ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 118 มัดมือชกจ่ายค่าจักรยาน

บทที่ 118 มัดมือชกจ่ายค่าจักรยาน

เพ่ยอิงรู้ดีว่าตนสู้อันจิ่วเม่ยไม่ได้ ตอนนี้ทุกคนก็เข้าข้างเธออีก ตัวเองไม่มีทางชนะแน่ จึงเลือกที่จะไม่พูดอะไร เอามือปิดปากแล้วคิดจะวิ่งหนี

แต่ไม่คาดคิดว่า ขณะที่เดินผ่านข้างกายอันจิ่วเม่ยเธอกลับถูกมือบางคว้าตัวไว้

“ใส่ร้ายฉันแล้วคิดจะหนีเหรอ? ฉันจะพาเธอกลับบ้าน แล้วถือโอกาสถามพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยว่าการกระทำของเธอมันสมควรไหม?”

พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็ลากตัวเธอมุ่งหน้าไปบ้านตระกูลหลี่

อันจิ่วเม่ยที่ทำงานมาตั้งแต่เด็ก ๆ จึงมีแรงมากผิดปกติ เพ่ยอิงพยายามดิ้นรนแต่ก็หลุดไม่ได้ จึงได้แต่ยอมจำนนให้ถูกลากไป

ระหว่างทางที่มีแค่พวกเธอสองคน เพ่ยอิงทนไม่ไหวจึงร้องไห้โฮออกมา “จิ่วเม่ย เธอจำเป็นจะต้องทำร้ายฉันถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ลี่เฟยจะตีฉันตายแน่!”

ตั้งแต่อันจิ่วเม่ยปรากฏตัว เพ่ยอิงก็เริ่มกลัวแล้ว ทุกครั้งเธอสู้อีกฝ่ายไม่ได้ ตอนนี้ยังพูดจาทำลายชื่อเสียงเธออีก ลี่เฟยคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่ บางทีอาจถือโอกาสนี้ริบเงินในกระเป๋าเธอจนหมดด้วย

ตอนนี้ลี่เฟยไม่สามารถรีดเงินจากหลี่เจียเฟิ่งและสองสามีภรรยาเฒ่าตระกูลหลี่ได้แล้ว จึงหันมาจ้องเธอแทน ช่วงนี้เธอใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานเหลือเกิน

“ตอนที่เธอใส่ร้ายฉัน ทำไมไม่กลัวว่าฉันจะรู้ล่ะ?”

อันจิ่วเม่ยไม่สะทกสะท้าน เธอไม่ค่อยเข้าใจคนอย่างเพ่ยอิงเท่าไหร่ นี่เป็นพวกยิ่งแพ้ยิ่งสู้หรือไง?

ไม่งั้นทำไมทุกครั้งที่โดนเธอจัดการไปแล้วถึงไม่จำบ้างล่ะ?

“เพ่ยอิง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ วางใจเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอสมหวังหรอก ชาตินี้เธอจะอยู่กับคนโง่อย่างสงบเสงี่ยมหรือไม่ก็อย่าโทษว่าฉันไม่ปรานี!”

เพ่ยอิงตกใจจนตัวสั่น แต่ในใจยังไม่ยอมรับ ก็แค่โชคดีได้แต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่งเท่านั้นเอง ทำไมถึงได้หยิ่งผยองขนาดนี้?

แต่คำพูดนี้เธอไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่ตั้งใจแน่วแน่ยิ่งขึ้นที่จะเข้าใกล้เว่ยป๋อหลิน มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะพาเธอออกจากหลุมลึกของตระกูลหลี่ได้ เธอต้องออกไปจากที่นี่ ไปใช้ชีวิตแบบคนรวย

ไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรมาก ทั้งสองคนก็มาถึงหน้าบ้านตระกูลหลี่แล้ว

อันจิ่วเม่ยไม่ใช่ครั้งแรกที่มาบ้านตระกูลหลี่ เธอคุ้นเคยกับที่นี่ดี จึงผลักประตูเข้าไปแล้วโยนเพ่ยอิงลงในลานบ้านราวกับทิ้งขยะ จากนั้นก็ตะโกนเรียกหาลี่เฟย

“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้ออกมาเร็วเข้า! ฉันช่วยจัดการลูกสะใภ้ที่ไม่เชื่อฟังให้แล้วนะ”

