ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 97 พวกเราทุกคนอยากมาด้วยตนเอง

บทที่ 97 พวกเราทุกคนอยากมาด้วยตนเอง

“เอ่อ.. คือ…” ซ่งชิงหลันมีอาการลังเล กำลังคิดว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี

ป้าสะใภ้รองที่ยืนฟังอยู่ก็เข้าใจทันทีว่า อู่ต้าหย่งผู้นี้สนใจในตัวหลานสาวของนาง ดังนั้นจึงอยากจะช่วยให้ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน

เหอไห่หลิงยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “ดีเลย นายท่านอู่ เช่นนี้ข้าขอรบกวนท่านไปกับหลันหลันทีเถิด”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “ท่านป้าสะใภ้รองคือข้า…”

ผู้อาวุโสกลับส่ายหน้าไปมาพร้อมยิ้ม “แยกกันไปจะเร็วกว่า เจ้าไปซื้อชากับนายท่านอู่ ส่วนป้าจะไปร้านขนมอบ เอาตามนี้เลยจะได้ไม่เสียเวลา ข้าไปก่อนนะ”

เหอไห่หลิงก้าวเท้าจากไปอย่างรวดเร็วหลังว่าจบ ไม่ให้โอกาสซ่งชิงหลันได้ปฏิเสธ

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ และแค่นยิ้มอย่างทำตัวไม่ถูก

บางครั้งความกระตือรือร้นของป้าสะใภ้ก็พาความยุ่งยากมาให้นาง

อู่ต้าหย่งมองซ่งชิงหลันที่มีท่าทีลำบากใจแล้วเอ่ยขึ้น “แม่นางซ่ง หากเจ้าไม่สะดวกใจ ข้า…”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันหัวเราะขึ้น “ท่านพี่อู่ ขอบคุณมากที่ท่านอาสามาช่วย เช่นนั้นเราไปกันเถิด”

“ได้สิ”

ทั้งสองเดินทางมาที่ผิ่นหมิงจวง เมื่อเจ้าของร้านชาหวังโหย่วเฉียนเห็นว่าเป็นอู่ต้าหย่งก็รีบเอ่ยทักทาย “นายท่านอู่ มาซื้อชาหรือขอรับ”

อู่ต้าหย่งตอบ “ไม่ใช่ข้า แม่นางซ่งกำลังมองหาชาชั้นดี เจ้าของร้านหวังช่วยแนะนำทีเถิด”

หวังโหย่วเฉียนหันไปสนใจซ่งชิงหลันทันที

เมื่อเห็นลักษณะท่าทางอ่อนช้อยของนางก็อดไม่ได้ที่จะขยิบตาให้อู่ต้าหย่ง “นายท่านอู่ ท่านตาถึงเสียจริง”

ชายหนุ่มกลับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่เจ้าของร้านต้องการจะสื่อ

แต่ซ่งชิงหลันกลับเป็นคนที่เดาความคิดของเขาได้ จึงเริ่มเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “ท่านเถ้าแก่หวัง ท่านมีชาชั้นดีแนะนำข้าบ้างหรือไม่”

หวังโหย่วเฉียนเริ่มพูดคุยกับลูกค้าสาวทันที “ขึ้นอยู่กับว่าแม่นางอยากได้ชาแบบใดขอรับ”

“ข้าต้องการชาสำหรับดื่มกับของว่าง โปรดแนะนำให้ทีเจ้าค่ะ”

หวังโหย่วเฉียนจึงผายมือทันที “อย่างนั้นเชิญแม่นางซ่งมากับข้าทางนี้ขอรับ”

เจ้าของร้านชาพาซ่งชิงหลันไปดูชาด้วยกันและเอ่ยแนะนำอย่างละเอียด

หญิงสาวตั้งใจฟังอย่างมาก เพราะนี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจและได้ความรู้มากมาย

จากนั้นก็สั่งชาจากร้านนี้ทันทีพร้อมจ่ายเงินมัดจำ

หวังโหย่วเฉียนไม่ค่อยได้พบสตรีที่ดูทะมัดทะแมงเช่นนี้ จึงมองนางอีกครั้งและถามขึ้น “แม่นางซ่ง ใบชาเหล่านี้จะให้ข้าส่งไปที่ใดดีขอรับ”

