ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 94 เด็กคนนั้นผ่านเรื่องขมขื่นมามาก

บทที่ 94 เด็กคนนั้นผ่านเรื่องขมขื่นมามาก

หลังจากที่เหล่าคุณหนูจากไป เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงก็กลับเข้ามาในร้านอย่างมีความสุข

สะใภ้ใหญ่ตระกูลหลี่อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างมีความสุขเมื่อประตูร้านปิดลง “หลันหลัน เจ้าเก่งมาก เสื้อผ้าที่มีตอนนี้ขายไปหมดแล้ว”

สะใภ้รองเองก็พูดยืนยันเช่นกัน “ใช่แล้ว”

เหวยหมิ่นจือยิ้มแย้มไม่หยุด “ให้ตายเถิด ข้าไม่เคยได้จับเงินมากเช่นนี้มาก่อนเลย”

ซ่งชิงหลันเองก็ยิ้มอยู่ข้างกัน “ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ท่านจะได้จับเงินมากกว่านี้ในอนาคตแน่”

จากนั้นหลานสาวก็มองไปทางเหอไห่หลิง “ท่านป้าสะใภ้รอง ท่านได้ทำตามที่ข้าขอไว้หรือไม่เจ้าคะ”

“นี่อย่างไรเล่า เรียบร้อยแล้ว” นางเอ่ยตอบพร้อมกับเอาสมุดบันทึกสมาชิกส่งให้ซ่งชิงหลัน

“หลันหลัน ป้าบอกคุณหนูเหล่านั้นตามที่เจ้าสอน พวกนางทุกคนสนใจมาก บอกว่าต่อไปจะมาเป็นลูกค้าประจำของร้านเราอีก”

หญิงสาวพลิกดูข้อมูลที่ได้ในสมุดไปด้วยพร้อมกับฟังคำบอกเล่านั้น ริมฝีปากสวยพลันผุดรอยยิ้มพึงพอใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

นางปิดสมุดแล้วส่งคืนให้เหอไห่หลิง “ท่านป้าสะใภ้รอง ช่วยดูแลสมุดนี่ไว้อย่างดีนะเจ้าคะ แล้วทำตามวิธีนี้ต่อไป ชื่อที่อยู่ในสมุดนี้จะกลายเป็นสมบัติล้ำค่าของเราในอนาคตเจ้าค่ะ”

คนเป็นป้ารับสมุดคืนมาแล้วถือเอาไว้อย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังปกป้องสมบัติล้ำค่าอย่างที่หลานสาวว่าจริง ๆ “ไม่ต้องห่วง ป้าจะจัดการให้”

จู่ ๆ เหวยหมิ่นจือก็เอ่ยขึ้น “อ้อ คุณหนูเชียนเชียนฝากป้ามาบอกเจ้าว่านางจะไปกินข้าวที่บ้านของเจ้าวันนี้ด้วย”

ซ่งชิงหลันพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ วันนี้ต้องขอบคุณนางมาก ๆ ข้าต้องหาสิ่งใดตอบแทนน้ำใจนางเสียหน่อยแล้ว เอาล่ะ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านป้าสะใภ้รอง ท่านทั้งสองกลับไปก่อนได้เลยเจ้าค่ะ ข้ายังมีอันใดต้องวางแผนอีกหน่อย ไม่นานก็จะปิดร้านกลับบ้านไปเตรียมมื้อเย็นเช่นกัน”

วันนี้ระหว่างทางกลับบ้าน ซ่งชิงหลันก็แวะที่ตลาด ซื้อไก่ เป็ด ปลา และวัตถุดิบอื่น ๆ สำหรับปรุงอาหาร

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าแม่เฒ่าซ่งกำลังเล่นกับทารกน้อยทั้งสองอยู่

ท่านย่ารู้สึกประหลาดใจเมื่อเจอหลานสาวคนโตในเวลานี้ “หลันหลัน เหตุใดวันนี้เจ้าจึงกลับมาเร็วนัก ยังบ่ายอยู่เลย แล้วซื้อกับข้าวมาทำอันใดมากเพียงนั้น จะมีแขกมาหรือ?”

