ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 98 มีคนเป็นลมในร้าน

บทที่ 98 มีคนเป็นลมในร้าน

ซ่งชิงหลันนั่งลงที่โต๊ะทำงานและจดจ่ออยู่กับการออกแบบลวดลายผ้า

ข้าง ๆ นางมีอู่เชียนเชียนนั่งอยู่พร้อมพู่กันในมือเช่นกัน นางลองวาดลายเส้นมากมายในกระดาษ แต่ก็ไม่ถูกใจตัวเองนัก

ในที่สุดสาวน้อยก็ยอมแพ้ วางพู่กันลงแล้วทรุดตัวกับโต๊ะ

อู่เชียนเชียนมองซ่งชิงหลัน พบว่านางช่างเป็นสตรีที่มีเสน่ห์ แม้แต่สายตาจริงจังขณะกำลังทำงานของนางยังน่ามองมาก นางเป็นสตรีเช่นกันก็อดชื่นชมไม่ได้

ไม่น่าแปลกใจเลยที่พี่ต้าหย่งจะชอบ

“เฮ้อ…” อู่เชียนเชียนถอนหายใจเฮือกใหญ่

ซ่งชิงหลันช้อนสายตาขึ้นมองอย่างรู้ทัน “เจ้าเป็นอันใดกัน เบื่อหรือ?”

“เจ้าค่ะ” อู่เชียนเชียนพยักหน้าแล้วบ่นพึมพำ “จับพู่กันยากกว่าจับดาบมากเลย พี่ชิงหลัน ท่านน่าทึ่งมากจริง ๆ ไปเอาความสร้างสรรค์มาจากที่ใดกัน จึงวาดลวดลายสวย ๆ ได้มากเพียงนี้”

คนอายุมากกว่าตอบพร้อมยิ้ม “ไม่รู้ มันผุดขึ้นมาในหัวข้าเอง”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอู่เชียนเชียนยังไม่พอใจอยู่เช่นเดิม นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “เชียนเชียน เจ้าไม่ต้องรู้สึกแย่กับเรื่องนี้ ทุกคนย่อมมีความถนัดต่างกัน ลองให้ข้าไปจับดาบ ข้าก็ไม่มีทางทำได้อย่างเจ้า”

อู่เชียนเชียนเม้มริมฝีปากแล้วพึมพำเสียงเบา “ถึงข้าจะเก่งเรื่องต่อสู้ หรือใช้ดาบเก่งเพียงใด มันก็ไม่ได้ทำให้เขาชอบข้าขึ้นมา”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “เจ้าเป็นคนเก่งและสง่างาม อย่าดูถูกตัวเองเช่นนั้นเลย หรือต่อให้เจ้าพยายามเป็นคนอื่นเพื่อให้ผู้ใดพอใจ ความสัมพันธ์นั้นก็คงไม่ยั่งยืนนัก เพราะเขาก็จะไม่ได้ชอบเจ้าที่เป็นเจ้าจริง ๆ”

สาวน้อยคิดตามก็พบว่ามีทั้งที่เข้าใจและไม่เข้าใจ

จึงหันหน้ามองคนอายุมากกว่าแล้วถามอย่างจริงจัง “พี่ชิงหลัน ท่านกับอดีตสามีรักกัน หากเขายังไม่ตาย ท่านจะอยู่กับเขาตลอดไปหรือไม่เจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันชะงักไปครู่หนึ่ง “เอ่อ…”

คำถามนี้ทำให้นางพูดไม่ออกจริง ๆ

ความจริงแล้วตัวนางไม่เคยได้พบกับบุรุษผู้นั้นมาก่อน แล้วจะให้พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขาว่าอย่างไรได้

ระหว่างที่หญิงสาวกำลังจมอยู่กับความคิดนั้น ก็มีเสียงกรีดร้องจากในร้านดังขึ้น

สติของซ่งชิงหลันถูกดึงกลับมาทันที เริ่มสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น

อู่เชียนเชียนที่ความรู้สึกไวก็ค้นพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางมองไปทางซ่งชิงหลันแล้วรีบพูด “พี่ชิงหลัน ข้างนอกเกิดอันใดหรือเจ้าคะ”

สีหน้าของซ่งชิงหลันเริ่มตึงเครียด และตอบอย่างกังวล “เราออกไปดูก่อนเถิด”

ทันทีที่ทั้งสองออกมาจากห้องทำงาน ก็เห็นว่าหลี่ซิ่วซิ่วกับช่างหลายคนเดินออกมาจากห้องเย็บปักข้าง ๆ

หลี่ซิ่วซิ่วมองหน้าซ่งชิงหลันอย่างประหม่า “พี่ชิงหลัน เหมือนข้างนอกจะมีเรื่องเจ้าค่ะ”

“ข้าก็ได้ยินเช่นกัน เลยจะออกไปดู ทุกคน…” พูดแบบนั้นก็ชำเลืองมองช่างคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลัง แล้วกลับมามองหลี่ซิ่วซิ่ว “พวกเจ้ากลับไปทำงานเถิด”

หลี่ซิ่วซิ่วเข้าใจความหมายทันที สาวน้อยพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะพี่ชิงหลัน”

จากนั้นก็หันไปทางช่างทุกคนที่ออกมาพร้อมกันแล้วเอ่ยขึ้น “ทุกคนไม่ต้องสนใจ รีบกลับไปทำงานกันดีกว่า ยังมีเสื้อผ้าอีกมากต้องตัดเย็บ”

