ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 472 สวนดอกแพร์

ตอนนี้ได้ฟังเจียงอันไซ่พูดแบบนี้ เธอก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

เจียงอันไซ่รับรอง “วางใจเถอะ คุณก็รู้ว่าตระกูลจ้าวเตรียมตัวมามากแค่ไหน”

แล้วอีกอย่าง เขาเพิ่งไปสำรวจภูมิประเทศมาด้วย

ป่าแห่งนั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลาสิบปีแล้ว

มีภาพมายาไหนที่จะดำรงอยู่ได้นานขนาดนี้กัน

นั่นต้องเป็นผู้มีพลังอำนาจมากจริง ๆ ถึงจะทำได้

คนที่เก่งขนาดนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ไม่มีข่าวลือใด ๆ เลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

แล้วอีกอย่าง การหลอกล่อเจินเจินกับคนอื่น ๆ ไปจะทำอะไรได้

คนที่สามารถสร้างภาพมายาแบบนี้ได้ ไม่จำเป็นต้องโกหกหลอกลวงใคร เขาจะลงมือโดยตรงเลย

ภาพมายาที่แม้แต่หนิงหนิงก็ออกมาไม่ได้ เขาจะมีความกังวลอะไรอีกเล่า

“ถ้าถามผมนะ แม้กระทั่งขงชิวคนนั้น ก็เป็นพวกเดียวกับหนิงหนิงนั่นแหละ”

เจียงอันไซ่ไม่แยแสกับเรื่องนี้เลยสักนิด

เธอไม่ใช่เหรอที่เคยโอ้อวดว่าเก่งกาจนัก แล้วทำไมคราวนี้แค่ผีตัวเล็ก ๆ เธอยังจัดการไม่ได้เลย

หลินจื้อเหลียนถูกโน้มน้าวจนเชื่อแล้ว

“แล้วเจินเจินจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เจียงอันไซ่ “วางใจได้ ผมจ่ายเงินให้นักพรตไปตามหาแล้ว”

ค่าตอบแทนในการทำลายภาพมายาของหนิงหนิงคือสิบล้านหยวน

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ด้วยเงินมากมายขนาดนี้ จะหาคนมาเปิดโปงความเท็จไม่ได้

หลินจื้อเหลียนจึงวางใจลงได้ แต่พอนึกขึ้นได้ก็รู้สึกโกรธอีกเล็กน้อย “เด็กคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ ถึงกับคิดวิธีการแบบนี้ออกมาได้ น่าเสียดาย แบบนี้ฉันก็ยิ่งเกลียดเธอมากขึ้นเท่านั้น”

หลินจื้อเหลียนแสดงสีหน้ารังเกียจออกมา

เจียงอันไซ่ “เธอก็แค่รอให้พวกเรายอมก้มหัวให้ ใช่ หลังจากที่เจอเจินเจินแล้ว ฉันจะไปตักเตือนเธอด้วยตัวเอง”

เขามองดูหนิงหนิงในหน้าจอพร้อมกับแค่นหัวเราะเย็นชา

ในเมื่อให้หน้าเธอแล้ว แต่เธอไม่รับ

ถ้าอย่างนั้นก็อย่าโทษเราเลย

ขณะนี้ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่เจียงเจินหายตัวไป

ครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา

ถึงแม้ว่าคอมเมนต์ที่ปรากฏบนหน้าจอจะแสดงความตกใจอย่างมากเกี่ยวกับการที่หน้าจอดับไป

แต่สำหรับคนที่อยู่ในเหตุการณ์ พวกเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย

เพราะว่ากล้องยังคงถ่ายได้ตามปกติ ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ

สำหรับเจียงเจิน สถานการณ์ทุกอย่างกำลังไปได้ดีมาก

ปีศาจหมาป่าตัวนั้นถูกจับไปแล้ว อันตรายที่หนิงหนิงพูดถึงไม่มีอยู่จริงเลย ผู้หญิงคนนั้นคงโดนตบหน้าอีกครั้ง

ส่วนเธอกำลังจะไปยังสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามมาก

และที่นั่นไม่มีหนิงหนิง

ตอนนี้หนิงหนิงน่าจะอยู่ในถ้ำมืด มองโลกอย่างคับแคบ และอิจฉาเธออยู่

เพราะเธอรู้ดีว่าหนิงหนิงมักจะชอบหาเรื่องเธอเสมอ

และเธอเสียเปรียบหนิงหนิงมากจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม คราวนี้เธอชนะแล้ว

เจียงเจินรู้สึกดีมาก เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ขงชิวเห็นเธอยิ้มก็ยิ้มตามไปด้วย

เจียงเจิน “คุณยิ้มอะไร?”