ซ่งชิงหลันวางของที่ได้มาจากตลาดลงบนโต๊ะแล้วตอบพร้อมยิ้ม “เจ้าค่ะ วันนี้เชียนเชียนจะมากินมื้อเย็นด้วย ข้าจะทำของอร่อย ๆ ให้เต็มโต๊ะ จึงรีบกลับมาก่อน”

เมื่อได้ยินชื่อเชียนเชียน ท่านย่าก็ดูอารมณ์ดีขึ้นมาโดยพลัน

“ดีเลย ย่าสนุกทุกครั้งที่ได้คุยกับเชียนเชียน”

ซ่งชิงหลันแสร้งทำเป็นอิจฉาแล้วเอ่ยหยอกเย้าหญิงชรา “ท่านย่า ท่านดีใจเกินไปนะเจ้าคะ ตอนนี้นางคงเป็นหลานรักของท่านแล้วจริง ๆ ด้วย”

ท่านย่าถอนหายใจออกมา “น่าเสียดาย ที่นางไม่ได้เป็นหลานสาวย่าจริง ๆ จะให้มาเป็นหลานสะใภ้ก็ไม่ได้อีก คงจะดี หากคนที่นางชอบคือชิงหนานของเรา เราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน”

ซ่งชิงหลันรีบขัด “ท่านย่า เลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้วเจ้าค่ะ เชียนเชียนชอบท่านพี่ต้าหย่งของนางมาก”

“นั่นแหละ ย่าถึงได้เสียดาย”

จากนั้นไม่นาน อู่เชียนเชียนก็เดินทางมาถึงบ้านตระกูลซ่งตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด

ทันทีที่ร่างบางเปิดประตูเข้ามาก็ได้กลิ่นหอมน่ากินของอาหารโชยมาจากครัว

สาวน้อยรีบตรงไปที่นั่นแล้วเห็นพี่สาวกำลังยุ่งอยู่หน้าเตา นางก็ถามขึ้นมาอย่างอดไม่ไหว “พี่ชิงหลัน ท่านทำอันใดกันเจ้าคะ น่าอร่อยจัง”

ไม่ว่าเปล่าอู่เชียนเชียนยังกลืนน้ำลายและรีบเข้าไปดู

“เชียนเชียน เจ้ามาถึงเร็วเสียจริง ข้ายังเตรียมอาหารไม่เสร็จเลย” ซ่งชิงหลันปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก จากนั้นก็เติมฟืนลงไปในเตา

อู่เชียนเชียนเขย่าห่อของเล็ก ๆ ในมือไปมาจนเกิดเสียง ‘กรุ๊งกริ๊ง’

สาวน้อยตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าซื้อของขวัญมาให้เฉินเฉินกับเยว่เยว่เจ้าค่ะ ก็เลยอยากจะมาเร็ว ๆ จะได้มาเล่นกับพวกเขา”

มารดาของเด็กน้อยทั้งสองเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก “ขอบคุณมากนะเชียนเชียน เจ้าใจดีกับเด็ก ๆ มาก”

ในตอนนั้นเองที่เสียงเรียกของท่านย่าดังขึ้นจากในห้อง “เชียนเชียน เจ้ามาแล้วหรือ?”

พี่สาวจึงหันมาพูดกับอู่เชียนเชียน “ตอนนี้เจ้ากลายเป็นหลานสาวคนโปรดของท่านย่าเสียแล้ว นางถามหาเจ้ากับข้าทุกวันเลย ว่าเมื่อไรเจ้าจะมาอีก”

สาวน้อยหัวเราะอย่างมีความสุข “ท่านย่าน่ารักกับข้ามาก”

พูดจบอู่เชียนเชียนก็หันไปทางห้องท่านย่าแล้วตอบขึ้น “ข้ามาแล้วเจ้าค่ะท่านย่า เชียนเชียนอยู่นี่”

แม่เฒ่าซ่งรีบเอ่ยเรียก “เข้ามานี่เร็ว”

อู่เชียนเชียนหันมองซ่งชิงหลัน

หญิงสาวที่ทำครัวอยู่จึงโบกมือให้ “เจ้าไปเถิด”

สาวน้อยจึงเดินออกจากห้องครัวแล้วรีบตอบ “ท่านย่า ข้ามาแล้ว เฉินเฉิน เยว่เยว่ มาดูสิว่าพี่เชียนเชียนเอาสิ่งใดมาฝากพวกเจ้า”

ระหว่างที่พูดแบบนั้นนางก็เอาของเล่นที่เขย่าแล้วมีเสียงกรุ๊งกริ๊งอันหนึ่งส่งให้ท่านย่า

และมอบให้เด็กน้อยคนละอัน

มีเสียง ‘กรุ๊งกริ๊ง ๆ’ ดังขึ้นสลับกับเสียงหัวเราะชอบใจของเฉินเฉินและเยว่เยว่ออกมาจากห้องนั้น

