ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 13 อันตงหยาง

บทที่ 13 อันตงหยาง

“เหลวไหล! ลูกฉันไม่ทางทำตัวแบบนั้นแหน่” เสียงแหลมสูงของซินอี้ร้องลั่นปกป้องลูกสาวอย่างสุดชีวิต

เสียงตวาดของซินอี้ทำเอาผู้มาถึงกับสะดุ้ง แต่เรื่องข้าวหนึ่งถ้วยใหญ่ที่เสียเปล่านั้นก็ยังคงเป็นหนามตำใจไป๋ซิงอยู่ดี

“ไม่รู้ล่ะ ลูกสาวคนเล็กของเธอ ควรจะขอโทษอันจิ่วเม่ย แล้วเรื่องมันจะได้จบ ๆ กันไป”

ถึงซินอี้จะไม่ค่อยพอจเท่าไรนัก แต่อีกฝ่ายก็คือภรรยาผู้นำหมู่บ้านเลยต้องรักษาน้ำใจกันไว้บ้าง

เธอหันไปคว้าตัวเพ่ยอิงที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ข้าง ๆ มาด่าเชิงสั่งสอนว่า “ลูกคนนี้นี่! ยังไม่รีบไปขอโทษอีก! แม่ตามใจจนเคยตัว วัน ๆ ไม่ทำอะไร คอยแต่สร้างเรื่องปวดหัวให้แม่ตลอด!”

เจียงผิงที่ยืนฟังอยู่ตรงนั้นก็รีบสวนขึ้นมาทันที “รู้ตัวซักทีเถอะค่ะแม่ ที่บ้านเราวุ่นวายอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะน้องเล็กคนเดียวเลย!”

ซินอี้เห็นลูกสะใภ้ตัวเองทำท่าจะสุมไฟเข้าไปอีก ก็รีบออกปากไล่ลูกสะใภ้ไปทันที “เจียงผิง! ไปทำกับข้าว เดี๋ยวตรงนี้ฉันจะจัดการเอง!”

เจียงผิงยิ้มมุมปากแบบเย็นชา ก่อนจะเดินเข้าครัวไป

ซินอี้เห็นว่าไม่มีใครเข้ามาขัดเธออีก ก็หันไปตำหนิลูกสาวคนตัวเองต่อ

“ไปขอโทษภรรยาผู้นำหมู่บ้านกับอันจิ่วเม่ยซะ !”

“ทำไมหนูต้อง…”

เพ่ยอิงที่กำลังจะเถียงกลับแต่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุดันของแม่ตัวเอง คำพูดทั้งหมดก็พลันจุกอยู่ที่ลำคอ เธอได้แต่ก้มหน้าลงต่ำ จากนั้นคำขอโทษที่แผ่วเบาจนแทบจะฟังไม่เข้าใจก็เล็ดลอดออกจากปาก

ไป๋ชิงผู้ที่อารมณ์เสียจากข้าวยังไม่ทันจาง ท่าทางของเพ่ยอิงกลับไปกระตุ้นอารมณ์โกรธเธอ มากขึ้นไปอีก

“พูดดัง ๆ หน่อยสิ แบบนั้นใครจะได้ยิน!”ไป๋ชิงตวาดด้วยความโมโห

เพ่ยอิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตะโกนออกสุดเสียง

“ขอโทษ!” จากนั้นเพ่ยอิงก็วิ่งหนีกลับห้องเร็วปรื๋อราวกับโดนผีไล่

“ซินอี้ เด็กคนนี้ต้องสั่งสอนให้มากกว่านี้นะ ดูสิทำเข้าสิ” ไป๋ชิงพูดตำหนิอีกครั้ง

อันจิ่วเม่ยพูดอย่างสุภาพนุ่มนวลราวกับน้ำผึ้งหยดลงจากปาก

“ขอบคุณป้าไป๋กับพี่สะใภ้ทั้งสอง ป้าไป๋เรื่องข้าว หนูต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ ลูกอมพวกนี้เอากลับไปให้น้อง ๆ กินนะคะ อย่าเกรงใจหนูเลยค่ะ”

