ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 150 สายสัมพันธ์ที่นำมาซึ่งกำไร

บทที่ 150 สายสัมพันธ์ที่นำมาซึ่งกำไร

“จะไม่ยืดเยื้อได้ยังไงล่ะ? นังแพศยานั่นเดือนหน้าก็จะคลอดแล้ว ฉันอยากจะดูให้เห็นกับตาเลยว่าถ้าฉันไม่ยอมหย่า พวกเขาจะจดทะเบียนบ้านให้เด็กยังไง!” ฟางหรูพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความสะใจ

ฟางหรูหัวเราะเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “น้องสาว ฉันทำตามที่เธอแนะนำไปก่อนหน้านี้นั่นแหละ พูดไปตลอดว่านางจิ้งจอกนั่นท้องลูกชาย ตอนนี้ทั้งครอบครัวเขาก็กำลังกังวลเรื่องการแจ้งเกิดของเด็กนอกสมรสอยู่เลย!”

เธอหยุดชั่วครู่ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มเยาะ “ฉันคิดว่าไม่ต้องรอถึงเดือนหน้าหรอก ไอ้หมานั่นก็คงมาขอหย่ากับฉันเอง”

พูดถึงตรงนี้ ฟางหรูก็หัวเราะเสียงเย็นอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะพูดต่อ “เฮอะน้องสาว เธอไม่รู้หรอกว่าครอบครัวนั้นหน้าด้านแค่ไหน ถึงขนาดบอกว่าหลังจากแม่นางจิ้งจอกคลอดลูกแล้ว ฉันต้องยกงานที่ร้านสหกรณ์ให้หล่อน ถึงจะยอมหย่ากับฉัน!”

ฟางหรูพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ฉันก็เป็นคนหัวแข็งพอตัว เลยบอกพวกเขาไปตรง ๆ ว่า ถ้าจะให้ฉันยกงานให้นางจิ้งจอกนั่น ฉันลาออกจากงานซะดีกว่า ฉันไม่มีวันยกงานของฉันให้หล่อนหรอก!”

อันจิ่วเม่ยได้ยินแล้วถึงกับตกใจ ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนหน้าด้านได้ถึงขนาดนี้ เธอเอ่ยขึ้นด้วยความไม่สบายใจ “พี่สาว แล้วทางร้านสหกรณ์รู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ? เรื่องนี้จะมีผลกระทบกับงานของพี่ไหม?”

อันจิ่วเม่ยยังคงกังวล เพราะฟางหรูเป็นคนที่ช่วยเธอได้มากในการทำงานร่วมกับร้านสหกรณ์ หากฟางหรูไม่ได้ทำงานที่นี่ เธอคงต้องหาคนอื่นมาร่วมมือด้วย ซึ่งเป็นเรื่องที่ยุ่งยากพอสมควร

ฟางหรูยิ้มพลางปลอบใจ “ไม่ต้องห่วงหรอก น้องสาว เธอวางใจได้เลย! ฉันจัดการเรื่องนี้แล้ว!”

ฟางหรูโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พร้อมยิ้มอย่างมั่นใจ “ฉันบอกเรื่องนี้กับหัวหน้าไปนานแล้ว พวกเราที่ร้านสหกรณ์ไม่มีทางรับคนน่าอายแบบนั้นเข้ามาทำงานเด็ดขาด เรื่องแบบนี้จะกระทบต่อชื่อเสียงของร้านเรา! อีกอย่างนะ ฉันทำงานที่นี่มาหลายปีแล้ว ผลงานก็ดี ความสัมพันธ์กับหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานก็แน่นแฟ้น”

เธอยิ้มเยาะเล็กน้อยก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นังแพศยานั่นคิดจะแย่งงานฉันเหรอ? ไม่มีทางหรอก!”

