ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 17 งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่

บทที่ 17 งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่

ในเช้าวันแต่งงานอันจิ่วเม่ยตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน เธอหยิบชุดใหม่ที่หลี่เจียเฟิ่งซื้อให้มาสวม จากนั้นก็บรรจงแต่งหน้าง่าย ๆ

ถึงแม้จะไม่มีเครื่องสำอางราคาแพง แต่เธอก็ใช้แค่ถ่านเขียนคิ้ว กับกลีบดอกไม้สีแดงแต้มริมฝีปาก ก็ทำให้ใบหน้าดูสดใสขึ้นมาทันตา

ประตูห้องอันจิ่วเม่ยแง้มเปิดอยู่ ทำให้ซื่อหงที่เดินมาเห็นเข้าพอดี ความอิจฉาริษยาแล่นปราดเข้าครอบงำร่างเหมือนโดนสาดน้ำส้มสายชูใส่หน้า

“แต่งตัวซะเลิศเชียวนะยะ หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูบ้านไหนกัน ชุดใหม่ทั้งตัวยังไม่พอ ยังมีหน้ามาเขียนคิ้วทาปากอีก อย่าฝันไปหน่อยเลยว่าจะเปลี่ยนจากกาเป็นหงส์!”

อันจิ่วเม่ยมองซื่อหงด้วยสายตาราวกับอ่านทะลุปรุโปร่ง ท่าทางเจ้าเล่ห์ของซื่อหงฟ้องชัดว่าไม่ได้มาดีอีกตามเคย

“แล้วเงินที่ฉันสั่งให้เตรียมมาล่ะ อยู่ไหน?” อันจิ่วเม่ยเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยแววข่มขู่

“นี่แก…” ซื่อหงหน้าตึง เจอท่าทีเย็นชาแบบนี้เข้าไป ใจที่คิดจะเล่นละครตีหน้าซื่อก็เริ่มหวั่นไหว

ซื่อหงอยากจะแผดเสียงด่าสักสองสามคำ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้อันจิ่วเม่ยตอนนี้ ยิ่งเรื่องลูกชายที่ซุกซ่อนไว้ อันจิ่วเม่ยก็รู้เบื้องลึกเบื้องหลังเป็นอย่างดี ความโกรธที่ปะทุอยู่ภายในก็มอดลงอย่างช่วยไม่ได้

ซื่อหงจำยอมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ควักธนบัตรที่ยับยู่ยี่ออกมาอย่างเสียไม่ได้ ยื่นส่งให้อันจิ่วเม่ยอย่างจำใจ ซื่อหงหันหลังเตรียมเดินจากไปแต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้า…

“เดี๋ยวก่อน! ฉันยังไม่ได้เช็คเลยว่าครบหรือเปล่า?” แววตาเจ้าเล่ห์ของอันจิ่วเม่ยเป็นประกาย เกมแมวจับหนูเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เธอจะปล่อยให้ซื่อหงลอยนวลไปง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง

“นี่เธอจะมากเรื่องอะไรอีก! ฉันจะโกงเธอได้ยังไงกัน ฉันต้องรีบไปทำงาน” ซื่อหงร้อนรน สีหน้าเริ่มไม่สบอารมณ์

“จะโกงหรือไม่โกง ตรวจก่อนถึงจะรู้ ยืนนิ่ง ๆ ตรงนั้นแหละ”

อันจิ่วเม่ยนับเงินในมืออย่างคล่องแคล่ว แววตาเป็นประกายวิบวับราวกับนับสมบัติของโจรสลัด

“ทั้งหมด 32 หยวน…” เสียงของอันจิ่วเม่ยเย็นเยียบ ก่อนจะยัดเงินเข้ากระเป๋าอย่างไม่ใยดีแล้วลุกขึ้นหมุนตัว เตรียมเดินออกจากห้อง

“นี่เธอจะไปไหนน่ะ!?” ซื่อหงร้องลั่น พลางกระโจนเข้ามาคว้าแขนอันจิ่วเม่ยไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ก็ไปแจ้งความจับอันตงหยางสิ! คิดว่าเงินแค่นี้จะปิดปากฉันได้เรอะ ฝันไปเถอะ!” อันจิ่วเม่ยตวาดลั่น

มือบางขงออันจิ่วเม่ยสะบัดแขนซื่อหงออกอย่างแรง จนซื่อหงเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะเชิดหน้าก้าวขาเดินจากไปอย่างมาดมั่น

“นี่! หยุดก่อน! ฉันจะให้เพิ่มก็ได้! นี่! นังเด็กบาไม่ได้ยินรึไง!” ซื่อหงร้องตะโกนไล่หลังเสียงหลง พลางวิ่งตามไปติด ๆ สายตาเจ้าเล่ห์สอดส่ายหาจังหวะจะชนอันจิ่วเม่ยให้เสียหลัก

แต่ไม่ทันไร เสียงเย็นยะเยือกของอันจิ่วเม่ยก็ดังมาจากด้านหน้า “เพิ่มอีก 10 หยวน!”

