ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 473 ดอกฮิกันบานะสีแดง

หลังจากที่รู้ตัว ทุกคนก็มีการดิ้นรนอย่างรุนแรง

ลำต้นและกิ่งไม้รวมเข้าด้วยกัน เหมือนไม้กางเขนที่มัดพวกเขาไว้อย่างแน่นหนา

ไม่สามารถขยับได้เลย

ตอนที่ห้องไลฟ์สดกลับมาเป็นปกติ สิ่งที่ผู้ชมเห็นก็คือภาพตรงหน้านี้

เมื่อวินาทีก่อน คอมเมนต์ยังถกเถียงกันอยู่ว่าเป็นแผนการของหนิงหนิงหรือไม่

ในวินาถัดมา หน้าจอที่ดับอยู่ก็สว่างขึ้น

ผู้ชมที่ยังคงอยู่ในห้องไลฟ์สดเพราะเป็นห่วงเจียงเจินและคนอื่น ๆ จึงได้เห็นภาพที่น่าตกใจอย่างยิ่ง

แขกรับเชิญทั้งหกคนถูกมัดติดกับต้นแพร์ เป็นคู่ ๆ

ทุกคนมีสีหน้าตกใจเหมือนกันหมด

ดอกแพร์ที่ร่วงลงมาเต็มท้องฟ้านี้ ไม่เพียงแต่ดูเหมือนหิมะ แต่ยังดูเหมือนกระดาษเงินกระดาษทองสีขาวที่ถูกโปรยลงมา

แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแค่แขกรับเชิญ แม้แต่ผู้ชมก็ยังตั้งตัวไม่ทัน

[เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ ๆ ก็กลับมาดีแล้ว]

[โอ้โฮ โอ้โฮเจินเจินนั่นไง! คือเจินเจินนี่นา!]

[พวกเขายังมีชีวิตอยู่ทุกคน! นี่เป็นข่าวดีที่สุดแล้ว]

[แต่มีอะไรเกิดขึ้นกันเนี่ย ทำไมฉากนี้ดูน่ากลัวจัง]

[นี่มันที่ไหนกันแน่ มีสวนดอกแพร์จริง ๆ ด้วย]

[แล้วขงชิวล่ะ ทำไมมองไม่เห็นขงชิว]

[นี่เป็นเรื่องที่ขงชิวก่อขึ้นอีกแล้วใช่ไหม? เขาต้องการทำอะไรกันแน่!]

[พวกคุณดูฉากนี้สิ ทำไมฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย]

[คุณก็คิดแบบเดียวกันใช่ไหม ฉันรู้สึกว่ามันดูประหลาดมากตั้งแต่แรกเห็น]

[สวนดอกแพร์นี่ก็ประหลาดเหมือนกันนะ จากชื่อแล้วน่าจะเป็นสถานที่สวยงาม ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ล่ะ!]

…

ทุกคนต่างงุนงงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

แต่สัญชาตญาณบอกพวกเขาทุกคนว่า สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก

[อืม ฉากนี้ ยิ่งมองยิ่งดูเหมือนพิธีบูชายัญนะ…]

[จะให้พูดไงล่ะ นอกจากพิธีบูชายัญแล้ว ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามันคืออะไร]

[แล้วขงชิวล่ะ ทำไมยังมองไม่เห็นขงชิวอีก]

[ไปถามพวกหนิงหนิงสิ พวกเขากำลังทำอะไรอีก]

[เฮ้ย ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนเชื่อจริง ๆ ว่า หนิงหนิงกับขงชิวเป็นพวกเดียวกันนะ]

[มีคนพูดว่าขงชิวเป็นคนที่หนิงหนิงจ้างมาแสดง แล้วทำไมถึงมีคนเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้ด้วย?]

[ลองถามหนิงหนิงดูสิว่าทำไมพวกเราถึงเชื่อ ใครกันล่ะที่ใช้เหตุผลไร้สาระอย่างภาพมายาแบบนี้มาอ้าง]

[ขำแทบตาย หนิงหนิงเองนั่นแหละที่พูดเหลวไหลก่อน แล้วยังไม่ให้คนอื่นเดาอีก]

[ไม่ใช่นะ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน ฉันคิดว่ามันประหลาดมากนะ พวกคุณไม่กลัวกันบ้างเหรอ?]