ช่างเย็บปักเหล่านั้นยังไม่สิ้นความอยากรู้อยากเห็นจึงขยิบตาถามหลี่ซิ่วซิ่ว “ซิ่วซิ่ว เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าเกิดอันใดขึ้นข้างนอก”

หลี่ซิ่วซิ่วยังคงทำตามหน้าที่ต่อไป “ข้าไม่อยากรู้ เรามาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ได้มาเพื่อสนใจเรื่องเหล่านี้ กลับไปทำงานเถิด อย่าก่อปัญหาให้พี่ชิงหลันเพิ่มจะเป็นการดีเสียกว่า”

แม้ว่าช่างคนอื่น ๆ จะอยากรู้แค่ไหน ก็ทำได้เพียงเม้มปากแล้วเดินกลับไปทำงานในห้องตามเดิม

ส่วนซ่งชิงหลันและอู่เชียนเชียนก็ออกไปหน้าร้าน และพบว่ามีกลุ่มคนยืนอยู่ตรงนั้น พูดคุยกันอย่างวุ่นวายด้วยสีหน้าตกใจและหวาดกลัว

ใจของซ่งชิงหลันตกไปที่ตาตุ่มทันที

หญิงสาวเห็นเหวยหมิ่นจือกำลังมองผู้คนอย่างเคร่งเครียดจึงเข้าไปถาม “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ”

เหวยหมิ่นจือหน้าซีดด้วยความกังวล ฝ่ามือนางชื้นเหงื่อ และจับมือของซ่งชิงหลันอย่างประหม่า “ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอันใดขึ้น มีนายหญิงคนหนึ่งมาดูเสื้อผ้าในร้าน ตอนแรกก็ดูปกติดี แต่จู่ ๆ นางก็ล้มลง”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “มีผู้ใดตามหมอหรือยังเจ้าคะ?”

เหวยหมิ่นจือพยักหน้า “ป้าสะใภ้รองของเจ้าออกไปตามแล้ว”

หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วดึงมือป้าสะใภ้ฝ่าฝูงชนเข้าไป “ขอทางหน่อย หลบก่อนเร็วเข้า”

ในตอนนั้นอู่เชียนเชียนก็คว้าตัวพี่สาวเอาไว้และพูดขึ้น “พี่ชิงหลัน ประเดี๋ยวข้าจัดการเองเจ้าค่ะ”

ว่าจบนางก็ตะโกนเสียงดัง “บอกให้หลบไปไง!”

แน่นอนว่าหลังจากได้ยินแบบนั้น ผู้คนที่มามุงดูก็พากันหลีกทาง แยกย้ายไปทันที

ซ่งชิงหลันเห็นสตรีที่สลบอยู่อย่างชัดเจน นางแต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพง มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าคงเป็นสตรีจากครอบครัวที่มีฐานะ

“ให้ตาย เป็นเรื่องแล้ว” อู่เชียนเชียนอุทานขึ้น

ซ่งชิงหลันเหลือบมองอย่างสงสัย “เชียนเชียน มีอันใดหรือ?”

อู่เชียนเชียนรีบขยับตัวเข้ามาใกล้ กระซิบบอกซ่งชิงหลันอย่างกระวนกระวายใจ “พี่ชิงหลัน นี่คือภรรยาของท่านผู้ว่า”

ซ่งชิงหลันเองก็ตกใจเช่นกันและเข้าใจทันทีว่านี่เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ

แม้แต่คนทั่ว ๆ ไปหากเกิดเรื่องในร้าน นางยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากที่จะจัดการ นับประสาอะไรกับภรรยาของคนใหญ่คนโตเช่นนี้ หากเกิดอะไรกับนางขึ้นมาจริง ๆ ไม่แน่ว่าอนาคตของร้านอาจมีปัญหาขึ้นมาได้ และอาจเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นถูกจับติดคุกได้เลย

ส่วนสาวใช้ตัวน้อยของภรรยาท่านผู้ว่าก็เอาแต่นั่งร้องไห้ “ท่านหญิง… ท่านหญิงเจ้าคะ… ฮือ… ท่านหญิง อย่าเป็นอันใดไปนะเจ้าคะ…. ฮือ…ข้าจะทำอย่างไรดี”

สาวใช้คนนั้นยังดูเด็กมากจึงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและทำอะไรไม่ถูก

ซ่งชิงหลันเข้าไปจับข้อมือสตรีสูงศักดิ์นางนั้นเพื่อตรวจดูชีพจร

สาวใช้เห็นดังนั้นจึงสะอื้นไห้พร้อมถามนาง “ท่าน ท่านเป็นหมอหรือเจ้าคะ?”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วแล้วเอ่ยตอบ “เปล่า…”

สาวน้อยประหม่าขึ้นมาทันที “แล้วท่าน…”

ไม่ทันที่จะพูดจบก็ถูกซ่งชิงหลันก็ขัดขึ้น “อย่าเพิ่งขัดจังหวะ หากอยากช่วยท่านหญิงก็ช่วยเงียบก่อน อย่าถามให้มากความ”

ได้ยินเช่นนั้นนางจึงรีบหุบปากทันทีอย่างเชื่อฟังพลางมองหน้าซ่งชิงหลันอย่างกระวนกระวายใจ

หลังจากนั้นไม่นานหญิงสาวก็ปล่อยข้อมือคนป่วยแล้วถอนหายใจออกมา

อู่เชียนเชียนรีบถาม “พี่ชิงหลัน เป็นอย่างไรเจ้าคะ ท่านหญิงเป็นอันใดไป”