“หา! แกเป็นบ้าไปแล้วหรอ?” ซื่อหงพูดออกมาอย่างเดือดดาล เงิน 30 หยวนนี่ เธอต้องแบกหน้าไปยืมญาติมาเชียวนะ แถมเป็นตอนกลางคืนอีกต่างหาก แค่นี้เธอก็อับอายมากแล้วนะ!

“เพิ่มอีก 20 หยวน…” อันจิ่วเม่ยพูดเสียงเรียบ

ซื่อหงกัดฟันกรอดด้วยความโมโห รีบควักเงิน 28 หยวนโยนใส่อันจิ่วเม่ยราวกับเป็นเศษเงิน

อันจิ่วเม่ยรับเงินมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ โห ยัยป้านี่เก็บเงินเก่งใช้ได้เลยแฮะ! นึกว่าจะไม่มีซักเหมาซะอีก

พอได้เงินแล้วอันจิ่วเม่ยก็แสยะยิ้มแบบผู้ชนะ “จะไปไหนก็ไปอย่าทำตัวเป็นเป็นแมลงวัน แมลงหวี่ น่ารำคาญแถวนี้ วันนี้เป็นวันดีของฉันเข้าใจไหม!”

ซื่อหงโกรธจนหน้าแดงก่ำ “นี่! ฉันให้เงินเธอตั้งเยอะแยะ ขอแค่กินเลี้ยงมื้อเดียวทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ เธอเองก็คงไม่อยากให้คนตระกูลหลี่หาว่าเธอไม่มีญาติพี่น้องคอยช่วยเหลือหรอกใช่ไหมล่ะ!”

“หรือคุณ อยากให้ฉันไปแจ้งความ?” อันจิ่วเม่ยเอ่ยเสียงเรียบ

“แก…” แววตาของซื่อหงเต็มไปแววตาเกลียดชัง ก่อนจะกระทืบเท้าจากไปด้วยความโมโห

หลังจากซื่อหงเดินออกไป บรรดาป้า ๆ ในหมู่บ้านก็แห่กันมาดูความเรียบร้อยของเจ้าสาวพร้อมคุณย่าอันที่รับหน้าที่เป็ช่างทำผม

คุณย่าอันทั้งหวีผมหลานสาวไป พลางเล่าเรื่องความหลังสมัยสาว ๆ พร้อมทั้งอวยพรให้หลานรักทั้งสองอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ผมขาวโพลนไปด้วยกันเลย

แต่ดูเหมือนบรรยากาศจะพาซึ้งเกินไปหน่อย คุณย่าอันที่กำลังหวีผมไป น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง จนทุกคนต้องรีบเข้ามาปลอบ

“ย่าอัน วันดีแบบนี้ห้ามร้องไห้เด็ดขาดเลยนะ เดี๋ยวเจ้าบ่าวมาเห็นจะตกใจแย่!”

ชาวบ้านเอ่ยแซวย่าอัน ส่วนหญิงชราก็ได้แต่พยักหน้าทั้งน้ำตา อันจิ่วเม่ยเห็นคุณย่าเศร้าก็อยากจะกอดปลอบ แต่โดนคุณย่าแกล้งทำเสียงดุใส่ซะก่อน “อย่าดื้อสิ ตัวเองน่ะอยู่นิ่ง ๆ ไปเลย เดี๋ยวผมยุ่งหมด!”

ว่าที่เจ้าสาวได้แต่นั่งตัวแข็งเป็นหุ่นยนต์ พลางแอบตั้งมั่นในใจว่า ‘ต้องทำให้คุณย่ามีความสุขที่สุดให้ได้เลยคอยดู!’

หลังจากเสร็จพิธีหวีผมสุดซึ้ง คุณย่าก็จัดการเกล้าผมสวย ๆ ให้หลานสาว ปิดท้ายด้วยการปักปิ่นปักผมเก่าแก่ แต่มีความหมายลึกซึ้ง เพราะเป็นอันที่คุณย่าโปรดปรานมากสมัยยังสาว ๆ

“สวยจริง ๆ เลยหลานย่า!”

หญิงชราเอ่ยชมพลางลูบแก้มหลานสาวด้วยความเอ็นดู แววตาของท่านยังคงมีน้ำตาคลออยู่ แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปิติมากกว่า

ทันใดนั้นเอง… เสียงผู้คนข้างนอกก็โห่ร้องกระหึ่มราวกับฟ้าผ่า! “เจ้าบ่าวมาแล้ว!”

“โอ้โห! หล่อมาก”

“ขนของมาเพียบเลย!”

…

เด็ก ๆ ข้างนอกต่างส่งเสียงลั่นจนผู้คนที่อยู่ในบ้านต่างพากันนั่งไม่ติด ต้องรีบกุลีกุจอ ยืนขึ้นส่องหน้าต่าง มุดรั้วดูกันให้วุ่นวายไปหมด

ลานหน้าบ้านเล็ก ๆ ของบ้านตระกูลอัน รถยนต์จิ๊บสีเขียวเข้มจอดเทียบอย่างสง่างามทั้งเด็กเล็ก เด็กใหญ่ไม่เว้นแม้แต่ผู้ใหญ่ ต่างก็ยืนตามองรถคันงามด้วยความตื่นเต้น

“โอ้โห! นั่งรถหรูซะด้วย!”

