ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 115 เตรียมความพร้อม

บทที่ 115 เตรียมความพร้อม

อันจิ่วเม่ยตื่นเต้นกับโชคที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทั้งก้อนทองคำ ทองรูปปลา กำไลหยก และล่าสุดคือเครื่องถ้วยชาโบราณ เธอเริ่มตระหนักว่าโชคในการค้นหาสมบัติของเธอไม่ใช่เรื่องธรรมดา

บางทีในอนาคต เธออาจหาเลี้ยงชีพจากพรสวรรค์นี้ได้ เธอไม่ควรปล่อยให้ความสามารถที่ติดตัวมานี้ต้องสูญเปล่า

อันจิ่วเม่ยแอบจดบันทึกในใจไว้ว่าครั้งหน้าที่เข้าเมือง เธอจะหาโอกาสไปเดินเล่นในตลาดมืด เพราะที่นั่นมีของหลากหลายให้เลือกชม บางทีเธออาจจะค้นพบสมบัติชิ้นใหม่อีกก็เป็นได้

ไม่กี่วันต่อมา ผู้นำหมู่บ้านก็มาหาอันจิ่วเม่ยถึงที่บ้านด้วยตัวเอง ใบหน้าเปื้อนยิ้มจนเห็นได้ชัดว่ามีข่าวดีมาแจ้ง อันจิ่วเม่ยต้อนรับเขาอย่างดี รีบชงนมข้าวบาร์เลย์ให้ แล้วถามอย่างสุภาพว่า “ลุงเหวินมาหาหนูถึงที่แบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”

เหวินฟู่รู้สึกประทับใจในตัวอันจิ่วเม่ยทุกครั้งที่ได้พบ ไม่เพียงเพราะความฉลาดหลักแหลม แต่ยังรวมถึงมารยาทและการวางตัวที่น่าชื่นชม ไม่แปลกใจเลยที่ชาวบ้าน โดยเฉพาะคนเฒ่าคนแก่ ต่างเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ

ครั้งนี้ก็เช่นกัน พอเขาเพิ่งมาถึง เธอก็รีบชงนมข้าวบาร์เลย์มาให้ต้อนรับ บ่งบอกถึงความเคารพและใส่ใจในรายละเอียด การได้รับการปฏิบัติอย่างอบอุ่นเช่นนี้ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก

“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก พอดีตอนนี้หมู่บ้านเราเปิดโรงงานผลิตถั่วงอกกับแป้งถั่วให้สหกรณ์ใช่ไหม?”

“มันขายดีมากจนไปเข้าตาคณะผู้นำพรรคประจำเมือง พวกเขาอยากมาตรวจสอบมาตรฐานที่นี่ โดยเฉพาะเรื่องสุขอนามัย ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ พวกเขาอาจจะสนับสนุนให้สหกรณ์อื่น ๆ มาร่วมมือกับเราด้วย!”

แม้เหวินฟู่บอกว่าไม่มีอะไรมาก แต่จริง ๆ แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาบ่งบอกถึงความดีใจ

นั่นเป็นคำสั่งโดยตรงจากหัวหน้าพรรคประจำเมืองให้มาทำการตรวจสอบ เหวินฟู่รู้สึกภูมิใจไม่น้อย ถ้าผู้นำพอใจและเปิดโอกาสให้ร่วมมือกับสหกรณ์อื่น ๆ ได้ โรงงานก็จะต้องขยายและเพิ่มคนงานมากขึ้น ในที่สุดหมู่บ้านก็อาจได้สร้างโรงงานขนาดเล็กของตัวเอง

คิดแล้ว เหวินฟู่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้

ดวงตาของอันจิ่วเม่ยพลอยเป็นประกายขึ้นมาด้วย เธอกล่าวด้วยความยินดีว่า “นี่เป็นข่าวดีจริง ๆ นะคะ! พวกเราจะต้องทำให้ดีที่สุดตอนที่ผู้นำจากเมืองมาตรวจสอบ ถ้าทุกอย่างราบรื่น หมู่บ้านเราก็จะมีชื่อเสียงมากขึ้นแน่นอน!”

