ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 90 หน้าไม่อาย
บทที่ 90 หน้าไม่อาย
เมื่อเห็นว่าฝูงชนที่มุงดูต่างพากันเงียบ ไป๋ชุนเฟินจึงรีบพูดเพื่อเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก “เสื้อผ้าร้านหมิงซิ่วฟางที่มีชื่อเสียงยังหาซื้อมาได้ในราคาไม่กี่ร้อยเหรียญ ทั้งสวยและสวมใส่ง่าย ในขณะที่พวกเจ้าทำเสื้อผ้าประหลาด ๆ เช่นนี้มาขาย ผู้ใดจะไปใส่ได้”
ไม่ว่าเปล่า ไป๋ชุนเฟินยังเข้าไปดึงเสื้อผ้าของร้านขึ้นมาด้วยท่าทางรังเกียจ
เหอไห่หลิงโกรธจนตาแดงก่ำ ปัดมือของนางออกไปแล้วพูดขึ้น “เอามือสกปรกของเจ้าออกไป อย่ามาแตะต้องเสื้อผ้าร้านข้า”
“นี่เจ้ากล้าทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ” ไป๋ชุนเฟินก็โกรธเช่นกัน และผลักเหอไห่หลิงเข้าหนึ่งครั้ง
เหอไห่หลิงก็ไม่ได้เป็นคนยอมใคร นางจึงสู้กลับ ด้วยการผลักไป๋ชุนเฟินอย่างเต็มแรง
ฝ่ายคนอายุน้อยกว่าไม่คิดว่าจากถูกผลักแรงเพียงนี้ จึงถลาล้มไปกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
นางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรอยยิ้มชั่วร้ายก็แวบขึ้นมา นางไม่ยอมลุกขึ้นจากพื้นแต่กลับตะโกนเสียงดัง “โอ๊ย ๆ ข้าถูกทำร้าย นังเถ้าแก่เนี้ยหน้าไม่อายนี่ทำร้ายข้า”
เหอไห่หลิงโกรธจัด ไม่เคยเห็นคนหน้าหนาเพียงนี้มาก่อน
นางชี้หน้าไป๋ชุนเฟินแล้วพูดเสียงเย็น “ไป๋ชุนเฟิน นี่เจ้าเล่นละครใดกัน เห็นชัดว่าข้าไม่ได้ผลักเจ้าแรงเพียงนั้น อย่ามาทำเป็นโวยวายหาเรื่อง”
สายตาเจ้าเล่ห์ถูกส่งมาจากสตรีที่นั่งอยู่กับพื้น นางยังคงแสร้งร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวด “ทุกคนได้ยินแล้วใช่หรือไม่ นางผลักข้าล้มลงกับพื้น”
เหวยหมิ่นจือพูดต่อ “แล้วเจ้าไม่ได้เริ่มก่อนหรืออย่างไร เหตุใดจึงมาหาเรื่องโทษคนอื่นเช่นนี้”
….
ในตอนนั้นอู่เชียนเชียนซึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็รู้สึกคันปาก อยากด่าด้วยความโมโห “สตรีนางนี้แย่มาก เห็นได้ชัดว่านางจงใจมาก่อความวุ่นวาย”
เด็กสาวหันหน้าไปทางอู่ต้าหย่ง “พี่ต้าหย่ง เร็วเข้า ท่านต้องช่วยพวกเขาไล่สตรีนางนั้นออกไปนะ”
ไป๋ชุนเฟินยังคิดว่านี่เป็นแผนการที่ดี จึงยังนั่งร้องโอดครวญต่อไป “โอ๊ยยย ข้าทำอันใดผิดกัน สตรีทั้งสองถึงรังแกข้าเพียงนี้ แต่กลับไม่มีผู้ใดยื่นมือมาช่วยข้าสักคน ข้าต้องไปแจ้งเจ้าหน้าที่หรือ? ข้าจะรายงานเรื่องนี้กับทางการ!”