เพียงประโยคเดียวก็สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของการสร้างและรักษาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล อันจิ่วเม่ยอดชื่นชมฟางหรูไม่ได้

แต่เดิมการซื้อขายตำแหน่งงานในลักษณะนี้เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป ตราบใดที่มีคนมาทำงานแทน หัวหน้าก็ไม่ใส่ใจว่าเป็นใคร แต่ฟางหรูกลับสามารถทำให้ทั้งหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานอยู่ข้างเธอได้

นั่นแสดงให้เห็นว่าฟางหรูไม่เพียงแต่ทำงานได้ดี แต่ยังต้องมีความสามารถโดดเด่นบางอย่างที่ทำให้ทุกคนเชื่อมั่นในตัวเธอ

อันจิ่วเม่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมแสดงความยินดีด้วยความจริงใจ “แบบนี้ก็ดีที่สุดแล้วค่ะ ช่วงนี้พี่พักผ่อนให้สบาย ๆ ก่อนนะคะ รอให้ฉันจัดการเรื่องวุ่นวายที่บ้านเสร็จแล้ว ฉันมีเรื่องจะรบกวนให้พี่ช่วยอีกค่ะ”

ฟางหรูพูดขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “เรื่องอะไรเธอบอกมาได้เลย ช่วงนี้ฉันว่างพอดี อะไรที่ช่วยได้พี่จะไม่ปฏิเสธแน่นอน!”

หากไม่ได้รับคำชี้แนะจากอันจิ่วเม่ย เธอคงไม่มีความมุ่งมั่นที่จะตัดสินใจหย่าอย่างเด็ดขาดเช่นนี้ แม้ตอนนี้การหย่าจะยังไม่เสร็จสิ้นสมบูรณ์ แต่การได้ย้ายออกมาอยู่คนเดียวและใช้ชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งและจดจำบุญคุณของอันจิ่วเม่ยไว้เสมอ

อันจิ่วเม่ยเห็นฟางหรูพูดอย่างนั้นก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เธอเล่าเรื่องที่ตัวเองสามารถหาผ้าจำนวนมากจากโรงงานผ้าให้ฟางหรูฟัง

“พี่ฟางหรูคะ ฉันคิดว่าผ้าที่มีอยู่มากขนาดนั้น ถ้าเอามาทำเสื้อผ้าก็ใส่เองไม่หมด เลยอยากถามพี่ว่าพอจะรู้จักใครบ้างไหมที่สนใจ? พี่มีคนรู้จักกว้างขวาง ฉันเลยคิดว่าพี่น่าจะช่วยหาคนซื้อได้ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันไม่ได้จะเอาเปรียบพี่แน่นอน เสื้อผ้าหนึ่งชิ้น ฉันจะแบ่งกำไรให้พี่หกเหมา พี่คิดว่ายังไงบ้างคะ?”

อันจิ่วเม่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอตั้งใจจะผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูปเพื่อขาย แม้ว่าจะวางแผนร่วมมือกับลู่เหอไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ก็ต้องการให้ฟางหรูช่วยติดต่อขายออกไปก่อนสักสองสามชุด เพื่อให้มีคนสวมใส่และช่วยสร้างกระแส เมื่อเสื้อผ้าเริ่มได้รับความสนใจ งานของลู่เหอก็จะขายได้ง่ายขึ้น

ฟางหรูฟังแล้วถึงกับตาเป็นประกาย เธอพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง “โอ้โห เธอนี่น้องสาวแท้ ๆ ของฉันจริง ๆ นะ นี่ไม่ใช่มาขอความช่วยเหลือหรอก เห็นชัด ๆ ว่ามาส่งเงินให้ฉันต่างหาก!”

เธอคว้ามืออันจิ่วเม่ยไว้แน่น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างจริงใจ

หลังจากหย่าร้างและต้องใช้ชีวิตคนเดียว ฟางหรู้ก็พยายามหาเงินให้มากที่สุด เพื่อให้ตัวเองมีอิสระในการใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลเรื่องใด เมื่อเร็ว ๆ นี้ เธอเพิ่งคิดอยู่ว่าจะหาเงินพิเศษอย่างไร ไม่คาดคิดว่าอันจิ่วเม่ยจะยื่นโอกาสมาให้ถึงที่

หญิงสาวคนนี้ช่างมีความสามารถ ก่อนหน้านี้ก็เคยร่วมมือกับร้านสหกรณ์จนสำเร็จมาแล้ว ตอนนี้ยังมีเครือข่ายในโรงงานผ้าอีก

อนาคตของอันจิ่วเม่ยต้องไปได้ไกลแน่ ๆ สำหรับฟางหรู เธอแทบไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ช่วยติดต่อคนที่สนใจซื้อเสื้อผ้า ก็ได้รับผลประโยชน์แล้ว งานง่ายแบบนี้ คนโง่เท่านั้นที่จะไม่ตกลง!