ผู้นำหมู่บ้านพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ ความจริงแล้วหมู่บ้านหนานเทียนก็เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นเรื่อย ๆ จนเขารู้สึกปลื้มทุกครั้งเมื่อต้องออกไปข้างนอก ไม่ว่าจะเจอผู้นำหมู่บ้านไหน ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาชื่นชมเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะผู้นำจากหมู่บ้านใกล้เคียง มักจะเข้ามาพูดคุยด้วยท่าทีสุภาพ อ่อนน้อม ยกย่องเขาไม่ขาดปาก หวังว่าเขาจะยอมเปิดเผยเคล็ดลับในการทำแป้งถั่วสูตรพิเศษและวิธีการเพาะถั่วงอกที่น่ากินรวมทั้งซอสปรุงสำเร็จ

นอกจากนี้ซอสปรุงสำเร็จ ซึ่งแม้ยอดขายจะไม่สูงเท่าสินค้าอีกสองชนิด แต่ก็ยังเป็นที่นิยมในกลุ่มชาวบ้านไม่น้อย หมู่บ้านละแวกใกล้เคียงมักจะมาซื้อกลับไปใช้ เพราะซอสนี้ปรุงอาหารได้ง่าย ไม่ต้องใช้เครื่องปรุงมากมาย และราคาก็ย่อมเยาว์

แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ แค่ฟังคำเยินยอก็พอ ใครจะไปเชื่อจริง ๆ ล่ะ ถั่วงอกและแป้งถั่วลันเตาและซอสปรุงสำเร็จเป็นความลับสำคัญที่ทำให้หมู่บ้านของพวกเขารวย จะบอกคนอื่นง่าย ๆ ได้อย่างไร?

“ที่ฉันมาหาเธอก็เพื่อให้เธอไปดูที่โรงงานพรุ่งนี้เช้า ว่ามีที่ไหนต้องแก้ไขบ้าง พวกเราจะได้เตรียมตัวล่วงหน้า ฉันจะจัดคนให้เธอ อีกสองวันคณะผู้นำพรรคประจำเมืองจะมา เธอต้องรีบหน่อยนะ”

“อีกอย่างนึง นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้แสดงตัวต่อหน้าคณะผู้นำพรรคประจำเมือง เธอต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ ถึงแม้ฉันจะให้คะแนนเต็มกับเธอแล้ว แต่ตอนนั้นเธอควรขยันขันแข็งหน่อย ทำให้ผู้นำประทับใจ เข้าใจไหม?”

ตอนนี้เหวินฟู่รู้สึกเอ็นดูอันจิ่วเม่ยเหมือนหลานสาวแท้ ๆ รู้ว่าเธอเป็นคนมีความสามารถ ถ้าอนาคตเธอทำอะไรยิ่งใหญ่ หมู่บ้านของเขาก็จะได้รับประโยชน์ไปด้วย

ดังนั้น เหวินฟู่จึงยินดีมอบโอกาสที่จะได้แสดงตัวต่อหน้าผู้นำให้กับเธอ เชื่อว่าเธอจะสามารถคว้าโอกาสนี้ไว้ได้

อันจิ่วเม่ยยิ้มจนตาหยี ไม่ว่าเมื่อไหร่เครือข่ายความสัมพันธ์ก็สำคัญที่สุด มีเครือข่ายแล้ว ต่อไปทำอะไรก็จะสะดวกขึ้นมาก

“รู้อยู่แล้วว่าลุงเหวินห่วงใยหนู หนูเข้าใจแล้วค่ะ คืนนี้จะวางแผนให้ดี พรุ่งนี้เช้าจะไปปรับปรุงที่โรงงาน รับรองว่าจะทำให้ผิดหวัง”

เหวินฟู่ได้ยินคำตอบที่หนักแน่ก็พอใจ ดื่มนมข้าวบาร์เลย์หมดแก้วแล้วก็ลุกขึ้นจากไป

หลังจากส่งผู้นำหมู่บ้านกลับแล้ว อันจิ่วเม่ยก็ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เธอหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาและเริ่มจดบันทึกแผนงานทันที

ในโลกเก่าของเธอ งานที่ยุ่งที่สุดคือการทำความสะอาดครั้งใหญ่และการตรวจสอบสุขอนามัยทุกไตรมาส บรรดาผู้นำบริษัทลูกค้าของเธอแต่ละคนล้วนเหมือนจะเอาแว่นขยายมาตรวจจับทุกซอกทุกมุม เธอจึงต้องรับเรื่องเหล่านี้ ดังนั้นอันจิ่วเม่ยจึงถือว่ามีประสบการณ์ไม่น้อย

หากบริษัททั่วไปยังต้องเคร่งครัดขนาดนี้ โรงงานที่ผลิตอาหารยิ่งต้องให้ความสำคัญกับสุขอนามัยเป็นพิเศษ เธอจึงตั้งมาตรฐานสูงมาตั้งแต่ต้น ทั้งเตาและอุปกรณ์ต่าง ๆ ต้องล้างทุกครั้งหลังการใช้งาน อีกทั้งพนักงานทุกคนไม่ว่าจะชายหรือหญิงจะต้องสวมหมวกคลุมผม เพื่อป้องกันไม่ให้เส้นผมตกลงไปในหม้อและอาหาร

แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีคณะผู้นำพรรคประจำเมืองจะมาตรวจสอบ ทำให้ทุกคนในโรงงานถึงแม้จะระมัดระวังแล้ว แต่ก็ยังไม่เป็นระเบียบไปในแนวทางเดียวกัน อันจิ่วเม่ยเห็นว่าแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้นำอยากเห็นแน่ จึงตัดสินใจช่วยจัดระเบียบให้เข้าที่

นอกจากนี้ ยังต้องทำให้ชัดเจนว่าแต่ละห้องในโรงงานใช้ทำอะไร และมุมต่าง ๆ ของแต่ละห้องมีหน้าที่อะไรบ้าง เพื่อให้ผู้นำสามารถเข้าใจการทำงานได้ทันทีที่เห็น

คืนนั้น อันจิ่วเม่ยกับย่าอันช่วยกันทำป้ายเล็ก ๆ หลายอัน เตรียมไว้สำหรับติดในแต่ละจุดของโรงงาน เพื่อให้ทุกพื้นที่เป็นระเบียบเรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าแค่เอาป้ายไปติดให้ครบ ทุกอย่างก็เสร็จสมบูรณ์

ส่วนของที่ต้องใช้เพิ่มเติมนั้น อันจิ่วเม่ยคิดว่าจะไปขอเบิกเงินจากผู้นำหมู่บ้านในวันรุ่งขึ้น เธอไม่ได้รีบร้อนนัก เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็ไปพักผ่อน

รุ่งเช้า ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี อันจิ่วเม่ยก็มาถึงโรงงานและลงมือติดป้ายต่าง ๆ จนเสร็จก่อนที่คนอื่นจะมาถึง เมื่อคนงานเริ่มทยอยกันมา เห็นว่าอันจิ่วเม่ยจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็รู้สึกโล่งใจขึ้น

“จิ่วเม่ย ทำไมเธอมาตั้งแต่เช้าขนาดนี้ล่ะ?” คนหนึ่งถามอย่างประหลาดใจ

ทุกคนรู้ข่าวจากผู้นำหมู่บ้านเรื่องคณะผู้นำพรรคที่จะมาตรวจสอบ ทำให้รู้สึกกังวลเพราะไม่แน่ใจว่าจะต้องเตรียมตัวอย่างไร แต่พอมาเห็นความเรียบร้อยที่อันจิ่วเม่ยจัดการไว้ ใจพวกเขาก็เบาขึ้นมาอย่างประหลาด รู้สึกว่าถ้ามีเธออยู่ที่นี่ ทุกปัญหาก็ดูเหมือนจะหาทางแก้ไขได้เสมอ

“ฉันมาดูว่ามีอะไรต้องเตรียมบ้าง ป้ายพวกนี้ฉันติดไว้แล้ว พวกคุณอย่าไปแตะต้อง ทำงานและวางของตามที่ฉันทำเครื่องหมายไว้ก็พอ”

“อ้อใช่ พี่รอง พี่มาตอกตะปูแถวตรงนี้หน่อย ต่อไปเสื้อนอกหรือผ้าเช็ดของทุกคนก็แขวนเรียงตามที่ฉันทำเครื่องหมายไว้ ”

“อุปกรณ์พวกนั้นก็เหมือนกัน ต้องวางให้เป็นระเบียบ ให้ผู้นำเห็นความตั้งใจและความจริงจังของพวกเรา หมู่บ้านของเราจะได้ร่วมมือกับร้านสหกรณ์มากขึ้นหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับทุกคนแล้วนะ!”

เธอพูดถึงความหวังอันยิ่งใหญ่ ทำให้ทุกคนที่เคยรู้สึกว่ายุ่งยากกลับมีกำลังใจขึ้นมาทันที พวกเขาสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเขามีความสามารถมากขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?

ถ้าหากการร่วมมือครั้งนี้ประสบความสำเร็จจริง ตำแหน่งของพวกเขาในโรงงานจะมั่นคงไม่มีใครสั่นคลอนได้ใช่ไหม?

ไม่ว่าจะมีคนเข้ามาอีกกี่คนในภายหลัง ก็ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อพวกเขาได้

นี่เท่ากับว่าพวกเขามีงานที่มั่นคงแล้ว เมื่อแก่ตัวลงก็ยังสามารถส่งต่อให้ลูกหลานได้อีก!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ทุกคนก็รู้สึกตื่นเต้นไม่หยุด และทำงานอย่างทุ่มเทมากขึ้นอันจิ่วเม่ยมองทุกคนทำงานด้วยความพอใจ ชัดเจนว่าเมื่อมีภาพฝันที่สวยงามเป็นเป้าหมาย ทุกคนก็พร้อมทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่