ลี่เฟยที่กำลังนอนกลางวันอยู่ในบ้าน แต่เดิมไม่อยากสนใจเธอ แต่พอได้ยินว่าเธอมาทะเลาะกับเพ่ยอิงอีกแล้ว ก็นอนไม่หลับทันที รีบลุกขึ้นออกไปดู

ก่อนที่เธอจะแต่งตัวเสร็จออกไป หลี่ถังก็ออกมาก่อนแล้ว เขารีบร้อนดึงเพ่ยอิงที่ล้มอยู่บนพื้นขึ้นมา พลางถามด้วยความห่วงใย “เมียจ๋า เธอเป็นอะไรไป?”

อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้างแล้วพูดกับหลี่ถังว่า “หลี่ถัง น้าสามกำลังช่วยนายสั่งสอนเมียอยู่นะ! เมียของนายไม่เชื่อฟัง เธออยากหนีไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่ต้องการนายแล้ว!”

“แกพูดเหลวไหลอะไรของแก!”

ลี่เฟยวิ่งออกมาปิดหูลูกชาย จ้องอันจิ่วเม่ยอย่างดุดันรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ใจร้ายแม้แต่ลูกชายที่สติปัญญาบกพร่องของเธอก็ยังคิดจะรังแก

แต่เธอมาช้าเกินไป หลี่ถังได้ยินทุกคำพูดของอันจิ่วเม่ยอย่างชัดเจน เขามองเพ่ยอิงอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็แหงนหน้ามองฟ้าแล้วร้องไห้ออกมา

“ฉันไม่ได้พูดเหลวไหลนะ ลูกสะใภ้พี่ สงสารเจ้าหนุ่มยุวชนที่เพิ่งมาใหม่ เป็นห่วงที่เขาต้องเดินทางไกลไปเมือง เลยอาสาเอาจักรยานที่บ้านไปให้ยืม คนที่ต้องเดินไปเมืองมีตั้งเยอะแยะ ทำไมเธอไม่ให้คนอื่นยืม แต่กลับจะให้หนุ้มยุวชนคนนั้นยืมล่ะ?”

อันจิ่วเม่ยยืนกอดอกดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน ลี่เฟยก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง พอได้ยินก็จ้องหน้าเพ่ยอิงทันที “เป็นเรื่องจริงเหรอ?”

เพ่ยอิงส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่…”

“งั้นก็เป็นเรื่องจริงสินะ! ดีนักแกนี่ นังตัวแสบเนรคุณ ใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกให้ลูกชายฉันแต่งงานด้วยก็แล้วไป นี่ยังไม่ทันไรก็ไปมองผู้ชายคนอื่นอีกแล้ว แกไม่รู้จักอายเลยหรือไง! วันนี้ฉันจะตีแกให้ตายไปเลย นังตัวเนรคุณ!”

ลี่เฟยกดเพ่ยอิงลงกับพื้นแล้วทั้งตีทั้งด่า หลี่ถังยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปช่วยเลย แม่ของเขาบอกว่า ถ้าเมียไม่เชื่อฟังก็ต้องสั่งสอน ไม่งั้นเธอจะไปกับผู้ชายคนอื่น แล้วเขาก็จะไม่มีเมีย

เขาคิดว่าแม่พูดถูก ถ้าเมียอยากไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่ชอบเขา ก็ต้องตี!

หลังจากที่พ่อของเพ่ยอิงถูกปลดจากตำแหน่งเลขาธิการประจำหมู่บ้านก็ไม่ได้ติดต่อกับตระกูลหลี่อีกเลย ไม่สนใจความเป็นความตายของเพ่ยอิง แม้ลี่เฟยจะเพ่ยอิงบ่อย ๆ ก็ไม่มีใครว่าอะไร

โดยเฉพาะตอนนี้ หลี่ถังเชื่อฟังแม่มาก ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เคยคอยปกป้องหญิงสาวตลอด สถานการณ์ของเพ่ยอิงในตอนนี้ย่ำแย่จนถึงที่สุด เธอเกลียดตระกูลหลี่เข้าไส้

ตอนแรกเธอยังพยายามดิ้นรนต่อสู้ แต่ค่อย ๆ หมดแรงจนยอมแพ้ เธอยอมรับชะตากรรมด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก ราวกับไม่เหลืออะไรให้ปกป้องอีกแล้ว