เดิมทีสะใภ้ของไป๋ชิงกำลังจะกินข้าวแต่เมื่อแม่สามีปรากฏกายขึ้นและฉุดกระชากพวกเธอออกไป ความสุขในมื้ออาหารของลูกสะใภ้ทั้งสองพลันมลายหายไป

แม้ว่าพวกเธอจะไม่ได้ทำอะไร แต่ก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างราวกับมีไฟลุกอยู่ในอก แต่พอถูกอันจิ่วเม่ยยัดลูกอมให้ ไฟในอกก็ดับวูบราวกับโดนน้ำสาด ใจสบายขึ้นทันที

ในยุคนี้ลูกอมถือเป็นของวิเศษไม่ใช่ว่าทุกบ้านจะซื้อได้ราวกับซื้อผักในตลาด บ้านที่ซื้อลูกอมได้ปกติก็ไม่กล้ากินราวกับมันเป็นทองคำ นาน ๆ ทีถึงจะให้เด็ก ๆ กินสักเม็ดเพื่อแก้เลี่ยน

แต่ตอนนี้กลับให้มาเต็มมือเลย ถือว่ามีน้ำใจมากราวกับเทพเจ้าแห่งความใจดี

“ เด็กคนนี้ พูดอะไรแบบนั้นล่ะ” แม้จะพูดแบบนั้นแต่ก็รับของไว้อย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าอันจิ่วเม่ยจะเปลี่ยนใจ รอยยิ้มบนใบหน้าดูจริงใจขึ้นมาทันที

อันจิ่วเม่ยพูดคุยกับทั้งสามคน อีกสองสามประโยค อันจิ่วเม่ยก็ขอตัวกลับบ้านด้วยความรู้สึกเป็นห่วงคุณย่า เธอก้าวเท้าเร็วขึ้นด้วยใจร้อนรน จนเผลอสะดุดเข้ากับบางสิ่ง ร่างเซเสียหลักเกือบจะหน้าคะมำ

“เฮ้อ…เกือบไปแล้ว!” หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมกับตบมือลงบนหน้าอกอย่างแผ่วเบา “ถ้าหน้าสวย ๆ นี้ได้แผลเป็นขึ้นมาล่ะก็ เสียโฉมแย่เลย”

เธอหันไปมองวัตถุต้องสงสัยที่เกือบจะทำเอาเธอหน้าคะมำเมื่อครู่ มันถูกฝังอยู่ในดินเกือบมิด โผล่เพียงมุมแหลม ๆ เปื้อนโคลนเลอะเทอะ

“อิฐธรรมดา ๆ นี่เอง” เธอพึมพำกับตัวเอง

แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอันจิ่วเม่ยคว้ากิ่งไม้แถวนั้นมางัดวัตถุต้องสงสัยขึ้นมาจากพื้นดิน ทันใดนั้น… แสงสีทองก็สาดวาบออกมาจนแสบตา!

ความคิดแว๊บหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว สมองเพ่ยอิงประมวลผลเร็วกว่าความเร็วแสง เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ราวกับนินจาสาวออกปฏิบัติภารกิจลับ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแอบซุ่มอยู่

เธอจึงเร่งความเร็วในการขุดวัตถุต้องสงสัย ก้อนโตสีทองอร่ามราวกับดวงตะวัน

โอ้แม่เจ้า! มันใหญ่ยักษ์ราวกับอิฐก้อนเบ้อเร่อ แถมยังมีร่องรอยแตกหักตรงมุมอีกต่างหาก ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามันยังอยู่ครบสมบูรณ์จะใหญ่โตอลังการขนาดไหน

เธอรีบซุกมันไว้ใต้เสื้อ กอดเอาไว้แน่นราวกับสมบัติล้ำค่า หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน

เธอจะรวยแล้ว! ในที่สุดความฝันของฉันก็จะเป็นจริง!

อันจิ่วเม่ยไม่ใช่คนโง่ที่จะทิ้งหลักฐานไว้เบื้องหลัง หญิงสาวรีบจัดแจงกลบหลุมอย่างรวดเร็วประหนึ่งมืออาชีพ ปิดบังร่องรอยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ใครจะไปรู้ ในเมื่อที่แห่งนี้มีทองคำก้อนใหญ่ขนาดนี้อยู่ แสดงว่าอาจจะมีอีกหลายก้อนรอให้เธอไปค้นพบก็ได้ และแน่นอน เธอไม่คิดจะแบ่งสมบัติล้ำค่านี้ให้กับใครหน้าไหนทั้งนั้น!