ซ่งชิงหลันตอบกลับไป “ส่งไปที่ร้านเสื้อชิงเยว่ ที่ถนนหย่งติ้งได้เลยเจ้าค่ะ”

“ร้านเสื้อชิงเยว่?” ดวงตาของหวังโหย่วเฉียนเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้ยิน “แม่นางเป็นเจ้าของร้านเสื้อชิงเยว่อย่างนั้นหรือ?”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบ “อันที่จริงท่านป้าสะใภ้ทั้งสองของข้าเป็นคนดูแลกิจการเจ้าค่ะ”

หวังโหย่วเฉียนยิ้มเขินแล้วพูดต่อ “บังเอิญเสียจริง ภรรยาข้ามาเล่าว่า เมื่อสองสามวันมานี้นางได้ยินว่าเสื้อผ้าที่ร้านชิงเยว่สวยงามมาก จึงไปที่นั่นเพื่อเลือกดู แต่นางซื้อไม่ทันสักตัว เสื้อผ้าที่นั่นมีน้อยมาก ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้…”

“ข้าเองก็อยากจะซื้อชุดที่นางชอบนะแม่นางซ่ง แต่ว่า…”

ซ่งชิงหลันพยักหน้าอย่างเข้าแล้วตอบเจ้าของร้านหวัง “คราวหน้าหากนางไปที่ร้าน ก็บอกท่านป้าสะใภ้ข้าได้เลยว่ามาขอพบข้า ให้นางมาที่ห้องข้างหลัง ประเดี๋ยวข้าจะออกแบบชุดพิเศษให้ภรรยาท่านเอง”

สีหน้าของหวังโหย่วเฉียนเบิกบานขึ้นมาโดยพลัน “ขอบคุณแม่นางมาก ต่อไปหากท่านมาซื้อชาที่ร้าน ข้าจะลดให้แม่นางหนึ่งส่วน”

ซ่งชิงหลันหัวเราะชอบใจเช่นกัน “ขอบคุณท่านมากเถ้าแก่หวัง”

“ไม่ต้องขอบคุณ ข้าต่างหากที่ควรขอบคุณ เสื้อผ้าที่ร้านชิงเยว่ของแม่นาง ต่อให้มีเงินก็อาจหาซื้อไม่ได้ หากภรรยาข้ารู้เรื่องนี้ต้องมีความสุขมากแน่”

หวังโหย่วเฉียนออกมาส่งทั้งคู่ถึงหน้าประตูร้านอย่างอารมณ์ดี

อู่ต้าหย่งมองสีหน้าเบิกบานของหญิงสาวข้างตัวก็อดไม่ได้ที่เอ่ยปากขึ้น “ดูเหมือนว่าข้าจะแนะนำร้านถูกใจเจ้า”

ซ่งชิงหลันยิ้มตาม “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ไม่เพียงได้ของดี แต่ยังตกลงค้าขายกันได้ ต้องขอบคุณท่านพี่อู่แล้วสำหรับวันนี้”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างเขินอาย “เจ้ามีความสุขก็ดีแล้ว ฮ่าฮ่า”

หญิงสาวมีรอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมา

นางรีบพูดขึ้น “ท่านพี่อู่ ท่าน…”

ไม่ทันที่ซ่งชิงหลันจะเอ่ยจนจบ เสียงใสไพเราะก็ดังขึ้นมาแต่ไกล “พี่ชิงหลัน พี่ต้าหย่ง!”

ทั้งสองมองไปทางต้นเสียง พวกเขาก็รู้ทันทีว่าคืออู่เชียนเชียน สาวน้อยอยู่ในชุดเสื้อคลุมบุนวมตัวยาวสีฟ้าชมพู เดินตรงเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

ซ่งชิงหลันช่วยนางปัดผมที่ปรกอยู่บริเวณหน้าผากออกไปให้เข้าที่ แล้วถามกับน้องสาว “เหตุใดช่วงนี้เจ้าถึงออกมาข้างนอกบ่อยนัก ไม่ต้องฝึกหรือ?”