อันจิ่วเม่ยดูอยู่สักพัก เห็นเพ่ยอิงถูกตีจนหน้าตาบวมช้ำ จึงพูดว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ จักรยานคันนั้นหลี่เจียเฟิ่งเป็นคนซื้อมา ถ้าที่บ้านพี่ไม่ใช้ จะให้คนอื่นยืมใช้ ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะคะ คืนมาให้ใช้ฉัน ฉันก็ไม่รังเกียจหรอกค่ะ ถึงของจะเยอะจนเกะกะก็เถอะ”

พูดจบ เธอยิ้มโบกมือแล้วหันหลังเดินจากไป

ลี่เฟยโกรธจนแทบคลั่ง นั่นเป็นจักรยานที่เธอวางแผนได้มาอย่างยากลำบาก จะยอมคืนไปง่าย ๆ ได้อย่างไร

เมื่อก้มลงมองเห็นเพ่ยอิงที่นอนแน่นิ่ง ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น จึงด่าว่า “ทั้งหมดนี้เป็นเพราะแกนี่แหละ นังตัวยุ่งเหยิง วันนี้ฉันจะตีแกให้ตายเลย!”

พูดจบก็ตบหน้าเธอสองฉาดใหญ่ สุดท้ายหลี่ถังเห็นว่าใบหน้าภรรยาของตนบวมไปหมดแล้ว ดูไม่ได้จึงขอร้องให้แม่ของตนหยุดตี

เมื่อเว่ยป๋อหลินกลับมาจากในเมืองเพื่อคืนจักรยาน ก็ถูกลี่เฟยพาหลี่ถังมาขวางทางไว้ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เรียกร้องเงิน ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะได้ไป

เว่ยป๋อหลินรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าตนถูกเพ่ยอิงหลอก เธอแกล้งทำเป็นให้ยืมจักรยาน แท้จริงแล้วก็เพื่อจะเรียกร้องเงิน

เขาโกรธจนควบคุมไม่อยู่ กัดฟันพูดว่า “สหายเพ่ยอิงเป็นคนให้ผมยืมเอง ผมบอกว่าไม่ต้องแล้วเธอยังยืนกราน มันไม่เกี่ยวกับผม!”

“ถุย!”

ลี่เฟยถ่มน้ำลายใส่รองเท้าของเว่ยป๋อหลินทันที ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงอย่างมาก

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดอะไรอยู่ เอาแต่ผลประโยชน์แล้วก็โยนความผิดให้ผู้หญิง!”

หลี่ถังพยักหน้าตาม “แม่พูดถูกแล้ว! นายนี่แย่จริง ๆ ”

“ฉันไม่สนหรอกว่าอีนังตัวดีนั่นจะพูดอะไรกับนาย แต่นายขี่จักรยานของบ้านฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ก็ต้องจ่ายเงินสิ!”

หลี่ถังพูดตามอีก “ใช่ จ่ายเงิน!”

เว่ยป๋อหลินสูดหายใจลึก รู้ว่าวันนี้ถ้าไม่จ่ายเงินคงไม่ได้กลับแน่ จึงจำใจพูดอย่างหงุดหงิด “คุณจะเอาเท่าไหร่!”

ลี่เฟยรีบยื่นมือออกมาอย่างภาคภูมิใจ “ห้าหยวน”

“คุณจะปล้นกันรึไง!”

เว่ยป๋อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่เคยเจอคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน! นี่มันเท่ากับค่าเช่าบ้านเขาด้วยซ้ำ

พวกเขาอาศัยอยู่ที่บ้านของซื่อหงเดือนละห้าหยวนก็แพงจนแทบจะร่วงแล้ว ในมือก็ไม่มีเงินมากนัก ต้องประหยัดกินประหยัดใช้ วันนี้เข้าเมืองก็ไม่กล้าไปกินที่ร้านอาหารของรัฐ ได้แต่ซื้อซาลาเปาสองลูกมากิน

แต่นี่ขี่จักรยานแค่ครั้งเดียวก็เรียกเก็บตั้งห้าหยวน มันทำให้รู้สึกแย่ยิ่งกว่าเอาชีวิตเขาไปเสียอีก