“ไม่ต้องไปให้ยากหรอก มีเจ้าหน้าที่อยู่ที่นี่” เสียงไพเราะดังกังวานไปทั่วบริเวณ
ทุกคนหันมองไปทางต้นเสียง ก็เห็นว่าเป็นสาวน้อยหน้าตาอ่อนหวานกับชายหนุ่มร่างสูง ท่าทางน่าเกรงขามยืนอยู่คู่กัน
ไป๋ชุนเฟินไม่คาดว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้ นางขมวดคิ้วมองอู่เชียนเชียน “เจ้าเป็นแค่เด็กน้อยอย่ามายุ่งกับเรื่องของผู้ใหญ่ กลับบ้านไปเสีย”
อู่เชียนเชียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “พี่สาว ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือท่านนะ นี่คือเจ้าหน้าที่อู่ต้าหย่ง หัวหน้าเจ้าหน้าที่ดูแลประตูเมือง ผู้ใดก็รู้จักเขา จริงหรือไม่”
ตอนนั้นเสียงฮือฮาของผู้คนรอบ ๆ ก็ดังขึ้น
“ใช่ นั่นมันนายท่านอู่”
“แม่นางน้อยคนนั้นดูคุ้น ๆ นางเป็นผู้ใดกัน”
“นี่เจ้าไม่รู้ได้อย่างไร นั่นลูกสาวของอู่ต้าก่าน เจ้าสำนักโรงฝึกจิงอู่ อู่เชียนเชียนอย่างไรเล่า”
“ไม่แปลกใจที่ดูสง่างามถึงเพียงนั้น นางไม่ใช่สตรีธรรมดาจริง ๆ ด้วย”
เสียงเหล่านั้นผ่านเข้าหูไป๋ชุนเฟินทุกคำ นางพลันขมวดคิ้วด้วยความโกรธ
จะบ้าตาย เหตุใดต้องมาเจอคนสองคนนี้ด้วย
อู่เชียนเชียนก้าวเท้าไปข้างหน้าก้มมองไป๋ชุนเฟินที่นั่งอยู่ที่พื้น และพูดอย่างเย็นชา “ตอนนี้นายท่านอยู่ที่นี่แล้ว ท่านสามารถร้องเรียนกับเขาได้โดยตรงเลย”
ไป๋ชุนเฟินกัดฟันแน่น “ข้า…”
ไม่ทันที่นางจะพูดอะไร อู่เชียนเชียนก็ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน “ให้ข้าเล่าแทนดีหรือไม่ว่าข้าเห็นอันใดบ้าง ข้าเห็นทุกเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง และเห็นชัดว่าท่านกำลังพยายามใส่ร้ายผู้อื่น แล้วยังกล้ามาเรียกร้องหาความยุติธรรม ช่างหน้าไม่อาย ชาวบ้านก็ยืนดูอยู่ตรงนี้ คิดว่าพวกเราตาบอดอย่างนั้นหรือ?”
ทุกอย่างเงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา
อู่ต้าหย่งขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วพูดเสียงเย็น “วันนี้ผู้ใดโกหก ข้าจะส่งไปที่ศาลาว่าการให้หมด”
สิ้นเสียงนั้น ก็เริ่มมีคนพูดออกมาทันที
“ข้าเห็นขอรับ ไป๋ชุนเฟินเป็นคนเริ่มก่อน”
“ข้าก็เห็นเช่นกัน นางเอาแต่พูดใส่ความไปเรื่อย ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องไร้สาระอันใดกัน”
“ใช่แล้ว พวกเขาเพิ่งเปิดร้าน นางก็มาเอะอะโวยวายว่าพวกเขาโกง โชคร้ายอันใดกันต้องมาเจอคนเลว ๆ ขัดขวางตั้งแต่เริ่ม”
“นางเป็นคนตระกูลไป๋นี่ คนบ้านนั้นชอบหาเรื่องแว้งกัดคนอื่นจะตายไป”
“ข้าไม่รู้ว่าเถ้าแก่เนี้ยไปทำอันใดให้นางขุ่นเคือง ถึงได้มาหาเรื่องกันถึงที่นี่”
“ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวันก่อน ไป๋ชุนเฟินมาสมัครเป็นช่างปักที่นี่ แต่พอไม่ได้รับเลือกก็ส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่หน้าร้าน”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง พอไม่ได้เงินเขาแล้วก็มาหาเรื่องด่าทอสินะ”
ยิ่งไป๋ชุนเฟินฟังเสียงว่าร้ายเหล่านั้นไปเท่าไร สีหน้าของนางก็เริ่มดูน่าเกลียดมากขึ้น จนนางทนไม่ไหว สบถเสียงดัง แล้วลุกขึ้นจากพื้น ชี้ไปที่คนเหล่านั้นพร้อมกับร้องตะโกน “พวกเจ้าพูดเรื่องไร้สาระอันใดกัน ข้าจะฉีกปากออกให้หมดทุกคนเลย !”
