ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 103 เปิดตัวเมียน้อยอย่างอย่างโจ่งแจ้ง

บทที่ 103 เปิดตัวเมียน้อยอย่างอย่างโจ่งแจ้ง

อี้เจ๋อเอ่ยถามหญิงสามข้างกายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ราวกับกลัวว่าถ้าเสียงดังนิดหน่อยจะทำให้หญิงสาวตกใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ…” หญิงสาวตอบเสียงอ่อย

สายตาคมกริบของเมียน้อยสามีฟางหรูชี้นำทางให้อี้เจ๋อมองตาม จนเห็นร่างคุ้นตาของสาวผมยาวที่กำลังนั่งหันหลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ข้าง ๆ มีสาวสวยหน้าใสนั่งคุยเล่นหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

หัวใจของอี้เจ๋อเต้นรัวด้วยความรู้สึกปั่นป่วน แต่เมื่อนึกถึงว่าฟางหรูมีเพื่อนสวยขนาดนี้แต่ไม่เคยแนะนำให้รู้จัก ไฟโทสะก็ลุกโชนขึ้นมาในอก เขาจึงลากหญิงสาวที่ตนพามาด้วยเข้าไปหาทันที

“มีงานกองโตอยู่ที่บ้านไม่ยอมไปทำ แต่กลับมีเวลามานั่งกินข้าวนอกบ้าน ฉันคงดูเธอผิดไปจริง ๆ!” อี้เจ๋อพูดอย่างเย็นชา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามฟางหรู แต่สายตากลับจับจ้องอันจิ่วเม่ยไม่วางตา

ฟางหรูถึงกับชะงัก ความตกตะลึงและความขมขื่นเข้าครอบงำ เมื่อเห็นสามีอยู่กับชู้รักของเขา ความอยากอาหารของเธอหายวับไปในพริบตา

“ถ้าจะกิน ก็ไปนั่งโต๊ะอื่น อย่ามาขวางหูขวางตาฉัน”” เธอเอ่ยเสียงเย็นชา ตัดรอนโดยไม่สนใจผู้ชายคนนี้อีกต่อไป

อันจิ่วเม่ยเฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าเงียบ ๆ แต่เมื่อเห็นเฟยหย่าปล่อยน้ำตาคลอ ดวงหน้าดูเศร้าสร้อยเหมือนนางเอกผู้แสนบริสุทธิ์ เธอก็รู้สึกหมั่นไส้จนทนไม่ไหว

“อึก… ขอโทษค่ะ ฉันแค่อยากกินเนื้อตุ๋นของร้านนี้จริง ๆ” เฟยหย่าพูดเสียงสะอื้น แถมยังดึงมืออี้เจ๋อเหมือนจะลุกไปทันที แสดงท่าทีเหมือนคนไร้หนทางเต็มที่

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

อันจิ่วเม่ยมองแล้วถึงกับควันออกหู ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน “เอ๊ะ เดี๋ยวนี้เขาพาเมียน้อย มาเปิดตัวอย่างโจ่งแจ้งกันแบบนี้เลยเหรอ?”

เสียงแหลมใสของเธอดังสะท้อนทั่วห้อง ราวกับสะกดให้ทุกคนหยุดมอง บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงจานช้อนกระทบกันเบา ๆ

เฟยหย่าชะงัก น้ำตาที่เคยเอ่อเต็มตาพลันหายไปแทบจะทันที เธอจ้องอันจิ่วเม่ยอย่างเดือดดาล “เธอพูดบ้าอะไร! ใครเป็นเมียน้อยยะ! นี่มันยุคไหนแล้ว!”

อันจิ่วเม่ยสแหยะยิ้ม หายใจเข้าลึกก่อนจะระเบิดวาทะแสบถึงใจออกมา “ไม่ว่าจะยุคไหน เมียน้อยก็ยังต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ประเทศจีนใหม่ของเราใช้ระบบผัวเดียวเมียเดียวมานานแล้วนะ คนบางคนยังหน้าด้านมาท้าทายภรรยาหลวงถึงที่แบบนี้ ถือว่าท้าทายคำสั่งผู้นำ ทำลายความสงบสุขของสังคมชัด ๆ คนแบบนี้น่าจะโดนขังคุก!”

