแขนของทั้งคู่

ซ่งชิงหลันชำเลืองมองพวกเขาแล้วถามขึ้น “เด็ก ๆ ตื่นแล้วหรือ”

ซ่งชิงซีเอ่ยตอบ “ขอรับ ท่าทางจะหิวแล้วด้วย”

ซ่งชิงหลันเปิดฝาหม้อ “พอดีเลย ข้าอุ่นนมแพะไว้แล้ว มาเอาไปป้อนพวกเขาที”

“ข้าช่วยเองเจ้าค่ะ” อู่เชียนเชียนอาสา หยิบนมแพะอุ่น ๆ เดินไปหาเด็กน้อยน่ารักทั้งสอง

นางใจแทบละลายเมื่อได้เห็นเด็กน้อยทั้งคู่

ระหว่างที่ป้อนนมให้ทารกน้อย เด็กสาวก็หันไปพูดกับอู่ต้าหย่ง “พี่ต้าหย่ง เฉินเฉินกับเยว่เยว่น่ารักน่าเอ็นดูมากเลยท่านว่าหรือไม่เจ้าคะ”

“อืม” อู่ต้าหย่งตอบในลำคอ

เพียงเห็นว่าเด็กน้อยทั้งสองมีดวงตาที่งดงามไม่ต่างจากมารดา ชายหนุ่มก็ตกหลุมรักในทันที

แต่ถึงอย่างนั้น การที่นางมีพวกเขาอยู่แล้ว นั่นกลับทำให้เรื่องความสัมพันธ์ของตนกับนางเป็นไปได้ยากขึ้น จิตใจชายหนุ่มจึงว้าวุ่นกับเรื่องนี้

โชคดีที่อาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วในตอนนี้ และซ่งชิงหลันก็ยกมันมาวางตรงหน้า ทำให้เขาหยุดความคิดนั้นกลับมามองที่อาหาร

อู่ต้าหย่งเห็นหม้อที่มีเกี๊ยวอยู่ในนั้นจำนวนมากก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ เป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับการกินเกี๊ยวมากจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันและอู่เชียนเชียนเพียงมองหน้ากันแล้วหัวเราะโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากกินไปสักพัก จู่ ๆ อู่เชียนเชียนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงมองไปทางซ่งชิงหลันแล้วถามขึ้นมา “จริงสิ พี่ชิงหลัน ร้านเสื้อของท่านจะเปิดเมื่อไรเจ้าคะ กำหนดวันแล้วหรือยัง”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ใช่ ได้วันแล้ว เป็นวันมะรืนนี้ พอถึงวันนั้นเจ้าก็มาที่ร้านได้นะ มาร่วมแสดงความยินดี”

อู่เชียนเชียนตอบรับโดยไม่ต้องหยุดคิด “ข้าต้องไปอยู่แล้ว แทบรอไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”

ขณะที่พูดก็เหลือบไปมองอู่ต้าหย่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วถามกับเขา “พี่ต้าหย่ง วันนั้นท่านมีงานหรือไม่? หากท่านว่างก็ไปร้านพี่ชิงหลันกับข้าเถิด”

อู่ต้าหย่งตอบอย่างเขินอาย “แต่นั่นเป็นร้านเสื้อผ้าสตรี มันจะแปลกหรือไม่ที่ข้าจะเข้าไปที่นั่น”

ซ่งชิงหลันมองไปที่ชายหนุ่ม และทันใดนั้น คำเตือนของป้าสะใภ้รองที่บอกให้ระวังไป๋ชุนเฟินก็แวบเข้ามาในหัว

หากว่าวันนั้นมีเจ้าหน้าที่อยู่ด้วย น่าจะปลอดภัยขึ้นยามที่มีเรื่องไม่คาดฝัน

ซ่งชิงหลันจึงยกยิ้มแล้วพูดกับเขา “ท่านพี่อู่ ร้านของเราไม่ได้ขายแค่ชุดสตรีเจ้าค่ะ ยังมีชุดสำหรับบุรุษให้เลือกซื้อด้วย เพราะฉะนั้นท่านไปลองดูแบบที่ถูกใจจากร้านเราได้เช่นกัน”

เมื่อเจ้าของร้านสาวบอกแบบนั้น อู่ต้าหย่งก็มีความสุขมาก ตอบตกลงอย่างร่าเริง “ได้ เช่นนั้นข้าจะไปแน่ วันนั้นไม่ต้องเข้าเวรพอดีเลย”

อู่เชียนเชียนไม่ได้ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น นางพึมพำเสียงเบา “พี่ต้าหย่ง ท่านลำเอียงเสียจริง ทีข้าชวนท่านกลับไม่อยากไป แต่กลับตอบรับทันทีที่พี่ชิงหลันชวน”

อู่ต้าหย่งเขินอายขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกเชียนเชียนบ่น

หากแต่แม่เฒ่าซ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เพียงแค่ฟังก็เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างหนุ่มสาวทั้งสามได้อย่างรวดเร็ว

