ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 174 แกก็ต้องไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนกัน!

บทที่ 174 แกก็ต้องไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนกัน!

หลังจากที่หลี่เจียเฟิ่งเดินเข้าไปเพียงไม่นาน กลิ่นฝิ่นก็ลอยมาแตะจมูก กลิ่นฉุนเฉพาะตัวนั้นทำให้หลี่เจียเฟิ่งต้องนิ่วหน้า เขาเดินต่อไปอย่างไม่ลังเล จนกระทั่งพบกับรอยเลือดจาง ๆ บนพื้น

เขาย่อตัวลงแตะรอยเลือดนั้น พบว่ามันยังไม่แห้งสนิท บ่งบอกว่าเหตุการณ์น่าจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ สีหน้าของหลี่เจียเฟิ่งพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ร่องรอยนี้ทำให้ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวอย่างเจ็บปวด ครั้งแรกที่เขาพบอันจิ่วเม่ย พร้อมใบหน้าอาบเลือดของเธอ

“จิ่วเม่ย…” เขาพึมพำ ดวงตาวาววับด้วยความกังวลและโทสะ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่กำลังพิงกำแพง นั่งสูบฝิ่นด้วยท่าทางเมามาย

หลี่เจียเฟิ่งรีบตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อของชายคนนั้นกระชากขึ้นอย่างแรง “แก! เห็นผู้หญิงผ่านมาแถวนี้ไหม!” เสียงของเขาเย็นเยียบจนทำให้ชายที่สูบฝิ่นสะดุ้งโหยง

ชายสูบฝิ่นที่ดูเหมือนจะเมามาย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเชื่องช้า “ผู้หญิงอะไร…ไม่เห็น…ไม่รู้เรื่อง…”

ความอดทนของหลี่เจียเฟิ่งหมดลง เขาตบหน้าชายคนนั้นเต็มแรง เสียงดังเพี้ยะสะท้อนไปในความมืด

“แกจะตอบคำถามให้ชัดเจน หรือฉันต้องใช้วิธีอื่น!” หลี่เจียเฟิ่งคำราม

ชายสูบฝิ่นที่ถูกตบจนได้สติกลับมาเห็นเครื่องแบบทหารของหลี่เจียเฟิ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือด ขาอ่อนจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

“ผม…ผมไม่ได้ทำอะไรนะครับ!” เขารีบร้อนพูด น้ำเสียงสั่น

หลี่เจียเฟิ่งบีบคอเสื้อของอีกฝ่ายแน่นขึ้น “ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง แกเห็นผู้หญิงถูกพาตัวไปทางนี้ไหม!”

ชายสูบฝิ่นพยักหน้ารัว ๆ ด้วยความกลัว ก่อนจะยกมือชี้ไปทางหนึ่ง “เห็นครับ! เธออยู่ในกระสอบ…พวกนั้นพาไปทางนั้น!”

หลี่เจียเฟิ่งปล่อยมือจากคอเสื้อของชายสูบฝิ่นอย่างแรงจนเขาแทบเซล้ม “ถ้าฉันเห็นแกยังทำตัวแบบนี้อีก ฉันจะกลับมาจัดการแก!”

ชายสูบฝิ่นรีบพยักหน้ารัว ๆ ด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลี่เจียเฟิ่งมุ่งหน้าไปตามทางที่ชายสูบฝิ่นชี้บอก ระหว่างทางเขาสังเกตเห็นรอยเลือดหยดเล็ก ๆ เป็นระยะ รอยเหล่านี้นำทางเขาไปข้างหน้า

หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความกังวล “จิ่วเม่ย…อดทรนรอฉันก่อนนะ”

เขาวิ่งไปพร้อมตะโกนเรียกชื่ออันจิ่วเม่ย และไม่ลังเลที่จะเคาะประตูบ้านทุกหลังที่อยู่ในตรอกนี้ หวังว่าบางคนจะเห็นหรือรู้ข้อมูลเกี่ยวกับภรรยาของเขา