ในขณะนั้น ท่านย่าก็กุมมืออู่เชียนเชียน แล้วเริ่มถามขึ้น “จะว่าไปแล้ว เชียนเชียน เหตุใดเจ้าไม่พาชิงหนานของเรากลับมาเยี่ยมบ้านบ้างเล่า”

ระหว่างที่เล่นกับซ่งชิงเยว่ อู่เชียนเชียนก็ตอบคำถามนั้นไปด้วย “ที่โรงฝึกมีวันหยุดเป็นเวลาที่กำหนดไว้เจ้าค่ะ ทุกคนหยุดได้เพียงครึ่งเดือนต่อครั้งเท่านั้น ของศิษย์น้องต้องรออีกสองสามวันถึงจะถึงวันหยุดครั้งต่อไป”

“อย่างนี้นี่เอง” หญิงชราพยักหน้าตาม “แล้วเขาเป็นอย่างไรบ้างตอนอยู่ที่โรงฝึก กินอิ่มนอนหลับหรือไม่? เข้ากับเพื่อนคนอื่นได้หรือเปล่า?”

อู่เชียนเชียนหันมาสบตาท่านย่าแล้วเอ่ยตอบเสียงจริงจัง “ท่านย่าเจ้าคะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ศิษย์น้องทำทุกอย่างได้ดี ที่โรงฝึกก็อยู่สบาย มีอาหารครบทุกมื้อ ทั้งยังสุขภาพแข็งแรง ศิษย์พี่คนอื่น ๆ ชอบเขามาก ท่านพ่อก็ชมให้ข้าฟังว่าเขาเป็นคนมีพรสวรรค์ อนาคตจะต้องประสบความสำเร็จมากแน่”

แม่เฒ่าซ่งได้ฟังก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ดีแล้ว ดีมาก ๆ เด็กคนนั้นผ่านเรื่องขมขื่นมามากเหลือเกิน”

ซ่งชิงหลันเตรียมอาหารเย็นจนเสร็จ ซ่งชิงตง ซ่งชิงซี ซ่งชิงเป่ยก็เพิ่งกลับมาถึง

ทันทีที่น้องชายทั้งสามเข้ามาในครัวก็ได้เห็นอาหารจานใหญ่บนโต๊ะ ทำให้ทั้งหมดอดจะประหลาดใจขึ้นมาไม่ได้ “ท่านพี่ ท่านทำอาหารมื้อใหญ่อย่างกับวันปีใหม่เช่นนี้ มีเรื่องดี ๆ หรือขอรับ?”

หญิงสาวหัวเราะอย่างมีความสุขแล้วตอบออกไป “มีเรื่องดี ๆ จริง ๆ นั่นแหละ วันนี้ที่ร้านเสื้อผ้าทำยอดขายได้ดีมาก ได้เงินมาตั้งห้าสิบ หกสิบตำลึง ต้องฉลองเสียหน่อย”

ซ่งชิงเป่ยอุทานอย่างตื่นเต้น “สวรรค์ มากถึงเพียงนั้นเชียวหรือขอรับ!”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ถูกต้อง ข้าจึงเตรียมมื้อใหญ่นี้เอาไว้ เพื่อขอบคุณผู้มีพระคุณของเรา”

ซ่งชิงตงเม้มปากแล้วยิ้ม “คุณหนูเชียนเชียนหรือขอรับ?”

ท่านพี่เลิกคิ้วขึ้นแล้วตอบ “ใช่แล้ว เจ้าเดาถูก”

หลังคุยจบนางก็รีบตะโกนเรียกคนที่อยู่ในห้อง “ท่านย่า เชียนเชียน มากินข้าวเย็นกันเร็ว”

เสียงใสของอู่เชียนเชียนตอบกลับมา “เจ้าค่ะ เรากำลังไปแล้ว”

เมื่อสาวน้อยมาถึงห้องครัวก็ได้พบกับ เป็ดแปดสมบัติ*[1] ปลากะพงนึ่ง ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน ผัดผัก แกงลูกชิ้นทอด ทั้งหมดวางอยู่บนโต๊ะ น่ากินทุกจานจนต้องกลืนน้ำลายเสียงดังแล้วพูดขึ้น “นี่… นี่มันหรูหราเกินไปหรือเปล่าเจ้าคะ?”

[1] เป็ดแปดสมบัติ อาหารจานหรูของจีน ทำจากเป็ดเลาะกระดูก ยัดไส้ข้าวเหนียวที่หุงด้วยธัญพืช เนื้อสัตว์ อาหารทะเลอย่างดีแปดอย่าง นำไปนึ่งแล้วราดด้วยซอส