ในยุคที่สินค้าขาดแคลน แม้คนในเมืองจะมีเงิน ก็ใช่ว่าจะสามารถซื้อของเหล่านี้ได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะเสื้อผ้าแฟชั่นใหม่ที่ออกแบบโดยอันจิ่วเม่ย สาว ๆ ในเมืองจะต้องสนใจอย่างแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย แค่สาว ๆ ในร้านสหกรณ์ของพวกเราก็มีหลายคนที่ครอบครัวมีฐานะดี ตัวเองก็มีงานทำ การซื้อเสื้อผ้าสักชุดให้ตัวเองไม่ใช่เรื่องลำบากเลยสักนิด

“จิ่วเม่ย เธอวางใจได้เลย พอเสื้อผ้าของเธอทำเสร็จ มาหาพี่ได้ตลอด! พี่รับรองว่าจะขายให้หมดแน่นอน!” ฟางหรูพูดอย่างมั่นใจ

คำพูดนี้ทำให้อันจิ่วเม่ยรู้สึกโล่งใจ เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกระซิบสั่งเบา ๆ “พี่ฟางหรู เรื่องนี้ขอให้รู้กันแค่เราสองคนนะคะ อย่าเอาไปพูดให้ใครฟังเด็ดขาด”

“ฉันรู้ ๆ เธอวางใจได้เลย! ฉันไว้ใจได้แน่นอน!” ฟางหรูตบอกยืนยัน น้ำเสียงหนักแน่น รอยยิ้มเต็มไปด้วยความจริงใจ

ทั้งสองพูดคุยกันอีกสักพัก ด้วยคำพูดที่สนิทสนม ก่อนที่อันจิ่วเม่ยจะขอตัวขี่จักรยานกลับ

ในพื้นที่มิติของอันจิ่วเม่ยก็มีเสื้อผ้าที่เข้ากับยุคสมัยนี้อยู่ไม่น้อย แม้จะไม่ทันสมัยเท่ากับที่เธอออกแบบเอง แต่ก็ยังดูสวยและดีกว่าแบบที่มีอยู่ในตลาดปัจจุบัน

อันจิ่วเม่ยตั้งใจจะลองนำออกมาขายดูในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ถ้าทุกอย่างราบรื่น เธอจะเริ่มหาคนมาช่วยตัดเย็บเสื้อผ้า ผ้าที่ได้รับมาจากหัวหน้าโรงงานเสื้อผ้าจะได้ไม่เสียเปล่า

แม้ย่าอันจะมีฝีมือในการตัดเย็บ แต่ท่านก็อายุมากแล้ว สายตาก็ไม่ค่อยดีนัก อันจิ่วเม่ยไม่อยากให้ย่าต้องเหนื่อยเกินไป เธอจึงคิดว่าจะหาคนอื่นมาช่วยแทน

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่มีความเสี่ยง คนที่ไม่ไว้ใจเธออย่างเต็มที่คงไม่สามารถร่วมงานได้ แต่เมื่อวันก่อนที่โรงงานผ้า เธอได้รู้จักสาว ๆ หลายคนที่ดูท่าทางไว้ใจได้

โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่อหลันฮวา เธอดูเป็นคนที่มีนิสัยตรงไปตรงมา อาจจะลองติดต่อหลันฮวาดูก่อน ถ้าพัฒนาความสัมพันธ์ไปในทางที่ดี เธออาจชักชวนหลันฮวามาร่วมงานด้วย

เมื่อกลับถึงบ้าน อันจิ่วเม่ยพบว่าย่าอันกำลังทำอาหารอยู่ ทันทีที่เห็นหลานสาวกลับมา ย่าอันก็รีบเช็ดมือที่เปียกน้ำแล้วเดินมาถามด้วยความเป็นห่วง

“อาการของหลิวเหว่ยเป็นยังไงบ้างล่ะจ๊ะ?”

อันจิ่วเม่ยยิ้มปลอบใจ “พี่ใหญ่ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ขอแค่พักฟื้นให้เต็มที่ก็จะหายดีแน่นอนค่ะ”

อันจิ่วเม่ยเล่าเรื่องของฉีหลิวเหว่ยคร่าว ๆ ให้ย่าอันฟัง พร้อมบอกว่าเธอตั้งใจจะเจรจาให้ผู้นำหมู่บ้านรับซื้อถั่วเหลืองและพริกจากหมู่บ้านของลูกพี่ลูกน้อง