บรรยากาศในห้องพลันเปลี่ยนไป จากความเป็นห่วงกลายเป็นความตื่นเต้นระทึกใจ ใช่แล้ว! นี่มันยุคสมัยใหม่แล้วจะมีเมียน้อยท้องโตมาท้าชนเมียหลวงได้ยังไง? นี่มันละเมิดกฎหมายชัดๆ

ทันใดนั้น เสียงด่าทอก็ดังขึ้นจากทุกทิศทาง พุ่งเป้าไปที่คู่รัก

เฟยหย่าอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าสาวน้อยตรงหน้าจะปากจัดขนาดนี้ ตั้งใจจะยั่วโมโหแท้ ๆ กลับกลายเป็นระเบิดย้อนกลับมาใส่ตัวเอง

อี้เจ๋อก็ช็อกไม่แพ้กัน เขาเพิ่งหลงเสน่ห์ใบหน้าสวยหวานของอันจิ่วเม่ย แต่พอเธอเปิดปาก ปัญหามหาศาลก็ตามมา สีหน้าเขาจึงบูดบึ้งลงทันควัน

แต่อันจิ่วเม่ยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง เธอยังคงพ่นพิษต่อไป “ดูท้องนั่นสิ ต้องเป็นลูกชายแน่ ๆ รีบกลับไปจัดการเรื่องแจ้งเกิดดีกว่านะ ไม่งั้นถึงจะเป็นลูกผู้ชายก็น่าเสียดายที่ไม่มีตัวตนในสายตากฎหมาย”

คำพูดนี้เป็นการเตือนสติอี้เจ๋ออย่างแยบยล ลูกนอกสมรสนั้นมีชื่อเสียงไม่ดีเลย ถ้าเป็นลูกชายจริง ๆ ก็ควรคิดให้ดีเรื่องการแจ้งเกิด

“เธอคอยดูเถอะ!” อี้เจ๋อตวาดเสียงดังลั่น ก่อนจะคว้าแขนเฟยหย่าแล้วลากออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ฟางหรูยืนอึ้งอยู่กับที่

เฟยหย่าอยากจะร้องให้อี้เจ๋อเดินช้าลง แต่เมื่อเหลือบมองรอบข้างเห็นสายตาจับจ้องมากมาย เธอจึงได้แต่กัดริมฝีปากแน่นแล้วพยายามก้าวตามไปอย่างทุลักทุเล

“น้องจิ่วเม่ย ขอบคุณนะ” ฟางหรูยิ้มแหยพลางกล่าว “แต่วันนี้ฉันขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้เธอต้องมาเห็นละครน้ำเน่าแบบนี้” ดวงตาของเธอฉายแววอับอายอย่างปิดไม่มิด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ฟางหรู ” อันจิ่วเม่ยปลอบใจพลางจับมือพี่สาว “เมื่อกี้ฉันได้พูดถึงแผนการแจ้งเกิดลูกแล้ว พี่แค่ทำตามที่ฉันบอก รับรองว่าเขาต้องมาคลานขอหย่าแน่นอน”

ฟางหรูพยักหน้ารับ ทึ่งในความสามารถของน้องสาวที่สามารถไล่คู่รักจอมทรยศออกไปได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค เธอรู้สึกโชคดีที่เพื่อนไว้ใจได้เช่นนี้

หลังจากทานอาหารเสร็จ อันจิ่วเม่ยก็ลาจากไป ส่วนฟางหรูสูดหายใจลึก ๆ เตรียมตัวกลับบ้านเพื่อเริ่มต้นศึกชิงดีชิงเด่นครั้งใหม่ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้

อันจิ่วเม่ยกลับถึงบ้านก็ไม่รอช้า รีบคว้ากระดาษปากกามาร่างแผนธุรกิจเต้าหู้ยี้ทันที ด้วยหวังว่าจะสร้างรายได้ให้หมู่บ้านและเสริมความมั่นคงให้ฐานะของตัวเอง

เมื่อถึงตอนนั้น ไม่ว่าตระกูลหรือซื่อหงก็คงไม่กล้ามาหาเรื่องอีก เธอกับย่าอันจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียที

ขณะที่อันจิ่วเม่ยนั่งขีด ๆ เขียน ๆ อยู่ที่โต๊ะในห้องโถง ลูกสุนัขสามตัววิ่งวนเล่นกันอยู่แถวเท้า ส่วนย่าอันนั่งฟั่นเชือกป่านอยู่ในลานบ้าน ตั้งใจจะทำเป็นม้านั่งไว้รับแขก จะได้ไม่ต้องไปยืมเก้าอี้จากที่อื่น

นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ย่าอันดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ชอบแค่นั่งผิงแดดเฉย ๆ ตอนนี้ชอบทำโน่นทำนี่ฆ่าเวลาไปเรื่อย อันจิ่วเม่ยไม่ได้ห้าม ขอแค่ย่าอันมีความสุขก็พอ

พอเขียนแผนงานเสร็จ อันจิ่วเม่ยก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วเข้าห้องไปหยิบรองเท้าและผ้าที่ซื้อมาใหม่ออกมาให้ย่าอันดู

“คุณย่า ลองดูซิว่าพอดีเท้าไหม” เธอยื่นรองเท้าผ้าสีดำธรรมดาไม่มีลวดลาย แต่พื้นนุ่มพิเศษเหมาะสำหรับผู้สูงอายุ

“หลานจะซื้อของพวกนี้เสียเงินทำไมกัน ย่ามีอยู่แล้วน่ะ” ย่าอันบ่น แต่รอยยิ้มที่ซ่อนไม่มิดบนใบหน้าเผยความดีใจออกมาจนได้ เธอรีบสวมรองเท้าคู่ใหม่แล้วลุกพรวดขึ้นเดินไปมาอย่างตื่นเต้น

“ใส่สบายจริง ๆ เหมือนเดินบนปุยนุ่ม ๆ เลยนะเนี่ย”ย่าอันอุทานด้วยความประทับใจ

“ ฮิ ๆ คุณย่าชอบก็ดีแล้วค่ะ คราวหน้าเจอคู่ไหนสวย ๆ จะควักกระเป๋าซื้อมาให้คุณย่าอีกแน่นอน!” อันนจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคักอย่างดีใจที่ของขวัญถูกใจ เธอชื่นชอบคนแก่ที่ไม่ทำลายบรรยากาศแบบนี้จริง ๆ

“โธ่เอ๊ย ฉันแก่ปูนนี้แล้ว ไม่ได้ออกงานออกการที่ไหน ใส่อะไรก็เหมือนกันแหละ”ย่าอันว่าพลางยักไหล่ “แต่หลานสิยังสาวยังสวยอยู่เลย หน้าตากับผิวพรรรก็แต่งนิดหน่อยก็สวยแล้ว”

“ย่าไม่ต้องห่วงค่ะ ดูนี่สิคะ หนูซื้อผ้าสวย ๆ มาตัดชุดใหม่แล้วนะ” อันจิ่วเมย่ชูผ้าในมือขึ้นอวด แม้เธอจะตัดเองไม่เป็น แต่ย่าอันก็เป็นช่างตัดเสื้อมือดี

คนรุ่นย่าในยุคสมัยนั้นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เลยทำอะไรได้หลายอย่าง

ด้วยดวงตาเป็นประกายแห่งความหวังอันจิ่วเม่ยยื่นผ้าให้ย่าอันพร้อมกับเอ่ยปากอย่างตื่นเต้น “คุณย่าค่ะ หนูมีแบบที่ได้อยากได้อยู่ ย่าช่วยตัดให้หนูได้ไหมคะ”

ย่าอันยิ้มอย่างอบอุ่น “ไม่มีปัญหาหรอกจ้ะ เอาล่ะ วาดมาให้ยายดูซิ”

ดวงตาของย่าอันเป็นประกายเมื่อเห็นผ้าลายดอกเล็กๆ สองผืน ในใจคิดว่าเด็กสาวสดใสอย่างอันจิ่วเม่ยสมควรได้สวมใส่เสื้อผ้าสวย ๆ แบบนี้จริงๆ

แต่สิ่งที่ทำให้ย่าอันภูมิใจยิ่งกว่าคือ หลานสาวของเธอตอนนี้มีความสามารถ ไม่ต้องตรากตรำทำงานในทุ่งนาแต่ก็มีคะแนนแรงงาน ไม่ต้องเหนื่อยยากกับงานสกปรก สมควรแล้วที่จะแต่งตัวให้สวยสง่า

“คุณย่าเก่งที่สุดเลย!” อันจิ่วเม่ยร้องอย่างดีใจ ก่อนจะกลับไปวาดแบบด้วยความกระตือรือร้น เธอไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน แค่วาดตามจินตนาการ

ชุดเดรสสบายๆ หนึ่งชุด และกระโปรงทรงกระบอก ชายกระโปรงเปิดนิดหน่อยเพื่อความคล่องตัว ดูหรูหราแต่ไม่โอ่อ่า จับคู่กับเสื้อเชิ้ตและรองเท้าหนังน่ารัก ๆ ให้ลุคเป็นสาวในเมือง