“อ้าว หายดีแล้วนี่ ลุกขึ้นได้สบายเลย” อู่เชียนเชียนว่าอย่างติดตลก
ไป๋ชุนเฟินเพิ่งรู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว จึงพูดอย่างร้อนตัว “อ๊ะ ข้า…ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว”
อู่เชียนเชียนเอามือกอดอกทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มแต่พูดด้วยเสียงเย็นยะเยียบ “เช่นนั้นก็แสดงว่าจงใจใส่ร้ายว่าถูกทำร้ายสิ จริงหรือไม่ รู้หรือไม่ว่าทำเช่นนั้นจะถูกเอาเข้าคุกได้เลยนะ พี่ต้าหย่งท่านว่าอย่างไรเจ้าคะ”
ไม่ว่าเปล่า สาวน้อยยังเหลือบไปมองชายหนุ่มข้างกายที่มีตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่
อู่ต้าหย่งพยักหน้าและมองไปทางไป๋ชุนเฟินอย่างน่ากลัว “รีบไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่ข้าจะเอาเรื่องเจ้า”
ชาวบ้านตาสีตาสาปกติก็กลัวต่ออำนาจของเจ้าหน้าที่อยู่แล้ว ยิ่งมีความผิดติดตัวอย่างไป๋ชุนเฟิน แน่นอนว่าต้องหวาดกลัวอย่างมาก
นางรีบพยักหน้าขึ้นลงอย่างรวดเร็ว “ไปแล้ว ๆ ข้าจะไปประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
“ประเดี๋ยวก่อน” อู่ต้าหย่งเอ่ยปากห้ามไว้
นางรีบหันกลับมาถามต่อด้วยเสียงสั่นเครือ “นะ…นายท่าน อยากจะให้ข้าทำอันใดอีก…”
“อย่าคิดก่อเรื่องอีก”
หลังจากนั้นอู่ต้าหย่งก็หันหน้าไปทางเหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิง “ผู้ดูแลร้านทั้งสอง หากพวกท่านถูกก่อกวนเช่นนี้อีกสามารถไปรายงานข้าที่ประตูเมืองได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”
คำพูดเช่นนั้นทำให้สตรีวัยกลางคนทั้งสองยิ้มรับด้วยความยินดี
นี่เป็นการแสดงอำนาจต่อหน้าฝูงชนอย่างชัดเจน หากมีเจ้าหน้าที่หนุนหลังเช่นนี้ ต่อไปจะมีใครกล้ามายุ่มย่ามกับร้านชิงเยว่อีก
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ธรรมดา
เหอไห่หลิงรีบตอบ “เจ้าค่ะ ขอบคุณนายท่านอู่มาก”
แม้ว่าไป๋ชุนเฟินจะคับแค้นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากแต่นางก็ไม่กล้าพูดอันใดออกมา ทำได้เพียงส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายไปทางเหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิง แล้วกระฟัดกระเฟียดจากไป
ฝูงชนต่างส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยมองนางหนีกลับไป
ความวุ่นวายค่อย ๆ กลับสู่ความสงบอีกครั้ง
ผู้ดูแลร้านทั้งสองมองไปที่อู่ต้าหย่งอย่างซาบซึ้งใจ “พวกข้าต้องขอบคุณนายท่านอู่กับคุณหนูอู่ที่ให้ความช่วยเหลือพวกเรา ไม่อย่างนั้นร้านเราคงได้เดือดร้อนตั้งแต่เปิดร้านวันแรกเสียแล้ว”
อู่เชียนเชียนยิ้มหวาน “ท่านป้าทั้งสองไม่ต้องขอบคุณเจ้าค่ะ นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ว่าจบ ร่างบางขยับเข้าไปใกล้ผู้อาวุโสทั้งสองแล้วพูดเสียงเบา “อีกอย่าง ข้ากับพี่ชิงหลันยังสนิทกันมากด้วย”
เหอไห่หลิงประหลาดใจที่ได้ยินแบบนั้น “ท่านทั้งสองเป็นเพื่อนกับหลันหลันของเราอย่างนั้นหรือ หากเป็นเช่นนั้นก็เร็วเข้าเถิด ไปดื่มชาข้างในกับเราก่อน”
เหวยหมิ่นจือมีรอยยิ้มขึ้นมา “หลันหลันไม่ได้บอกอันใดกับเราเลย เชิญเข้ามาก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
อู่ต้าหย่งและอู่เชียนเชียนจึงเข้าไปด้านในตามคำเชิญ
Comments for chapter "บทที่ 90 หน้าไม่อาย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