เสียงเคาะประตูดังสนั่นในความมืด เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความร้อนใจของหลี่เจียเฟิ่งยังคงดังต่อเนื่อง…

ภายในห้องเล็กที่มืดสลัว ซื่อหงยืนอยู่ไม่ไกลจากร่างของอันจิ่วเม่ยที่ถูกมัดแน่นกับเสาไม้ เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย้ยหยัน ใบหน้าของอันจิ่วเม่ยที่เขียวช้ำและรอยฟกช้ำจากการถูกซ้อมทำให้เธอรู้สึกสะใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“นี่แหละคือสิ่งที่แกควรได้รับ” ซื่อหงพูดด้วยน้ำเสียงสะใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

หลังจากที่อันตงหยาง ลูกชายของเธอ ถูกจำคุกถึงสามสิบปี เพราะคำสารภาพของโจรที่อันจิ่วเม่ยจับตัวไปส่งทางการ ซื่อหงก็เก็บงำความแค้นนี้ไว้เกือบสองปีเต็ม เธอแกล้งทำตัวว่าง่าย ไม่ก่อปัญหาและเก็บเงินค่าเช่าบ้านจากยุวชนในหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ เพื่อวางแผนชำระแค้นครั้งนี้อย่างรอบคอบ

เมื่อได้เงินก้อนหนึ่ง เธอหลบหนีเข้าเมืองไปติดต่อแก๊งค้ามนุษย์ลับ ๆ และวางแผนดักจับตัวอันจิ่วเม่ยหลังจากสืบรู้ว่าอีกฝ่ายมักจะแวะมาตรอก 47 ทุกสัปดาห์เพื่อพบพนักงานสหกรณ์

ซื่อหงหันกลับมามองอันจิ่วเม่ยอีกครั้ง เมื่อเห็นร่างที่อิดโรยจนแทบไร้เรี่ยวแรง เธอแสยะยิ้มด้วยความสะใจ แต่ความโกรธที่สะสมมานานกลับปะทุขึ้นอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนบ้าคลั่ง เธอเดินขากะเผลกออกไปหยิบท่อนฟืนที่วางอยู่หน้าประตู ก่อนกลับเข้ามาและฟาดมันลงบนขาข้างหนึ่งของอันจิ่วเม่ยด้วยแรงทั้งหมดที่มี

“โอ๊ย!” เสียงร้องของอันจิ่วเม่ยดังก้องในความเงียบ ความเจ็บปวดราวกับขากำลังจะแตกเป็นเสี่ยงทำให้เธอหอบหายใจแทบไม่ทัน

“แกมันทำลายชีวิตฉัน! ทำลายอนาคตลูกชายฉัน! ถ้าฉันต้องขาพิการ แกก็ต้องไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนกัน!” ซื่อหงคำรามลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ขณะที่เธอยกท่อนฟืนขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะฟาดลงไปอีก

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากทางหน้าห้อง โจรสองคนที่เพิ่งกลับมาหลังจากไปทำแผลเปิดประตูเข้ามา พวกมันมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าหวาดหวั่น เมื่อเห็นซื่อหงที่คลุ้มคลั่งจนไร้สติ

โจรร่างผอมเดินเข้ามาดึงท่อนฟืนออกจากมือซื่อหงแล้วโยนมันทิ้งไป “พอเถอะป้า! ถ้าตีมันขาหักไปขนาดนี้ แล้วจะให้บอกลูกค้ายังไง?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ใช่ ถ้าแกทำให้มันถึงตาย คนที่ซวยไม่ใช่แค่แกหรอก แต่จะพาพวกเราซวยไปด้วย!” โจรร่างกำยำเสริมเสียงดุ เขาหันไปมองซื่อหงด้วยสายตาไม่พอใจ