[ใช่ ดูน่ากลัวมากเลย ไม่รู้ทำไมพวกคุณถึงทะเลาะกันได้]

[ถ้าอย่างนั้นคุณก็ถามหนิงหนิงสิ ให้หนิงหนิงบอกขงชิวว่าเลิกแสดงได้แล้ว แล้วคุณก็จะไม่ต้องกลัวอีกต่อไป]

[แล้วขงชิวล่ะ?]

…

ทุกคนกำลังตามหาขงชิว

ในที่สุดขงชิวก็ปรากฏตัวขึ้นมา

ไม่มีใครเห็นว่าเขาปรากฏตัวขึ้นมาได้อย่างไร เมื่อทุกคนสังเกตเห็นเขา เขาก็ยืนอยู่ที่ปลายสุดของสวนดอกแพร์แล้ว

เขาดูไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย ยังคงเหมือนกับตอนที่พบเขาครั้งแรก

อ่อนโยนและสุภาพ ทำให้คนอดที่จะรู้สึกชอบเขาไม่ได้

ยกเว้นว่า ในมือของเขามีดอกไม้สีแดงเพิ่มมาหนึ่งดอก

ทำให้เจียงเจินและคนอื่น ๆ เกิดความเข้าใจผิดเล็กน้อย ว่าไม่ใช่เขาที่เป็นคนทำ แต่เขามาที่นี่เพื่อช่วยพวกเขาต่างหาก

เจียงเจินก็อดร้องไม่ได้ “ขงชิว ช่วยปล่อยพวกเราเร็ว!”

ขงชิวได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม “ใครให้ความเข้าใจผิดกับพวกคุณว่า ผมจะช่วยพวกคุณล่ะ”

เขาถอนหายใจ “มันยุ่งยากเกินไป ผมเพิ่งจะมัดพวกคุณได้อย่างยากลำบากนะ”

สุดท้ายก็เป็นขงชิวจริง ๆ

ความหวังสุดท้ายในใจพังทลาย พวกที่ถูกมัดอยู่ต่างสีหน้าซีดขาว

เจียงฉือซิงบังคับตัวเองให้สงบลงแล้วพูดกับขงชิว “ขงชิว ตอนนี้มีการถ่ายทอดสด ทุกคนกำลังเห็นการกระทำของคุณ ผมขอเตือนให้คุณหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้”

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร แต่มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ขงชิวไม่สนใจ “ถ้าอย่างนั้นคุณบอกสิ ถ้ามีคนเห็นมากมายขนาดนั้น ทำไมจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครมา”

เขาชี้ไปที่กล้องบนศีรษะ “สิ่งนี้ ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย ทำไมไม่มีใครติดต่อพวกคุณล่ะ?”

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่น่ากลัว เจียงฉือซิงมีสีหน้าซีดลงเรื่อย ๆ

[อืม? ขงชิวกำลังหลอกพวกเขาอยู่เหรอ? การไลฟ์สตรีมดูปกติมากนะ]

[ฉันไม่เข้าใจ เมื่อกี้เขาปิดมันไป แล้วตอนนี้เปิดอีกแล้ว มันหมายความว่ายังไง]

[ฉันคิดว่าขงชิวมีทักษะการแสดงที่ดีนะ ดูสิว่าแขกรับเชิญตกใจกันขนาดไหน]

[ยังหาตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ไม่ได้เหรอ ทำไมรู้สึกว่าทุกคนไร้ประโยชน์จัง ฉันโกรธมาก เจินเจินตอนนี้โดนมัดอยู่นะ เธอต้องทรมานมากแค่ไหน]

[ฉันคิดว่าควรไปถามหนิงหนิงโดยตรง เธอต้องรู้แน่นอน ทำไมต้องวนวนอ้อมค้อมแล้วไปหาเอง]

[ดูสิว่าใครกล้า ใครกล้าไปหาหนิงหนิง ฮึ ๆ]

[แต่แบบนี้มันเกินไปจริง ๆ นะ]

[อาจารย์หวังก็อายุมากแล้ว ทนไม่ไหวหรอก]

[บอกแล้วไงว่าไม่เกี่ยวกับหนิงหนิง พวกนายฟังไม่เข้าใจหรือไง?]

[สิ่งที่พวกคุณควรให้ความสนใจตอนนี้คือคนที่ชื่อขงชิว ดูเหมือนเขาจะบ้าไปนิดหน่อยนะ]

…

ขงชิวเดินเข้ามา ดอกไม้สีแดงในมือเขาดูเด่นชัดอย่างน่าทึ่งท่ามกลางความขาวโพลนของหิมะ

เขาเดินเข้ามากลางกลุ่มคนทั้งหกคน ยกดอกไม้ขึ้นมาและถามพวกเขาว่า “สวยไหม?”