หลี่เจียเฟิ่งลงมาจากรถ เดินเคียงข้างชายหนุ่มรูปงามในชุดเชิ้ตขาวสะอาดตา มือของทั้งคู่ช่วยกันยกของใช้มากมาย บรรจุอยู่ในลังไม้สวยงาม ออกจากรถยนต์หรู

“นั่น ๆ จักรยาน ๆ ”

“แล้วนั่นวิทยุใช่ไหม? ที่ร้านสหกรณ์ยังไม่มีขายเลยนะ!”

เสียงประหลาดใจร้องดังก้อง ชาวบ้านต่างพากันมองดูของขวัญมากมายที่หลี่เจียเฟิ่งเตรียมมาให้เจ้าสาว การปรากฏตัวของเขาและชายหนุ่มข้างกายที่มาพร้อมกับของขวัญมากมาย สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน คำถามที่ดังขึ้นในใจพวกเขาคือหลี่เจียเฟิ่งร่ำรวยขนาดไหนกันแน่?

…

ชาวบ้านต่างซุบซิบนินทากันให้แซด บางคนก็อิจฉาตาร้อนผ่าว บางคนก็ได้แต่แอบกัดฟันกรอด ๆ เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังเข้ามาถึงในบ้าน

อันจิ่วเม่ยเลยต้องค่อย ๆ พยุงคุณย่าออกมาดูให้เห็นกับตา เท่านั้นแหละ ถึงกับอ้าปากค้าง! เพราะเห็นหลี่เจียเฟิ่งในชุดทหาร กำลังเข็นจักรยานสีชมพูหวานแหววตรงมาหาเธอ!

เดี๋ยวก่อน… นั่นมันจักรยานอะไรกันเนี่ย! ใหม่เอี่ยมแถมยังมีพวงริบบิ้นผูกโบว์แดง โอ๊ย… หลี่เจียเฟิ่งไปขุดจักรยานเจ้าหญิงจากเทพนิยายที่ไหนมาเนี่ย!

ด้านหลังหลี่เจียเฟิ่งยังมีหนุ่มล่ำสวมเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงดำสะพายถุงใบโต เดินตามเหมือนลูกหาบไม่มีผิด ในมือเต็มไปด้วยวิทยุ ลังไม้ใบโตที่ดูอัดแน่นไปด้วยข้าวของแปลก ๆ ที่ไม่รู้ว่าคืออะไร

อันจิ่วเม่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตก พยุงคุณย่าอยู่หน้าบ้าน แบบนี้จะให้เธอทำหน้ายังไงดีล่ะเนี่ย!

เมื่อวานหลี่เจียเฟิ่งบอกกับเธอแค่ว่าจะไปทำธุระ เธอก็นึกว่ามีเรื่องสำคัญอะไร ใครจะไปคิดว่าที่แท้ชายหนุ่มแอบไปเตรียมงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้!

ไม่ใช่แค่ขับรถทหารสุดเท่มารับ แต่ยังขนสมบัติล้ำค่าหายากในยุคนี้มาเพียบ เพื่อมาแต่งงานกับเธออย่างยิ่งใหญ่

เขาให้เกียรติเธอมากจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอก็บังคับข่มขู่เขาให้แต่งงานแท้ ๆ อีกทั้งเธอยังแอบคิดว่างานแต่งงานคงเป็นแค่ทำพิธีผ่าน ๆ ไม่คิดเลยว่าหลี่เจียเฟิ่งจะใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างขนาดนี้

อันจิ่วเม่ยคิดว่าเงินเก็บทั้งชีวิตของหลี่เจียเฟิ่งคงจะหายไปกับข้าวของเครื่องใช้พวกนี้แล้ว

อันจิ่วเม่ยถึงกับอ้าปากค้าง ตะลึงงันจนพูดไม่ออก

หลี่เจียเฟิ่งหัวเราะเบา ๆ แล้วเข็นจักรยานเข้าไปในห้องพร้อมกับของขวัญกองโต “เอ่อ งานแต่งงานเรามันกะทันหันไปหน่อยนะ หลายอย่างเลยเตรียมไม่ทัน ฉันเลยซื้อแต่ของใช้จำเป็นมาให้เธอก่อน เผื่อว่าฉันไม่อยู่ เธอจะได้อยู่สบาย ๆ ”

จากนั้นเขาก็หันไปแนะนำหนุ่มน้อยข้างกาย “นี่สหายต้าหวัง เพื่อนสนิทฉันเอง ทำงานอยู่สถานีตำรวจในเมือง ถ้าฉันไม่อยู่ แล้วเธอต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็เรียกหาเขาได้เลย”

ต้าหวังยิ้มกว้าง ยกนิ้วโป้งให้ “สวัสดีครับพี่สะใภ้ เรียกผมว่าต้าหวังเฉย ๆ ก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจ เจียเฟิ่งฝากฝังไว้ผมต้องดูแลพี่สะใภ้อย่างดีแน่นอนครับ!”