ขงชิวมองเธอด้วยความจริงจัง “แน่นอนว่าต้องยิ้มไปพร้อมกับคุณสิ”

เจียงเจินรู้สึกเขินอายมากที่ถูกเขามองแบบนั้น “พูดอะไรของคุณน่ะ?”

ขงชิว “ผมแค่บอกว่า ชนะหนิงหนิงแล้ว รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ?”

สีหน้าของเจียงเจินเปลี่ยนไป รอยยิ้มแข็งค้างทันที

“คุณพูดว่าอะไรนะ?” คราวนี้น้ำเสียงของเธอมีความรู้สึกเหมือนไม่อยากเชื่อ เจียงเจินคิดว่าตัวเองฟังผิดไป

ขงชิวถามพร้อมรอยยิ้ม “คุณโดนหนิงหนิงแย่งซีนตลอด เลยรู้สึกไม่ยอมรับใช่ไหม”

เจียงเจินมองเขาอย่างตกตะลึงก่อนจะยิ้มแหย ๆ อย่างเก้อเขิน

“คุณพูดอะไรคะ ฉันฟังไม่เข้าใจ”

ขงชิว “ไม่ต้องโกหกต่อหน้าผมหรอก ผมเห็นทุกอย่าง”

คนอื่น ๆ ที่อยู่รอบข้าง เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขาทั้งสอง ก็อดไม่ได้ที่จะชะลอฝีเท้าลง ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

เจียงเจินมองกล้องไลฟ์สดอย่างร้อนรน

ขงชิว “ไม่ต้องกังวล พวกเขาไม่ได้ยินหรอก”

เขาจ้องมองไปที่เจียงเจิน

เจียงเจินมีความรู้สึกว่า ทุกอย่างของเธอ เบื้องหน้าดวงตาคู่นี้ ไม่มีอะไรจะซ่อนเร้นได้เลย

เธอรู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง รีบปฏิเสธทันที “คุณคิดมากไปแล้ว ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่มีความสุขกับตัวเอง อีกเดี๋ยวก็จะได้เห็นสวนดอกแพร์แล้ว ไม่เกี่ยวกับหนิงหนิงสักหน่อย”

ขงชิวไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไร เขายังพูดต่อไปว่า “ที่จริงคุณอิจฉาหนิงหนิงมากใช่ไหม”

เมื่อถูกแทงใจดำอย่างแรง เจียงเจินก็แทบจะเหงื่อแตกพลั่ก

ขงชิว “คนที่เคยถูกคุณเหยียบย่ำไว้ใต้เท้าตลอดเวลา ไม่เคยเห็นความสำคัญเลยสักครั้ง จู่ ๆ วันหนึ่งก็ปีนขึ้นมาอยู่เหนือหัวคุณ ในขณะที่ไม่ยอมรับ คุณก็รู้สึกสิ้นหวัง เพราะคุณพบว่า ไม่ว่าคุณจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถไล่ตามอีกฝ่ายได้ทัน ได้แต่มองอย่างอับจนหนทางขณะที่ตัวเองพ่ายแพ้ ความไม่ยอมรับและความอิจฉาก็เติมเต็มจิตใจคุณ คุณคำสาปแช่งเธอ แทบอยากจะฆ่าเธอด้วยมือตัวเองเลยทีเดียว”

เขาพูดด้วยเสียงที่เจือรอยยิ้ม แต่คำพูดที่หลุดออกมากลับแฝงไปด้วยความเย็นชา

ทุกอย่างที่พูดล้วนตรงกับความจริง เจียงเจินพบว่าตัวเองกำลังสั่น นั่นเป็นความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นจากส่วนลึกในใจ

ลางสังหรณ์บอกเธอว่า มีอันตรายที่ไม่รู้ที่มากำลังเข้าใกล้เธอ

แต่เธอกลับไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เธอเงยหน้ามองคนอื่น ๆ พวกเขาดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย

เธออยากจะโต้แย้งมาก แต่ไม่มีคำพูดปราดเปรียวเหมือนเมื่อก่อน เธอได้แต่หน้าซีดขาว และพูดอย่างเฝื่อน ๆ ว่า “คุณพูดเหลวไหลอะไร ระวังฉันจะฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาทนะ”

ขงชิวยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

เหลียงชิงฮวนค่อย ๆ ดูการแสดงอย่างเพลิดเพลิน ในใจรู้สึกสะใจกับความเดือดร้อนของผู้อื่น แต่บนใบหน้ากลับแกล้งทำเป็นโกรธ ตะโกนใส่ขงชิว “คุณพูดเหลวไหลอะไร อย่าปล่อยข่าวลือนะ”

ขงชิวหันสายตามาที่เธออีกครั้ง ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “ส่วนเธอคงดีใจมากใช่ไหมที่เห็นเธอคนนั้นอับอายแบบนี้”

เหลียงชิงฮวนรู้สึกใจหล่นวูบ

“คุณเกลียดเธอแต่ก็ต้องประจบประแจงเธอ ในใจถึงจะอึดอัดแค่ไหนแต่ก็ไม่มีทางเลือก ทำไมชีวิตคนต้องแบ่งชั้นวรรณะด้วย ทั้งที่เป็นคนเหมือนกัน ทำไมบางคนถึงเกิดมามีอภิสิทธิ์ มีทั้งเงินทั้งอำนาจอยู่ในมือ แต่คุณกลับไม่มีอะไรเลย ทำไมคุณจึงต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น ต้องประจบประแจงคนอื่น คุณเกลียดเธอจนแทบจะตายอยู่แล้ว”

เหลียงชิงฮวนก็เช่นเดียวกับเจียงเจิน รู้สึกเย็นวาบในใจ

“คุณอย่าพูดเหลวไหลแบบนั้น” เสียงของเธอฟังดูไร้พลังกว่าที่เคย

“อะไรที่ว่าเป็นคนไม่เรื่องมาก ล้วนเป็นการแสร้ง นี่คือตัวตนที่แท้จริงของคุณ ทั้งใจแคบและมีนิสัยตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง คุณในสายตาคนอื่นล้วนเป็นของปลอม มีแค่คุณเท่านั้นที่รู้ว่า คุณแคร์ความคิดเห็นของคนอื่นที่มีต่อตัวเองมากแค่ไหน”

เหลียงชิงฮวนหน้าซีดเผือด พูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป

ขงชิวอยู่ ๆ ก็หลุดขำออกมา “ล้อเล่นน่ะ แกล้งพวกคุณเฉย ๆ”

เจียงฉือซิงขมวดคิ้ว “นี่มันเรื่องน่าล้อเล่นด้วยเหรอ? ไม่ตลกเลยสักนิด”

ขงชิวจ้องมองเขาอย่างกะทันหัน “แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงไม่ห้ามผมพูดล่ะ?”

เจียงฉือซิง “…”

ราวกับความคิดถูกเปิดโปง เจียงฉือซิงโกรธเพราะความอับอาย “คุณหมายความว่ายังไง?”

เขาเดินเข้าไปข้างหน้า แล้วผลักขงชิวทีหนึ่ง

ขงชิวสีหน้าเย็นชา ยิ้มให้เขานิดหนึ่ง

เจียงฉือซิงคิดในใจว่าแย่แล้ว สัญชาตญาณบอกให้เขาวิ่งหนี

แต่น่าเสียดาย เขาหนีไม่ทันแล้ว

เขารู้สึกแค่ว่าตรงหน้ามีอาการพร่ามัวเล็กน้อย

ก่อนจะหมดสติ สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าของขงชิวที่ดูคล้ายกำลังยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม

หลังจากนั้นเจียงเจินก็ฟื้นขึ้นมา

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือความขาวโพลนไปทั่ว

กลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมาเหมือนกับหิมะที่โปรยปราย

พื้นดินก็ปกคลุมไปด้วยหิมะชั้นหนึ่ง สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน ดอกแพร์ดูเหมือนหิมะขนห่านที่โปรยปรายลงมา สวยงามอย่างที่สุด

สวนดอกแพร์ เป็นสวนดอกแพร์ที่ขงชิวพูดถึง

คนอื่น ๆ ต่างก็ทยอยตื่นขึ้นมา

แต่ไม่มีใครมีอารมณ์จะชื่นชมความงามตรงหน้า

พวกเขามองหน้ากัน เห็นความตกใจในสายตาของกันและกัน

จากตัวของอีกฝ่าย ก็มองเห็นตัวเองในตอนนี้

พวกเขาทุกคน ต่างถูกมัดติดกับลำต้นไม้