ไม่มีใครตอบ ทุกคนเงียบกริบ จ้องมองเขาอย่างเงียบ ๆ

จากใบหน้าของพวกเขา สามารถเห็นได้ถึงความหวาดกลัว

ขงชิวก็ไม่บังคับ เขาถามและตอบเอง “สวยนะ เมื่อเทียบกับดอกไม้สีขาวพวกนี้ มันสวยมาก”

เขาถามอีกว่า “รู้ไหมว่านี่คือดอกไม้อะไร?”

เจียงเจินฝืนตอบไปว่า “ดอกฮิกันบานะหรือ?”

ขงชิวส่ายหัว “ไม่ใช่”

เจียงเจินตกใจจนเหงื่อเย็นไหลไปทั้งตัว

ขงชิวแก้คำพูด “มันคือดอกฮิกันบานะสีแดง”

เจียงเจินอึ้งไปครู่หนึ่ง “งั้นฉันพูดถูกแล้วนี่”

ขงชิว “ดอกฮิกันบานะของฉันนี่ เติบโตอยู่ริมฝั่งแม่น้ำหวงชวน*[1] ส่วนที่คุณพูดถึงล่ะ? มันเติบโตที่ไหนกัน?”

เจียงเจินตกใจ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “คุณพูดว่าอะไรนะ?”

คงล้อเล่นสินะ?

เมื่อเขาพูดแบบนี้ ความสนใจของทุกคนจึงหันไปที่ดอกไม้ของเขา

กลีบดอกไม้สีแดงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แต่ไม่มีใบสีเขียวรองรับ

ตามตำนานดอกฮิกันบานะ จะไม่เห็นดอกเมื่อใบออก และไม่เห็นใบเมื่อดอกบาน

ชาติแล้วชาติเล่า ไม่มีวันได้พบกัน

เขาออกแบบดอกไม้ชนิดนี้ได้ตรงตามมาตรฐานของตำนานดอกฮิกันบานะเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม

[???]

[เขากำลังพูดมุกอะไรบ้า ๆ หรอ? ดอกฮิกันบานะ?]

[ริมฝั่งแม่น้ำหวงชวน ดอกฮิกันบานะ? หา?]

[เรื่องนี้ที่แต่งขึ้นมา มันยิ่งเหมือนเรื่องเหนือธรรมชาติขึ้นเรื่อย ๆ เล่นอะไรกันเนี่ย?]

[ทำไมนายไม่บอกว่าตัวเองเป็นยมทูตดำยมทูตขาวเลยล่ะ?]

…

เห็นใบหน้าที่ตกตะลึงและไม่อยากเชื่อของพวกเขา ขงชิวดูเหมือนจะไม่แปลกใจ “ไม่เชื่อสินะ”

ไม่มีใครกล้าตอบ

ขงชิวยิ้มพลางกล่าว “ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร พวกคุณแค่ต้องรู้ว่านี่คือดอกฮิกันบานะปรโลกจากยมโลก และตัวดอกฮิกันบานะปรโลกเองนั้น ได้เติบโตในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายของยมโลก มีความสามารถในการเจริญเติบโตที่แข็งแกร่งมาก สามารถเปลี่ยนผืนดินให้กลายเป็นอาณาเขตของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่ป่าก็ไม่สามารถหยุดยั้งการเกาะติดของมันได้”

เขาปักดอกไม้ลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วภาพที่ทั้งน่าอัศจรรย์และชวนขนลุกก็ปรากฏขึ้น

ทันทีที่ดอกไม้แตะพื้น ดอกไม้ที่รากถูกตัดขาดไปแล้วกลับเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว สูงขึ้นเรื่อย ๆ

ในชั่วพริบตา มันเติบโตสูงเลยหน้าแข้งของขงชิวและหยุดการเจริญเติบโต

เมื่อลมพัดมา เมล็ดพันธุ์ก็กระจายออกไปทั่ว

เจียงเจินและคนอื่น ๆ มองดูอย่างตกตะลึงเมื่อสีแดงที่ดูราวกับเลือดสด ๆ ไหลปกคลุมทับหิมะสีขาวบริสุทธิ์

เพียงชั่วพริบตา พื้นดินก็กลายเป็นสีแดงฉานไปทั่วแล้ว

[1] แม่น้ำหวงชวน หมายถึง แม่น้ำลืมเลือน เป็นเส้นทางไปสู่ปรโลกตามความเชื่อของคนจีน