ท่ามกลางความตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะทะลุออกมา อันจิ่วเม่ยก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าสมบัติในอ้อมกอดคือทองคำแท้ หรือเพียงก้อนหินไร้ค่า เธอต้องรีบกลับไปพิสูจน์!

ทันทีที่คิดได้ดังนั้น อันจิ่วเม่ยก็ออกวิ่งสุดกำลังราวกับติดปีก มุ่งหน้ากลับบ้านอย่างรวดเร็ว

ยามหัวค่ำเช่นนี้ ปกติชาวบ้านทุกหลังคาเรือนจะกินข้าวเย็นเสร็จสิ้นและพากันมานั่งพูดคุยอย่างสนุกสนาน แต่ทว่าบรรยากาศวันนี้กลับเงียบผิดปกติ ตลอดทางเดินกลับบ้าน อันจิ่วเม่ยแทบไม่พบเจอผู้คนแม้แต่เงา

ราวกับสวรรค์บันดาล ช่วยอำพรางเส้นทางให้เธอทำภารกิจสำเร็จลุล่วง แต่…พอมาถึงหน้าบ้านตัวเองเท่านั้น

อันจิ่วเม่ยแทบผงะ! ผู้คนมากมายกำลังมุงอยู่เต็มไปหมด เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?!

ลานบ้านของอันจิ่วเม่ยวันนี้คึกคักยิ่งกว่างานวัด! ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ทั้งตะโกน ทั้งโหวกเหวกโวยวาย แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงสะอื้นไห้ของคุณย่าอันกลับดังกึกก้องเขาโสตประสาทของเธออย่างรวดเร็ว

อันจิ่วเม่ยแอบย่องเข้ามาทางหลังบ้านอย่างรวดเร็ว มือบางกอดก้อนหินไว้แน่น ก่อนจะซุกมันลงในกระเป๋ากางเกงตัวโคร่งแล้วพรางตัวหายเข้าไปในดงขาของเหล่าคนมุงอย่างคล่องแคล่ว

“ตงหยาง แกลืมไปแล้วหรือไงว่าจิ่วเม่ยน่ะ เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของแก! ใครกันที่เลี้ยงดูแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ตอนนี้จะมาเนรคุณกันแบบนี้หรือ!?” คุณย่าอันร้องไห้จนเสียงแหบพร่า เล่าความจริงที่ทุกคนรู้ดี

อันจิ่วเม่ยได้แต่ถอนหายใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดจากการกลับมาของน้องชายคนละแม่ ‘อันตงหยาง’ เป็นแน่

อันตงหยางถูกแม่ตามใจจนเสียคน ไม่เคยเห็นหัวใครแถมยังชอบรังแกพี่สาวอย่างเธอเป็นประจำ!

“นี่ซื่อหง! แกกับลูกทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ! จิ่วเม่ยเป็นเด็กดี ทำงานงก ๆ หาเงินเลี้ยงดูพวกแกมาตั้งนาน แล้วนี่คือสิ่งที่พวกแกตอบแทนเด็กมันเหรอ!?” ชาวบ้านทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากเตือนสติ

แต่อันตงหยางกลับไม่ได้สนใจ ซ้ำยังมองหน้าทุกคนด้วยสายตาอาฆาต “นี่มันเรื่องในครอบครัวของพวกเรา! ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกแกทั้งนั้น ไสหัวไปให้พ้น!”

อันจิ่วเม่ยก็ฝ่าวงล้อมของชาวบ้านมาถึงจุดเกิดเหตุ ภาพที่เห็นทำเอาเธอปวดใจยิ่งกว่าเดิม

อันตงหยางกำลังงัดประตูห้องของอันจิ่วเม่ย อย่างไม่เกรงกลัวต่อบาป คุณย่าอันยืนขวางประตูน้ำตานองหน้า พยายามจะห้ามปรามหลงานชายกับลูกสะใภ้ตนเอง