อู่เชียนเชียนยิ้มอย่างสดใส “ข้าไม่ได้คิดจะสืบทอดโรงฝึกอยู่แล้ว ท่านพ่อบอกว่าทักษะของข้าดีพอแล้วสำหรับเด็กผู้หญิงไว้ใช้ป้องกันตัว หากเก่งกล้าเกินสามีคงจะลำบาก”

ระหว่างที่พูดแบบนั้นก็ลอบมองไปทางอู่ต้าหย่งอย่างเขินอาย

แต่คนถูกมองกลับทำเป็นไม่เห็นสายตานั้นแล้วเอ่ยถามขึ้นมาแทน “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเราอยู่ที่นี่ถึงได้ตามมาถูก”

สาวน้อยรีบตอบ “ข้าไปที่ร้านเสื้อชิงเยว่ ป้าไห่หลิงบอกข้าว่าท่านพาพี่ชิงหลันมาที่ผิ่นหมิงจวง ข้าก็เลยตามมา”

เจ้าของร้านสาวเอ่ยถามบ้าง “ป้าสะใภ้ทั้งสองกลับไปที่ร้านแล้วหรือ”

อู่เชียนนเชียนพยักหน้า “พวกนางซื้อขนมอบที่ร้านซูจี้มาด้วย อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ”

นั่นทำให้ซ่งชิงหลันยิ้มออกมา “สายมากแล้ว ข้าต้องรีบกลับไปที่ร้าน เชียนเชียนเจ้าจะไปที่ใดต่อ”

“อืม…”

อู่เชียนเชียนมองไปทางอู่ต้าหย่งด้วยดวงตาเป็นประกายแล้วตอบ

“พี่ต้าหย่งไปที่ใดข้าก็จะไปด้วยเจ้าค่ะ”

อู่ต้าหย่งตอบเสียงเรียบ “ข้าก็ต้องกลับไปทำงานดูแลประตูเมืองน่ะสิ”

“โธ่” สาวน้อยเม้มริมฝีปาก สีหน้าไม่พอใจแล้วพึมพำออกมา “น่าเบื่อจัง”

หลังจากบ่นแล้วก็หันไปทางซ่งชิงหลัน “พี่ชิงหลัน เช่นนั้นข้าไปที่ร้านชิงเยว่กับท่านดีกว่า”

ซ่งชิงหลันมองบรรยากาศน่าอึดอัดระหว่างทั้งสองคนแล้วก็ยิ้ม “เอาล่ะ เช่นนั้นก็ไปกันเถิด”

สองสาวเดินทางกลับไปที่ร้านเสื้อชิงเยว่ และเลือกเข้าไปทางประตูด้านข้างเพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจจากผู้คนมากเกินไป

เมื่อมาถึงเจ้าของร้านสาวก็เห็นว่าหลี่ซิ่วซิ่วและช่างเย็บปักคนอื่น ๆ อยู่ในห้องปักผ้าและกำลังทำงานอย่างแข็งขัน จึงอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ “วันนี้ข้าให้พักครึ่งวัน เหตุใดพวกเจ้าจึงมาทำงานกันแต่เช้าเล่า”

หลี่ซิ่วซิ่ววางมือจากงานแล้วเงยหน้าขึ้น “ข้าเห็นว่างานที่ร้านยุ่งมาก ก็เลยตัดสินใจมาทำงานต่อดีกว่า ไม่คาดว่าทุกคนจะคิดเหมือนกัน พี่ชิงหลันไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ พวกเราทุกคนอยากมาด้วยตนเอง”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้เสื้อผ้าที่ร้านกำลังขายดี เราไม่อยากให้ชื่อเสียงของร้านเสียหายเพราะงานล่าช้า”

คำพูดเหล่านั้นทำให้เจ้าของร้านอย่างนางประทับใจมาก “ขอบคุณทุกคนมากที่ตั้งใจทำงานอย่างดี ข้าจะให้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่หาช่างเย็บปักมาช่วยงานเพิ่มอีก ทุกคนจะได้ไม่ต้องทำงานหนักเช่นนี้”

หลี่ซิ่วซิ่วยิ้มตอบ “พี่ชิงหลัน พวกเราไม่หวั่นกับงานหนักอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

“เอาเถิด อย่างไรก็ฝากทุกคนด้วยนะ ข้าจะกลับไปวาดแบบต่อเช่นกัน”