พวกมันไม่ได้เข้าใจความแค้นที่ซื่อหงมีต่ออันจิ่วเม่ยมากนัก รู้เพียงว่าเธอเกลียดหญิงสาวตรงหน้าจนแทบคลั่ง ส่วนที่ขาของซื่อหงเป็นเช่นนี้ พวกมันคิดไปเองว่าอาจเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ ทว่าความจริงกลับเป็นเพราะซื่อหงปีนกำแพงบ้านอันจิ่วเม่ยเองแล้วพลาดตกลงมา

ซื่อหงหันขวับมามองโจรทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา “ไม่ต้องมาสั่งฉัน อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!” เธอตะคอก ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่อันจิ่วเม่ยอีกครั้ง

แววตาของซื่อหงวาวโรจน์ขึ้น ราวกับคิดอะไรบางอย่างได้ เธอหันไปมองโจรทั้งสองพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ของดีแบบนี้ พวกแกไม่คิดจะทำอะไรหน่อยหรือไง? จะสนองตัวเองก่อนส่งตัวก็ไม่เห็นจะเสียหายอะไร”

คำพูดนั้นทำให้โจรทั้งสองชะงัก พวกมันเหลือบตามองร่างของอันจิ่วเม่ยที่แม้จะบอบช้ำและอิดโรย แต่ก็ยังคงความงดงามในสายตาพวกมัน รอยยิ้มลามกปรากฏบนใบหน้าทันที

ซื่อหงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความสะใจ เธอเดินไปหยิบถังไม้ใส่น้ำเย็นจากมุมห้อง ก่อนจะเดินกลับมาสาดมันใส่อันจิ่วเม่ยอย่างแรง

อันจิ่วเม่ยสะดุ้งเฮือก ความเย็นของน้ำกระแทกเข้ากับบาดแผลที่เปิดอยู่ทั่วร่าง ทำให้เธอรู้สึกแสบจนเหมือนถูกมีดกรีดซ้ำ ดวงตาของเธอเอ่อคลอด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้

ซื่อหงย่อตัวลงใกล้พลางบีบคางของอันจิ่วเม่ยแน่น “แกคิดว่าฉันจะปล่อยแกไว้รึ? ฉันจะทำให้แกรู้ว่าความทุกข์ทรมานที่แท้จริงมันเป็นยังไง!”

คำพูดนั้นทำให้อันจิ่วเม่ยหน้าซีดเผือด น้ำตาเอ่อคลอและไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เธอส่ายหน้ารัว แสดงออกถึงความหวาดหวั่นและสิ้นหวังที่กัดกินจิตใจ แต่ถึงอย่างนั้น มือของเธอก็ยังคงพยายามใช้มีดที่หยิบออกมาจากมิติใช้มันตัดเชือกที่มัดเธอกับเสาไม้จนหลุดเป็นอิสระ

ซื่อหงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูอันจิ่วเม่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับจะตอกย้ำความสิ้นหวังในใจอีกฝ่ายให้จมลึกลงไปกว่าเดิม “ไม่ต้องห่วงหรอกจิ่วเม่ย…ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อเธอนะ สามีของเธอไม่เคยสนใจดูแลเธอเลยจริงไหม? และตอนนี้เขาหายตัวไปเกือบสองปี ใครจะไปรู้ บางทีเขาอาจจะไม่รอดชีวิตกลับมาแล้วก็ได้ เดี๋ยวฉันให้พวกมันช่วยสนองให้แกเอง!”

พูดจบ ซื่อหงคลายมือจากใบหน้าที่บอบช้ำของอันจิ่วเม่ย ก่อนจะถอยออกมาพลางจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาเย้ยหยัน ราวกับรอคอยให้ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังปรากฏชัดในดวงตาของเธอ

แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น…

ดวงตาของอันจิ่วเม่ยแปรเปลี่ยนเป็นประกายแน่วแน่และดุดัน ความอ่อนแอหายไปในพริบตา แววตานั้นทำให้ซื่อหงชะงักไปชั่วขณะ