จึงได้เอ่ยเพื่อให้บรรยากาศสงบลงอย่างทันท่วงที พร้อมกับเติมเกี๊ยวลงไปในชามของอู่เชียนเชียน “เชียนเชียน เจ้ากินเร็วเข้า เกี๊ยวหมูที่พี่ชิงหลันทำอร่อยอย่าบอกผู้ใดเชียว”

ในที่สุดมื้ออาหารก็จบลง

โชคดีที่อู่เชียนเชียนเป็นคนซื่อและโกรธง่ายหายเร็ว ตอนนี้ความไม่พอใจของนางก็หายไปแล้ว

เมื่ออิ่มท้องใบหน้าย่อมอิ่มเอม นางพลันลืมเลือนความน้อยใจไปเสียสนิท

ซ่งชิงหลันมองออกไปนอกหน้าต่าง พบว่าตอนนี้ไม่เหลือแสงอาทิตย์อยู่บนฟ้าอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวจึงเสนอขึ้นมา “ท่านพี่อู่ ตอนนี้ข้างนอกมืดมากแล้ว คงต้องรบกวนท่านไปส่งเชียนเชียนด้วยนะเจ้าคะ”

อู่ต้าหย่งรีบตอบ “ได้สิ อย่างนั้นพวกเราต้องขอตัวกลับก่อน”

ซ่งชิงหลันมองแขกทั้งสองกลับไปจนลับตา ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน

ทันทีที่เข้ามาในบ้านก็พบว่าท่านย่ากำลังรอจะพูดอะไรบางอย่างอยู่ “ท่านย่า ข้าตกใจหมด วันนี้อากาศหนาว เหตุใดท่านยังไม่รีบเข้าห้องนอนไปอีกเจ้าคะ”

ท่านย่ากลับยิ้มอย่างมีเลศนัยกลับมา “ย่ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วอย่างสงสัย “เรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”

“หลันหลัน เชียนเชียนชอบนายท่านอู่อย่างนั้นหรือ?”

หลานสาวหัวเราะขึ้นมากับสิ่งที่ได้ยินแล้วพูดต่อ “ท่านย่าเองก็เห็นเหมือนกันใช่หรือไม่”

หญิงชราเอ่ยเสียงเบา “น่าเสียดายที่เจ้าไม่ได้ชอบนายท่านอู่ พอได้รู้ว่าเชียนเชียนชอบเขา ย่าก็ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย เพราะที่สุดแล้วคนดี ๆ อย่างนายท่านจะได้ไม่หลุดมือไปเป็นของคนบ้านอื่น”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วถามหญิงชรา “ท่านหมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ ไม่หลุดมือไปบ้านอื่น ท่านนับเชียนเชียนเป็นคนบ้านเดียวกับเราแล้วอย่างนั้นหรือ?”

ท่านย่ายิ้มอย่างใจดี “แน่อยู่แล้ว ย่าถูกชะตากับเชียนเชียนมาก จึงยกให้นางเป็นหลานสาวคนโปรด”

ซ่งชิงหลันเม้มริมฝีปากแล้วถามอย่างเคือง ๆ “แล้วข้าเล่า ข้ากลายเป็นอันใดไปแล้วเจ้าคะ”

แม่เฒ่าซ่งกุมมือหลานสาวคนโตแล้วเอ่ยตอบ “เจ้าก็หลานสาวย่าเหมือนกัน หลานรักเหมือนเดิมอย่างไรเล่า”

“ข้าก็รักท่านเหมือนกัน” ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วจับมือแม่เฒ่าซ่งเข้ามาในห้อง “ไปกันเถิดเจ้าค่ะท่านย่า นี่มันก็ดึกมากแล้ว ท่านต้องรีบเข้านอนนะ”

หลังจากนั้นหญิงสาวจุดเทียนและไม่รีบเข้านอน แต่ยังคงวาดภาพลงไปในกระดาษอย่างตั้งใจ

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“เข้ามา” นางตอบโดยที่ยังไม่ละสายตาจากงานตรงหน้า

คนที่เข้ามาคือซ่งชิงตง “ท่านพี่ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”

“นั่งก่อนสิ” ซ่งชิงหลันพยักพเยิดไปทางที่นั่งตรงข้ามนาง “มีอันใดหรือ?”

ซ่งชิงตงเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยออกมา “ท่านพี่ วันนี้มีคนตระกูลไป๋ไปรบกวนท่านที่ร้านหรือไม่ขอรับ”

มือของซ่งชิงหลันหยุดทันที นางวางพู่กันลง

คิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วมองไปทางน้องชายคนโต “ผู้ใดไปบอกเจ้า”

“เอ่อ… คือว่า…”

ซ่งชิงตงชะงัก แต่ไม่ได้บอกออกมาเสียที

เมื่อมองไปที่ท่าทางอ้ำอึ้งของน้องชาย เห็นว่านี่ไม่ใช่ท่าทางปกติ ซ่งชิงหลันก็เดาความจริงได้แทบทั้งหมดแล้ว

หญิงสาวยกยิ้มที่มุมปาก ท่าทางกำลังอยากจะหยอกล้อเด็กหนุ่มซ่งชิงตง “ซิ่วซิ่วเล่าให้เจ้าฟังใช่หรือไม่?”